AXEL VANCE

Ben Axel. 14 Şubat 2005’te Vinewood’da dünyaya gözlerimi açtım; yanımda benden birkaç dakika sonra doğan ikizim, hayattaki tek sırdaşım Aria vardı. Babam, Vinewood’un o gösterişli dünyasının aksine sert, kuralcı ve soğuk bir adamdı. Aramızda hiçbir zaman sıcak bir baba-oğul ilişkisi olmadı. 10. yaş günümde bana oyuncak bir araba yerine ilk av bıçağımı verip "Doğada acımaya yer yoktur Axel, zayıflık adamı öldürür" dediği günü hiç unutmam. Ondan sevgi görmedim ama kıyamet koptuğunda hayatımı kurtaracak o sert disiplini ve hayatta kalma becerilerini daha küçük bir çocukken öğrendim.

Babama duyduğum öfkeyi ve evdeki o gergin havayı unutabildiğim tek sığınağım Aria’ydı. Babamın bana öğrettiği dağcılık becerilerini kullanarak ormanda ikimiz için gizli bir barınak kurmuştum. Babam o bıçağı avlanmam için vermişti ama ben saatlerce oturup Aria mutlu olsun diye ahşaptan küçük hayvan figürleri oyardım. Bir gün okuldan bir çocuğa güvenip o gizli yerimizi gösterdim. Ertesi gün o çocuk başkalarını toplayıp barınağımızı yaktı, Aria’nın tahta figürlerini kırıp attı. İnsanların ne kadar ikiyüzlü ve acımasız olabileceğini o gün anladım: Aria dışındaki herkes, fırsatını bulduğu an seni arkandan vururdu.

20’li yaşlarımızın başında anne ve babamı ani bir kazada kaybettiğimizde, dünyadaki son güven kırıntılarım da yok oldu. Vinewood’un boğucu anılarından ve sahte insanlarından kaçmak için Paleto kasabasına taşındık. Her hafta sonu kendimi Paleto’nun dağlarına, ormanlarına vurur; çocukluğumdan beri taşıdığım o insan nefretini doğanın sessizliğiyle bastırırdım. Tek bağım, tek yaşama sebebim Aria’ydı.

Ama o lanet Asil virüsü kapımızı çaldığında dünya başımıza yıkıldı. Bir gün Aria eve üstü başı darmadağınık, gözlerinde dehşetle geldi; virüsün belirtileri onda da başlamıştı. İki hafta boyunca dış dünyadan tamamen kopup o eve kapandık. İkinci haftaya girdiğimizde Aria artık tanıdığım o kız değildi. Bilincini kaybediyor, hırıldayarak üzerime saldırıyordu. Onu zapt edemeyince kendi ellerimle odadaki kalın bir zincirle bağlamak zorunda kaldım. O zincirin şıngırtısı ve Aria’nın o daracık odadaki çığlıkları zihnime öyle bir kazındı ki, bugün bile kapalı bir mekanda kilitli kalsam nefesim kesilir, paslı bir zincir sesi duysam panik krizine girerim.

İkinci haftanın sonunda tamamen bir Asil'e dönüştü. Ruhumun yarısını, dünyadaki tek varlığımı o odada kendi ellerimle yok etmek zorunda kaldım. O günden sonra ben de ruhen öldüm. Günlerce odadan çıkmadım, yemek yemedim. Gözlerimi her kapattığımda Aria’nın yüzünü görüyor, karanlıkta onun fısıltılarını duyuyordum. "Neden o değil de ben?" sorusu beynimi kemiriyordu. Kardeşimi kendi ellerimle öldürmenin yarattığı o kahredici suçluluk duygusu beni canlı canlı yiyordu. İnsanlara olan güvensizliğim bir paranoyaya dönüştü; biri bana aniden dokunsa ya da arkamdan yaklaşsa refleks olarak silaha sarılır hale geldim.

Bir haftalık çöküşün ardından, Aria’ya verdiğim söze tutundum: Bu cehennemde hayatta kalacaktım. Beslenmemi düzelttim, spora başladım, gücümü topladım. Erzak aramak için her dışarı çıktığımda, Aria’yı elimden alan o yaratıklara kinimi kustum; sayısız Asil avladım.

Günlerce süren bu ölüm kalım mücadelesinin ardından, peşimdeki Asillerden kaçarken gücümün son damlasına kadar koştum. Nefesim tükenmiş, dizlerimin bağı çözülmüştü. Kendimi Zentrum’un kapısına attığım an bilincimi kaybedip yığıldım.

Gözlerimi Zentrum’da açtım. Şimdi bu korunaklı duvarların arasındayım ama zihnim hâlâ dışarıdaki o karanlıkta. Bir yanım insanlardan ölesiye kaçmak, kimseye bağlanmamak istiyor; çünkü birini daha kaybetmeyi kaldıramam. Ama diğer yanım çok iyi biliyor:

Burası öyle bir yer ki; ya insan kalmak için birbirimize tutunuruz ya da tek başımıza kalıp dışarıdaki o iblislerden birine dönüşürüz.

KARAKTER ÖZELLİKLERİ

Güçlü Yönleri (Avantajlar)

• Doğa ve Hayatta Kalma Uzmanlığı: Babadan kalma disiplin sayesinde iz sürme, yön bulma, kampçılık ve açık alanda gizlenme konularında üst düzey beceriye sahiptir.

• Yakın Dövüş ve Bıçak Kullanımı: Av bıçağı ve yakın mesafe aletleri kullanırken son derece soğukkanlı, hızlı ve bitirici hamleler yapar.

• Yüksek Sessizlik ve Avcı Zekası: Asil avlarken edindiği tecrübe sayesinde tek başına hareket ederken çevreye uyum sağlar ve fark edilmeden ilerleyebilir.

Zayıf Yönleri ve Travmaları (Dezavantajlar)

• Klostrofobi (Kapalı Alan Korkusu): Aria'yı iki hafta boyunca odaya bağlamak zorunda kaldığı için kilitli kapılar, dar tüneller veya sığınaklar nefesinin kesilmesine ve panik atak geçirmesine neden olur.

• Ses ve Obje Tetiklenmesi (PTSD): Paslı zincir şıngırtısı veya hırıltı sesleri duyduğunda kilitlenir, anlık kriz yaşayarak geçmişe döner.

• Genel İnsan İlişkileri ve Bağlanma Korkusu: Axel için herhangi bir insana güvenmek, dost demek veya birini hayatına almak devasa bir risk demektir. "Sevdiğim, değer verdiğim herkes elimden kayıp gidiyor" düşüncesi zihnine kazındığı için insanlarla arasına aşılması imkansız mesafeler koyar. Yüzeyde arkadaş gibi görünse bile kimseye iç dünyasını açmaz, dertleşmez ve birinin ona duygusal olarak yakınlaşmasına izin vermez. Biri ona aniden dokunduğunda veya arkasından yaklaştığında refleks olarak silaha sarılma ya da şiddet gösterme eğilimi taşır.

• Romantik Yakınlaşma ve Sevme Tabusu (Ekstra Ağır Travma): Genel insan ilişkilerindeki bu mesafe, iş bir kadına duygusal olarak bağlanmaya geldiğinde tam anlamıyla bir duvar ve panik haline dönüşür. Karşısındaki insana ilgi duymaya başladığı an zihnindeki suçluluk mekanizması devreye girer: İkizini kendi elleriyle yok etmişken birini sevip mutlu olmayı Aria’nın hatırasına bir "ihanet" olarak görür. Ayrıca bir kadına değer vermenin, onu bu acımasız kıyamette hedefe oturtacağına inanır. Bu yüzden kendisine romantik ilgi gösteren veya yakınlaşmak isteyen biri olduğunda duygusal olarak tamamen felç olur; ya inanılmaz derecede soğuk ve sert davranarak karşısındaki insanı uzaklaştırır ya da o bağı daha başlamadan kendi elleriyle koparır.

BİR HİKAYENİN SONU

Axel bunca zaman kardeşine verdiği söz ve içindeki hayatta kalma tutkusuyla yaşadıgı bu hayat kardeşini hayattan koparan yaratıkların onuda hayattan almasıyla son buldu axel gittiği askeri bölgede kalabalık bir asil sürüsü tarafından köşeye sıkıştırıldı elindeki son cephaneye kada dayandı ama etraftaki kalabalık saniye saniye artıyordu daha önce sehirde görmediği cüsseli zırhlı ve elektrikli bir yaratık metal yüzeyden faydalanarak axelı çarptı ve axel elektrik akımıyla sıkıstıgı köseden yuvarlanarak aşşağıya düştü ve etrafindaki onlarca asil üstüne çullandı axel kardeşine verdiği sözü yerine getirememişti hayatta kalamamıstı lanet olası asillerden birine dönüşmüştü bir hikayede burada umutsuzluk ve güvensizlik içinde son buldu