Aiden Ross

Ben bu dünyaya gözlerimi açtığımda, insanlar çoktan yaşamayı bırakmıştı. Sokaklarda çocuk sesleri değil, asillerin çığlıkları vardı. Kimse bana eski dünyanın nasıl bir yer olduğunu gösteremedi. Ben okul görmedim, parkta oynamadım, elektriğin kesildiğini hiç hatırlamadım çünkü hayatım boyunca hiç elektrik olmadı. Benim için dünya her zaman karanlık, sessiz ve tehlikeliydi. Annem, babam ve abim salgın başladığında Los Santos'un kuzeyindeki küçük bir dağ kasabasında yaşıyordu. Babam yıllarca kasabadaki odun işleme fabrikasında çalışmıştı. Baltayı kullanmayı iyi bilir, doğayı tanırdı. Abim ise kasabanın küçük kıyafet dükkânında çalışıyordu. Annem ev hanımıydı. Salgın başladığında annem bana hamileydi. O günlerde insanlar hâlâ her şeyin düzeleceğini düşünüyordu. Kimse dünyanın bu hâle geleceğine inanmıyordu. Kasabamız şehirden uzaktı. İlk zamanlarda asillerden çok açlıkla savaştık. Babam ve abim her gün sırayla dışarı çıkıp erzak topluyordu. Kasabada kalan insanlar birbirine yardım etmeye çalışıyordu. Fakat aylar geçtikçe dükkânlar boşaldı, depolar tükendi ve insanlar birbirinden korkmaya başladı. Bir süre sonra Sinek Yuvası'ndan gelen yağmacılar çevredeki kasabalara saldırmaya başladı. O günden sonra hiçbir gece aynı evde uyumadık. Sürekli yer değiştiriyor, sessiz kalıyor ve görünmemeye çalışıyorduk. O gece dışarıdan silah sesleri geliyordu. Annemin çığlıkları ise o seslerin arasına karışıyordu. Ben hayata gelirken annem hayattan ayrıldı. Güçsüzdü. Açtı. Kanaması durmadı. Babam ve abim onu kurtarmak için ellerinden geleni yaptı ama başaramadılar. Daha ilk nefesimi alırken, hayat benden ilk kişiyi almıştı. Annemi hiç tanımadım. Onu bana anlatan tek insanlar babam ve abimdi. Babam bana okuma yazmadan önce sessiz yürümeyi öğretti. Ateş yakmayı, odun kesmeyi, iz sürmeyi ve gerektiğinde günlerce aç kalmayı öğrendim. Bana hep aynı şeyi söylerdi: "Panik yapan ölür. Sabreden yaşar." Belki de bu yüzden bugün kolay kolay paniğe kapılmam. Soğukkanlı olmamın nedeni cesur olmam değil; korkunun neye mal olduğunu çok küçük yaşta görmüş olmamdır. Bir gece nöbet bendeydi. Uzakta dalların kırıldığını duydum. Ardından hırıltılar geldi. Babam tek bakışta ne olduğunu anlamıştı. Kaçmamızı söyledi. Yaşı ilerlediği için bizim kadar hızlı hareket edemeyeceğini biliyordu. Baltasını eline aldı, bana ve abime son kez baktı. "Koşun." dedi. O gece arkamı dönüp bakamadım. Çünkü dönersem onun boşuna öldüğünü hissedeceğimi biliyordum.Kasabalar artık yaşanacak yer olmaktan çıkmıştı. Daha önce erzak bulabildiğimiz evler defalarca yağmalanmıştı. Konserve kutuları bile boştu. Av hayvanları ya kaçmış ya da çok azalmıştı. Temiz su bulmak her geçen gün daha da zorlaşıyordu.Sinek Yuvası'nın yağmacıları artık sadece evleri değil, hayatta kalan insanları da hedef almaya başlamıştı. Kuzeyde güvenli saydığımız bölgeler bile eskisi kadar güvenli değildi. Her geçen gün daha fazla kampın yok olduğunu duyuyorduk. Abimle bir gece ne yapacağımız hakkında konuşurken bana Burada kalırsak yavaş yavaş öleceğiz. Şehre gidersek belki ölürüz... ama en azından yaşama şansımız olur. İşte bu noktadan sonra şehire gitme kararı alarak Los Santos'a güvenli bir yer bulmak için yola çıktık. Kasabadan asillere ve sinek yuvasından kimseye yakalanmadan güvenli bir şekilde ayrıldıktan sonra güvenli düşündüğümüz bölgelerde kamp kurup şehire doğru güvenli bir bölge bir topluluk aramak için yola devam ettik şehir'e yaklaştığımız vakit otoban tarafında yoğun bir asil sürüsüne denk geldik. Abim güvenli bir şekilde asil sürüsünü atlatabilmemiz için yol ararken bende güvenli bir yerde sessizce onu bekliyordum geldiğimiz noktanın gerisinden gelen yüksek bir patlama sesi ile asil sürüsü bir anda sesin geldiği noktaya doğru hareketlenmeye başladı. gözlerim abimi arıyordu abimi göremeyince panikledim ve gittiği noktaya bende yöneldim abimi yolun diğer tarafında beklerken gördüm bana uzaktan el işaretleri ile sen oradan sessizce şehire doğru gitmemi beni paralelde takip edeceğini söyleyerek yola devam etmemizi işaret ediyordu. Plan'ı devreye sokmaya başladıktan bir süre sonra abimin tarafındaki asil sürüsü ciddi şekilde yoğunlaşmıştı abimi artık göremiyordum yola devam etmem gerekiyordu sürüyü atlattıktan sonra gözlerim abimi arıyordu abimi göremeyince panikledim illaki yanıma gelir diyerek onu beklemek için yakın bir bölgeye ufak bir kamp kurdum abim bir türlü gelmeyince korkmaya başladım eşyalarımı topladım ve şehir'ee doğru yardım bulmaya tek başıma yola koyuldum erzaklarım tükeniyordu suyumuz abimin çantasında kalmıştı. şehir'e vardığımda kasabalardan bir farkı olmadığını gördüm marketler kıyafetçiler yağmalanmış hiç bir şey yoktu. Moralim çok bozuktu. bir binanın çatısından şehire giriş noktasını izliyordum otobandan şehir'e doğru sürekli gelip giden bir grup fark ettim gizlice onları takip etmeye başladım. Abim kimseye güvenmememi sıkıca tembih etmiş nasıl gizli gizli hareket edeceğimi ve yakalandığım esnada neler yapmam gerektiğini öğretmişti. gizlice topluluğu takip ederken dikkatsiz davrandığım bir noktada kendimi ifşa etmiştim beni yakalayıp soru üstüne soru sormaya başlamışlardı abimden öğrendiğim bilgiler sayesinde kimseye cevap vermiyor verdiğim cevaplarda sürekli yalan söylüyordum konuşmalarından zentrum adında bir güvenli bölgeden bahsettiklerini muhafızlar tarafından korunduğunu duydum bir şekilde beni oraya götürmelerini sağlamam gerekiyordu yalanlarım sayesinde beni Zentrum'aa götürdüler muhafızlar tarafından sorguya alındım ve sağlık kontrollerinden geçtim ardından albay tarafından burada kalabilirsin yeteince yatağımız ve erzağımız mevcut gibisinden teklif yapıldı uzun bir düşünce ardından abimi buradan alacağım yardımlar eşliğinde daha kolay bulabileceğimi düşünerek kalmayı kabul ettim ve Zentrum'da yeni hayatım başlamıştı Amacım abimi bulmak kimseye güvenmemekti.