SALGIN ÖNCESİ HAYAT & ŞEHİRDEKİ DÜZEN

Cassie Estelle Hiora'nın salgın öncesindeki hayatı, dışarıdan bakıldığında sıradan bir insanınkinden farksızdı. Hayatını sürdürebilmek için çalışıyor, geleceğe dair küçük planlar yapıyor ve sahip olduğu düzeni korumaya uğraşıyordu. Mesleği aşçılıktı. Mutfak, onun için yalnızca para kazandığı bir yer değil, aynı zamanda kendisini ifade edebildiği, hayatın karmaşasından uzaklaşabildiği bir alandı.

O dönemlerde dünya, bütün eşitsizliklerine rağmen hâlâ alışıldık kurallarla işliyordu. İnsanlar geçim sıkıntısıyla uğraşıyor, daha iyi bir hayat kurabilmek için çalışıyor ve yaşlanmanın kaçınılmazlığını kabullenerek yaşamlarını sürdürüyordu. Ancak toplumun en üst kesiminde, bu kaçınılmazlığı kabul etmeye niyeti olmayan insanlar vardı.

Servetlerini ve güçlerini korumak isteyen seçkin aileler, yaşlanmayı yavaşlatabilecek bir serum üzerinde çalışmaya başlamıştı. Kamuoyundan uzak yürütülen araştırmaların amacı yalnızca insan ömrünü uzatmak değildi. Bu insanlar için genç kalmak, sahip oldukları ayrıcalıkları daha uzun süre korumanın bir yoluydu. Para ve nüfuzun satın alamadığı tek şey olan zamanı da kontrol edebileceklerine inanıyorlardı.

Cassie'nin bu gelişmelerden haberi yoktu. Onun dünyasında en büyük sorunlar faturalar, işin yoruculuğu ve geleceğin belirsizliğiydi. Bir gün hayatını altüst edecek felaketin, ayrıcalıklı insanların ölümden kaçma arzusuyla bağlantılı olabileceğini düşünmesi için hiçbir neden yoktu.

Hayatındaki en önemli insanlardan biri Mev'di. Birlikte geçirdikleri sıradan günler, geleceğe dair küçük umutlar ve alışkanlıklar Cassie'nin yaşamının temelini oluşturuyordu. O günlerde dünyanın bir gün çökeceğini, insanların birbirlerini korumak yerine birbirlerinden kaçacağını ve hayatta kalmanın bütün değerlerin önüne geçeceğini bilmiyordu.

SIFIRINCI GÜN (DAY ZERO) & İLK ENFEKSİYON DALGASI

Başlangıçta ortaya çıkan belirtiler gizlenmeye çalışıldı. Bazı vakalar münferit sağlık sorunları olarak gösterildi, bazılarıysa kamuoyundan uzak tutuldu. Fakat durum kısa sürede kontrol edilemez bir hâl aldı. Enfekte olan kişilerde görülen saldırganlık, zihinsel bozulma ve bedensel çürüme, serumun yalnızca yaşlanmayı etkilemediğini açıkça ortaya koyuyordu.

İnsanları gençleştirmesi beklenen madde, onları yaşayan birer tehdide dönüştürmeye başlamıştı.

İlk vakalar ortaya çıktığında yetkililer halkı sakinleştirmeye çalıştı. Haber bültenlerinde belirsiz açıklamalar yapılıyor, olayların kontrol altında olduğu söyleniyordu fakat hastanelerdeki yoğunluk arttıkça ve enfekte kişiler çevrelerine saldırmaya başladıkça gerçeği gizlemek imkânsızlaştı.

Sokaklar kısa sürede kaosa sürüklendi. İnsanlar evlerini terk ediyor, yolları kapatan araçlar nedeniyle ilerleyemiyor ve güvenli bölgelere ulaşabilmek için birbirleriyle mücadele ediyordu. Hastaneler dolup taşıyor, iletişim ağları kesiliyor ve devletin kontrolü giderek zayıflıyordu.

Cassie, bütün bunların yaşandığı sırada kendi hayatını ve Mev'i korumaya çalışıyordu. Başlangıçta bunun geçici bir kriz olabileceğini düşünmek istedi. İnsanların bir gün yeniden sokaklara çıkacağına, hastanelerin tekrar çalışacağına ve hayatın eski düzenine döneceğine inanmak istiyordu.

Ancak ilk kez bir enfekteyle karşılaştığında, karşısındaki şeyin artık sıradan bir hastalıkla açıklanamayacağını anladı.

Bir zamanlar insan olan bedenler, çevrelerine karşı bilinçsiz ve saldırgan bir hâle gelmişti. Yardım çığlıkları yerini hırıltılara bırakıyor, tanıdık yüzler korkunç birer tehdide dönüşüyordu.

Cassie için o an, dünyanın sonunun tek bir patlamayla değil, insanların hâlâ her şeyin düzelebileceğine inandığı bir sırada başladığının kanıtıydı.

EN BÜYÜK KIRILMA: MEV'İN KAYBI VE GERİDE BIRAKMA SUÇLULUĞU

Salgının ilk günlerinde yaşanan kaos, Cassie'nin hayatındaki en önemli insanlardan biri olan Mev'i kaybetmesiyle geri dönülmez bir yaraya dönüştü.

Kaçış sırasında yaşanan kargaşa, insanların birbirinden kopmasına neden oldu. Kalabalıklar, kapanan yollar ve enfeksiyon tehdidi arasında hayatta kalmak her geçen dakika daha da zorlaşıyordu. Cassie, Mev'i yanında tutabilmek için elinden geleni yapsa da yaşananlar her ikisinin de kontrol edebileceği sınırların çok ötesindeydi.

Mev'i kaybettiği an, Cassie'nin zihninde silinmeyen bir iz bıraktı. O günden sonra geçmişte yaptığı seçimleri tekrar tekrar sorgulamaya başladı. Başka bir yol seçseydi, biraz daha hızlı davransaydı veya her şeye rağmen geri dönseydi sonuç değişir miydi?

Bu soruların hiçbirinin kesin bir cevabı yoktu.

Yine de Cassie, hayatta kalmış olmasını uzun süre kendisine verilmiş bir şans olarak göremedi. İçinde taşıdığı suçluluk duygusu, bazen nefes almanın bile bir borç gibi hissettirmesine neden oluyordu.

Zamanla insanlarla arasına mesafe koymaya başladı. Birine bağlanmak, yeniden kaybetme ihtimalini kabul etmek anlamına geliyordu. Bu yüzden duygularını açıkça göstermemeyi, insanlara temkinli yaklaşmayı ve kendi başına ayakta kalmayı öğrendi.

Ancak Mev'in yokluğu, Cassie'nin içindeki insani tarafı tamamen yok etmedi.

Onun anısını yaşatmanın tek yolunun geçmişte kalmak olmadığını, hayatta kaldığı sürece kendi seçimlerini yapmaya devam edebileceğini anlaması gerekiyordu.

PSİKOLOJİK TETİKLEYİCİLER, FOBİLER & NÖBETLER

Cassie, salgının ardından yaşadığı kayıpların etkisini tamamen üzerinden atamadı. Dışarıdan soğukkanlı ve dikkatli görünse de geçmişin izleri, özellikle kontrolünü kaybettiğini hissettiği anlarda yeniden ortaya çıkıyordu.

Zombi Hırıltıları ve Çığlıklar: Enfekte birinin aniden çıkardığı hırıltı veya beklenmedik bir çığlık, Cassie'nin dikkatini anında bulunduğu ortamdan koparabilir. Böyle anlarda çevresini kontrol etme ihtiyacı hisseder. Tehlikenin nereden geleceğini kestiremediğinde huzursuzluğu artar ve en yakın çıkışı belirlemeye çalışır.

Kaybetme Korkusu ve Suçluluk: Birine bağlanmaya başladığında, onu yeniden kaybetme ihtimali Cassie'nin davranışlarını etkiler. Bazen gereğinden fazla korumacı davranabilir, bazen de daha fazla incinmemek için insanlardan uzaklaşabilir. Bir başkasını tehlikede gördüğünde Mev'i hatırlaması, geçmişteki çaresizlik duygusunu yeniden ortaya çıkarabilir.

Kapalı ve Karanlık Alanlar: Uzun süre güvenli bir çıkış bulamadan kapalı bir yerde kalmak, Cassie'nin huzursuzluğunu artırabilir. Elektriğin olmadığı bodrumlar, kilitli odalar ve dar geçitler ona kaçış sırasında yaşananları hatırlatır. Bu tür alanlarda öncelikle çıkışları belirlemeye çalışır ve mümkün olduğunca kontrolü elinde tutmak ister.

Uykusuzluk ve Sürekli Tetikte Olma: Cassie, geceleri tamamen rahatlamakta zorlanır. Güvenli olduğunu düşündüğü yerlerde bile çevresini kontrol etme alışkanlığını sürdürür. Kapıların kapalı olduğundan emin olmak, dışarıdan gelen sesleri dinlemek ve uyumadan önce bulunduğu alanı gözden geçirmek onun için zamanla bir rutine dönüşmüştür.

Bu korkulara rağmen Cassie, geçmişinin bütün kararlarını yönetmesine izin vermemeye çalışır. Duygularını açıklamak yerine işine odaklanmayı, sorunları çözmeyi ve bir sonraki güne hazırlanmayı tercih eder.

BAŞA ÇIKMA MEKANİZMASI & SIĞINAKLARI

Cassie'nin hayatta kalmasını sağlayan en önemli özelliklerinden biri, şartlar ne kadar kötüleşirse kötüleşsin kendisine bir amaç bulabilmesidir.

Salgından önce aşçılık onun mesleğiydi. Salgından sonra ise bu beceri, doğrudan hayatta kalmayı sağlayan bir yeteneğe dönüştü. Yiyeceklerin nasıl saklanacağını, sınırlı malzemelerle nasıl yemek hazırlanacağını ve eldeki kaynakların nasıl daha verimli kullanılacağını biliyordu.

Dört yıl boyunca dağlarda tek başına hayatta kalması, onu daha dikkatli, dayanıklı ve bağımsız biri hâline getirdi. Kaynaklarını idareli kullanmayı, tehlikeleri önceden fark etmeyi ve güvenmediği insanlarla arasına mesafe koymayı öğrendi.

GÜVENLİ BÖLGEYE SIĞINIŞ & GÜNCEL YAŞAM

Dağlarda geçirdiği dört yılın ardından Cassie, hayatta kalmanın yalnızca tehlikelerden uzak durmakla mümkün olmadığını anlamaya başladı. İnsan, ne kadar dayanıklı olursa olsun her şeyi tek başına sürdüremiyordu. Er ya da geç yiyeceğe, güvenli bir yere ve diğer insanlarla kurulabilecek bir düzene ihtiyaç duyuyordu.

Bu düşünce, onu yeniden insanların yaşadığı bölgelere yöneltti.

Cassie'nin yolu Zentrum'a düştü.

Zentrum, Cassie için yalnızca yeni bir yerleşim yeri değildi. Salgının ardından yeniden bir düzen kurmaya çalışan insanların arasında, kendi hayatını tekrar inşa edebilmek için bir fırsattı. Burada mutfak ve beslenme hattındaki görevini sürdürerek topluluğun ihtiyaçlarına katkıda bulunmaya odaklandı.

Erzakların değerlendirilmesi, yemeklerin hazırlanması ve kaynakların dikkatli kullanılması, uzmanlığını doğrudan ortaya koyabildiği alanlardı. Cassie, sahip olduğu becerilerin yalnızca kendisini değil, çevresindeki insanları da hayatta tutabileceğini biliyordu.

Buna rağmen dünyayı bu hâle getirenlere karşı duyduğu öfke tamamen kaybolmuş değildi.

İnsanlara kolayca güvenmiyor, verilen sözlerden çok davranışlara önem veriyor ve kriz anlarında insanların nasıl hareket ettiğini dikkatle gözlemliyordu. Fakat bütün bunlara rağmen, başkalarının aç kalmasını önlemek ve güvenli bir düzenin sürdürülmesine yardımcı olmak onun için hâlâ anlam taşıyordu.

Mev'i geri getiremezdi. Dünyanın eski hâline dönmesini sağlayamazdı. Yaşanan felaketin sorumlularını tek başına cezalandıramazdı.

Ama elinden geleni yapabilirdi.

Cassie'nin Zentrum'daki yaşamı, geçmişiyle hesaplaşmasının tamamlandığı bir son değil, kendisine yeni bir hayat kurma çabasıydı. Artık yalnızca hayatta kalmaya çalışan biri değildi. Sahip olduğu becerileri başkaları için kullanabilen, kayıplarına rağmen yaşamaya devam eden ve kendi seçimlerini yapmaktan vazgeçmeyen biriydi.

Ve belki de bu yeni dünyada insan kalabilmenin en zor yanı buydu.

Mev'i geri getiremem. Ama bir avuç insanın ölümsüzlük hırsı yüzünden her şeyini kaybedenlerin arasında, ben hâlâ insan kalmayı seçebilirim. Nefes aldığım sürece, bunun için savaşmaya devam edeceğim.