Cyrus Winslow

Cyrus Winslow, 23 Ocak 2012’de Los Santos’un kenar mahallelerinden birinde, dar gelirli bir ailenin evladı olarak dünyaya geldi. Annesi ev hanımıydı, babası ise şehrin küçük oto tamirhanesinde gezen emektar bir mekanikti. Ailenin maddi durumu hiç iyi olmadığından Cyrus, okumak yerine erkenden hayat mücadelesine atılmak zorunda kaldı.

Liseyi bitirdikten sonra yükseköğrenim imkanı bulamayan Cyrus, günlerini babasının yanında tamirhanede ve sanayi bölgesindeki hurdalıklarda geçirmeye başladı. Motor bloklarını sökmeyi, hurda araçlardan sağlam parçaları ayıklamayı ve basit mekanik sistemleri tamir etmeyi burada öğrendi. Cyrus için bu zorlu hayatın tek bir anlamı vardı: Küçük kız kardeşi. Ona aşırı düşkündü ve tek hayali, hurdalıkta kazandığı her kuruşu kenara koyarak kardeşini bu yokluktan kurtarmak, ona güzel gelecek vermekti.

Ancak Cyrus'un kardeşi için kurduğu bu mütevazı hayaller, dünya geri döndürülemez bir karanlığa gömüldüğünde enkaz altında kaldı. Her şey başladığında televizyonlardaki haber spikerleri buna bir "salgın" diyordu. Fakat sokakları kan gölüne çeviren, insanlığı bir gecede av konumuna düşüren bu çürümüş yaratıklara hayatta kalanlar "Asil" adını verdi. Asiller eski dünyanın kurallarını yıkmış, yeni dünyanın tartışmasız sahipleri olmuşlardı.

Cyrus, Asiller'in Los Santos'un kenar mahallelerine ulaştığı o ilk kaotik geceyi asla unutamadı. Babasının derme çatma tamirhanesi ailenin son sığınağı olmuştu ama yeterli değildi. Hurda parçalarından yaptığı barikatlar, ölümün soğuk nefesini sadece birkaç saat geciktirebildi. O gece, uğruna her şeyini feda etmeye hazır olduğu kız kardeşini ve ailesini kaybetti. Onları kurtaramamıştı. Bir kahraman ya da eğitimli bir asker değildi; sadece motor yağına bulanmış elleri olan, korkudan titreyen çaresiz bir gençti.

Yıllar geçti. 2035 yılına gelindiğinde, 23 yaşındaki Cyrus artık hayallerini yitirmiş, sadece bir gün daha nefes almaya programlanmış bir gölgeye dönüşmüştü. Eski dünyadan kalan mekanik bilgisi, bu yeni cehennemde onun en büyük silahıydı. Bozuk telsizleri onarıyor, terk edilmiş araçların akülerini birleştirip derme çatma jeneratörler yapıyor ve kilitli kapıları hurda telleriyle sessizce açabiliyordu. Silah kullanmakta hiçbir zaman usta olamadı; bir Asil ile yüz yüze gelmektense, eski bir araba teybini uzağa fırlatıp dikkatlerini dağıtmayı ve sessizce oradan uzaklaşmayı tercih ediyordu. Çatışmak kahramanların işiydi ve Cyrus, kahramanların bu dünyada ne kadar çabuk öldüğünü acı bir şekilde öğrenmişti.

Fakat son haftalarda hayatta kalmak, bir yetenekten çok mucizeye dönüşmüştü. Asil sürüleri yiyecek arayışıyla daha geniş alanlara yayılmaya başlamış, Cyrus’un haftalardır sığındığı eski benzin istasyonu devasa bir sürü tarafından kuşatılmıştı. Elindeki son konserve kutusunu ve paslı İngiliz anahtarını sırt çantasına atıp kaçmaktan başka çaresi kalmadı.

Günlerce yollarda savruldu. Uykusuzluk, açlık ve iliklerine kadar işleyen yorgunluk, bedenini iflasın eşiğine getirmişti. Her köşe başında bir Asil'in hırıltısını duyuyor, adımlarını sürüklerken halüsinasyonlar görüyordu. Artık dayanacak gücü kalmamıştı. Bacakları titriyor, göz kapakları kurşun gibi ağırlaşıyordu. Yıkık dökük bir otoyolun bitiminde, her şeyin sonuna geldiğini düşünüp dizlerinin üzerine çöktüğü o an, yoğun sisin ve enkazın içinden yükselen kalın duvarları ve soluk ışıkları fark etti.

Burası, hayatta kalanların telsiz frekanslarında fısıltıyla bahsettiği o yerdi: Zentrum.

Arkasından yaklaşan Asil sürüsünün kemik donduran çığlıkları yankılanırken, Cyrus son bir umut kırıntısıyla ayağa kalktı. Ne kim olduğunu soracak hali vardı, ne de içeride onu neyin beklediğini umursuyordu. Peşindeki kesin ölümden kaçıp, Zentrum'un devasa demir kapılarına doğru son bir depar attı. Artık geri dönüşü yoktu, gidecek başka hiçbir yeri kalmamıştı; yaşayabilmek için buraya sığınmak zorundaydı.