Alexander Wons

Alexander Wons

12 Aralık 2002'de Ukrayna’nın Odessa şehrinde doğdu. Çocukluğunun ilk yıllarını dedesinin küçük çiftliğinde geçirdi. Soğuk kışlar, ayçiçeği tarlaları ve çalışmadan geçen tek bir günün olmadığı bir ailede büyüdü. Babası Viktor Wons çiftçiydi, annesi Elena ev işlerinin yanında hayvanlara bakardı. Onların serveti para değil, emek ve birbirlerine olan sadakatleriydi.

2010'da ekonomik zorluklar yüzünden aile Amerika’ya göç etti. Büyük şehir yerine Sandy Shores’u seçtiler, çünkü Viktor toprak istiyordu. Blaine County’nin kurak arazisinde sıfırdan bir çiftlik kurdular. Alexander dokuz yaşındayken traktör kullanmayı, sulama yapmayı, çit onarmayı ve hayvan bakmayı öğrendi. Kasabada sessiz ama güvenilir biri olarak tanındı. Gereksiz konuşmaz, verdiği sözü bozmazdı. Babasının sık söylediği cümle hayatının kuralı oldu: “İnsan toprağı kandıramaz oğlum. Ne ekersen, sonunda onu biçersin.”

17 yaşındayken hurdalıktan eski bir Panhead chopper aldı. Motor çalışmıyordu, aylarca babasıyla parçalarını söküp yeniden topladı. Bu motor onun için bir araçtan fazlasıydı, özgürlüğüydü. Kafası dolduğunda Route 68 boyunca sürüp Alamo Sea kıyısına giderdi. Başkaları gün batımını izlerken o dalgaların sesini dinlerdi, çünkü deniz ona geride bıraktığı Karadeniz’i hatırlatıyordu.

Dışarıdan soğukkanlı görünse de iki korkusunu hiç yenemedi. Biri dibini göremediği sular. Ukrayna’da kuzeniyle balık tutarken eski bir taş ocağındaki gölete düşmüş, birkaç dakika çamurlu suyun içinde yönünü kaybetmişti. Yüzme biliyordu ama o günden beri dibi görünmeyen suya girmiyor. Diğeri uzun otlar. 13 yaşında koyunları ararken kuru otların arasında bir çıngıraklı yılanla burun buruna gelmişti. Yılan uzaklaştı ama görünmeyen şeylerin görünenlerden daha tehlikeli olduğunu o gün öğrendi.

2025'te Los Santos’tan parça almaya gelen genç bir tamirciyle, Solomon’la, Sandy Shores’taki barda tanıştı. Solomon da gürültülü kalabalıklardan hoşlanmıyordu. İkisi bir köşede sessizce oturup motorlardan, radyolardan ve bozuk eşyalardan konuştular. Alexander’ın gerçekten arkadaş dediği az sayıdaki insandan biri oldu.

Alexander çiftliğin yanındaki küçük bir kulübede kalıyordu. 2025'in sonlarında akşamları radyo dinlerken haberlerin garipleştiğini fark etti. Hastanelerde tuhaf saldırılardan söz ediliyor, ünlü insanlar art arda ortadan kayboluyor, sağlık merkezleriyle ilgili söylentiler yayılıyordu. Kasabadaki barda da insanlar aynı şeyleri fısıldıyordu. Alexander o gün eve dönünce korkudan pencereleri tahtalarla kapattı.

İlk teması 2026'da dağda ağaç keserken yaşadı. Devirdiği ağaç ormanda birinin üstüne düştü. Yaklaşıp cesedi incelerken kolunda çeşitli yaralar gördü, sonra parmakları kıpırdadı. Alttaki insan değil, bir aylaktı. Alexander baltayı bırakıp koşarak bölgeden uzaklaştı. Kendini kulübeye kapattı, kapının arkasına dolabı çekti ve ortalıkta gözükmemeye çalıştı.

Ailesi o günlerde kasabaya gitmişti ve geri dönmedi. Alexander günlerce evin etrafına bakıp onları bekledi, kimse gelmedi. Bir akşam kulübenin yakınlarına bakarken Solomon çıkageldi. Los Santos’tan ayrılmış, Paleto Forest’ta aldığı kulübeye gidiyordu. Yolu Sandy Shores’tan geçince Blaine County’de tanıdığı tek kişiyi aramak istemişti. İkisi kendilerini eve kapattılar. Solomon onu sakinleştirmeye çalıştı ama telaşlı Alexander artık dayanamıyordu. Tanrıya arka arkaya sitem etti, boynundaki kolyeyi fırlattı:

“Ne bir tanrı umrumda ne de bir kurtarıcı. Hepsinden nefret ediyorum. Madem varlar, neden ailem burada değil?”

Gözyaşları içinde dizlerinin üstüne çöküp yere kapandı. O günden sonra hiçbir din ya da inanç ona yetmedi.

Solomon ona kulübesine birlikte gitmeyi önerdi. Sandy Shores’taki erzak azalmıştı, Paleto Forest’taki kulübede ise sobası, telsizi ve çatısı vardı. Alexander ilk başta ailesini bırakıp gitmeyi kabul etmedi. Üstelik geceleri yollar aylaklarla ve terk edilmiş araçlarla doluydu, tek başına yürümek intihar gibiydi. Bu yüzden dağ eteğinde kamp kurup birkaç gün kaldılar. Gündüzleri Alexander’ın ailesinin gidebileceği yerlere bakıyor, geceleri nöbetleşe uyuyorlardı. Alexander kulübenin kapısına ve yol ayrımına ailesi için notlar bıraktı. Kimse gelmeyince Solomon’la birlikte kuzeye, kulübesine gittiler.

Birkaç hafta orada kaldı. Solomon’un telsizle, aletlerle ve eski cihazlarla uğraşmasını izledi, o da çatıyı ve çiti onarmaya yardım etti. Sonra Solomon, Sinek Yuvası’na gitmeye karar verdi. Alexander kalabalık yerlere ısınamadı, annesiyle babasının izini sürmek için yola çıktı.

Sonraki yıllarda tek bir yere bağlanmadan Blaine County ve çevresinde dolaştı. Çiftçi geçmişi sayesinde yiyecek bulmayı, küçük bahçeler kurmayı ve takasla geçinmeyi öğrendi. Uğradığı her yerde annesini ve babasını sordu. Kimse bir şey bilmiyordu. Umudu her yıl biraz daha azaldı ama aramayı bırakmadı.

2035'te Zentrum’un duyulduğu söylentisini işitip o yöne yola çıktı. Yolda bozulmuş motosikletiyle bir benzinlikte duran Nathan’la karşılaştı. Alexander motorlara bakmayı bildiği için ona yardım etti. Nathan temkinli ve sessizdi ama sonunda onunla aynı yolu paylaşmayı kabul etti. Alexander ona tam olarak güvenmedi ama yan yana durmak ona iyi geldi. Yol uzadıkça Nathan’ın da kendisi gibi geride bırakılmış, kaybetmiş biri olduğunu anladı. Zentrum’a vardıklarında artık yabancı değillerdi.

Zentrum’da telsizden gelen bir çağrıyı takip eden Solomon da çıkageldi. Alexander yıllar sonra ilk kez, gerçekten güvendiği iki insanın yanındaydı. Nathan da artık onların küçük çevresinin parçası olmuştu.

Alexander’ın tek önceliği hayatta kalmak. Önce kendisi, sonra değer verdiği insanlar. Kısa vadede ayaklarının üstünde durmak ve kendini güvende tutmak istiyor. Uzun vadede Solomon ve Nathan gibi arkadaşlarıyla birlikte sağlıklı ve korunaklı bir yerde yaşamak istiyor. Annesini ve babasını bulmaya çalışıyor. Umudu her geçen gün azalsa da içinde hep bir özlem var ve aramayı bırakmıyor.