Eddie Knox

I. SALGIN ÖNCESİ HAYAT

Eddie Knox, Amerika'nın Oregon eyaletinde, doğayla iç içe ve sakin bir bölgede doğup büyümüş, salgın başladığında gençlik yıllarının başında olan bir çocuktu. Çocukluğunun ilk yılları sakin bir çevrede geçmiş, ancak annesini kaybetmesinin ardından ailesiyle olan ilişkileri giderek bozulmuştu.

Lise eğitimi için Los Santos'a taşınan Eddie, hayatının geri kalanını burada kurmaya başladı. Yeni şehir, çocukluğundan tamamen farklı bir yaşam sunuyordu. Daha kalabalık, daha hareketli ve sürekli bir koşuşturma içerisindeydi. Eddie zamanla bu hayata alıştı ve Los Santos'u kendi evi olarak görmeye başladı.

Lisede mutfak sanatları ve gastronomiye büyük bir tutku duydu. Yoğun pratikler, disiplinli çalışma saatleri ve mutfaktaki baskı altında karar verme süreçleri Eddie'yi genç yaşta dikkatli, soğukkanlı ve hızlı karar verebilen biri haline getirmişti. Kendi hayatını kurmaya ve geleceğini kendi çabalarıyla şekillendirmeye önem veriyordu.

II. AİLESİ VE GEÇMİŞİ

Eddie'nin ailesiyle olan ilişkisi yıllar içerisinde giderek bozulmuştu. Eddie henüz ergenlik dönemindeyken annesini bir trafik kazasında kaybetti. Kazanın olduğu gün Eddie'nin babası arabayı kullanıyordu. Babası, yol koşullarının kötü olduğu bir anda hızını gerektiği kadar düşürmemiş ve kontrolünü kaybederek karşı yönden gelen bir araçla çarpışmıştı. Kazada babası ağır yaralanmadan kurtulurken Eddie'nin annesi hayatını kaybetmişti.

Kazanın resmi nedeni dikkatsiz ve hatalı sürüş olarak kayıtlara geçmişti. Eddie için ise durum çok daha kişiseldi. Annesinin ölümünün önlenebilir olduğuna inanıyor ve babasının yaptığı hatayı hiçbir zaman affedemiyordu. Babası kazanın bir hata olduğunu ve bunu her gün taşıdığını söylese de Eddie onun açıklamalarını kabul etmedi.

Annesinin ölümünden kısa süre sonra yaşanan büyük bir tartışmada Eddie öfkesine yenilerek babasına hayatı boyunca unutamayacağı bir cümle söyledi:

"Keşke annem yerine sen ölseydin."

Bu söz, baba-oğul arasındaki ilişkinin tamamen kopmasına neden oldu. Eddie zamanla Lise eğitimi için Los Santos'a giderek kendi hayatını kurdu ve babasından uzaklaştı. Yıllar geçtikçe söylediği sözden pişman olsa da yaşananları değiştiremiyordu.

III. RITA VE LİSE YILLARI

Eddie'nin hayatındaki en büyük dayanak çocukluk aşkı Rita Calloway idi. Çocukluk yıllarından beri tanışan ikilinin bağı zamanla kopmaz bir sevgiye dönüştü. Lise yıllarında Los Santos'ta birlikte büyümeye ve hayatı paylaşmaya devam ettiler. Rita, Eddie'nin en güvendiği insandı; ailesiyle bağları koptuktan sonra Eddie'nin hayattaki en önemli sığınağı olmuştu.

Eddie ve Rita'nın liseden arkadaşları Daniel Carter, Marcus Reed ve Sarah Miller da zamanla grubun ayrılmaz bir parçası oldu. Beşli, okul yıllarından itibaren her anı birlikte paylaşıyor ve ayrılmaz bir bağ kuruyordu.

2026 yılına gelindiğinde Eddie mutfaktaki yeteneğini geliştirmeye, Rita ile gelecek planları yapmaya ve arkadaşlarıyla zaman geçirmeye devam ediyordu. Hayatı belirli bir düzene kavuşmuştu.

IV. SALGININ İLK BELİRTİLERİ

2026 yılında hastanelerde nedeni bilinmeyen vakaların sayısı hızla artmaya başladı. Hastalarda yüksek ateş, karın ağrısı ve yoğun halsizlik görülüyor; doktorlar hastalığın kaynağını ve nasıl yayıldığını belirlemekte zorlanıyordu.

Salgından yaklaşık bir ay önce hastalık daha fazla insanda görülmeye başladı. Hastaneler giderek doluyor, her gün yeni vakalar bildiriliyordu.

Eddie başlangıçta bunu ciddi bir tehdit olarak görmedi. Birkaç gün sonra Rita da aynı belirtileri göstermeye başladı. Eddie bunun ağır bir enfeksiyon olduğunu düşündü ancak Rita'nın durumu gün geçtikçe kötüleşti.

V. SON NORMAL GECE

Rita'nın sürekli evde kalması Eddie'yi endişelendirmeye başlamıştı. Onu biraz olsun hastalığından uzaklaştırmak için Daniel, Marcus ve Sarah ile birlikte dışarı çıkmayı teklif etti.

Rita önce istemedi ancak Eddie'nin ısrarıyla kabul etti.

O akşam uzun zamandır ilk kez hastalıktan başka şeyler konuştular. Rita birkaç saatliğine daha iyi görünüyordu. Eddie de bunun verdiği rahatlıkla içmeye başladı.

Gece ilerledikçe içtiği miktarı kontrol edemedi. Arkadaşları birkaç kez yavaşlamasını söyledi ancak Eddie dinlemedi; son günlerde Rita'nın hastalığı ve şehirdeki haberler yüzünden sürekli gergindi.

Gecenin sonunda Eddie ayakta durmakta zorlanacak kadar sarhoş olmuştu. Arkadaşları onu ve Rita'yı eve bıraktı.

"Sabah gelip bakarız."

Arkadaşları gittikten kısa süre sonra Eddie uyudu.

VI. DAY ZERO

Sabaha karşı Rita'nın durumu hızla kötüleşti. Ateşi yükseldi, nefesi düzensizleşti ve davranışları değişmeye başladı.

Eddie sabah boğuk seslerle uyandı ve Rita'yı yerde buldu.

— "Rita? Bana bak."

Rita başını kaldırdı.

— "Eddie..."

Eddie yanına çömeldi.

— "Buradayım. Hastaneye gideceğiz."

Rita onun elini tuttu.

— "Çok korkuyorum."

— "Geçecek. Yanındayım."

Bir süre sessiz kaldılar. Evin içinde yalnızca Rita'nın düzensiz nefesi ve dışarıdan gelen uzak siren sesleri duyuluyordu.

— "İlk tanıştığımız günü hatırlıyor musun?"

Eddie hafifçe gülümsedi.

— "Kahvemi devirdiğin günü mü?"

Rita güçlükle gülümsedi.

— "Benim kahvemi sen devirmiştin."

— "Detayları değiştirme."

Rita kısa bir süre güldü. Ardından yüzündeki ifade değişti.

— "Eddie... git."

— "Hayır."

— "Beni böyle hatırlama."

Rita elini Eddie'nin yanağına koydu. Eli titriyordu. Eddie onun elini kendi eliyle tuttu. Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşmadı. Rita'nın gözleri dolmuştu.

— "Seni seviyorum."

— "Ben de."

Rita'nın nefesi ağırlaştı. Bakışları yavaş yavaş değişmeye başladı.

"Seni seviyorum... yaşa."

Elini Eddie'nin yanağından çekti.

Birkaç saniye sonra Rita'nın yüzündeki ifade tamamen değişti ve Eddie'nin üzerine saldırdı.

"Rita! Benim!"

Rita onu tanımıyordu. Eddie kendini korumaya çalışırken yere düştü. Rita saldırmaya devam etti. Eddie önce onu uzaklaştırmaya çalıştı. Fakat Rita durmadı ve yeniden üzerine atıldı. Eddie bir anlığına duraksadı. Karşısındaki kişinin artık kendisini tanımadığını fark etti.

Hayatta kalma içgüdüsü ağır bastı.

Eddie kendini korumak zorunda kaldı. Kısa bir mücadeleden sonra Rita hareketsiz kaldı. Odanın içi bir anda sessizleşti.

Eddie birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Nefes almakta zorlanıyordu. Ellerine ve ardından yerde hareketsiz yatan Rita'ya baktı. Bir süre hiçbir şey söyleyemedi. Sonunda Rita'nın yanına çömeldi ve yüzüne baktı. Birkaç dakika önce ona dokunan el artık hareketsizdi.

Eddie'nin gözleri doldu:

"Üzgünüm."

O gün Eddie, çocukluk aşkı Rita'nın son kez elini yanağına koyduğu anı hayatı boyunca unutamadı.

VII. İLK KAYIP

Eddie hemen arkadaşlarına ulaşmaya çalıştı. Daniel'i, Marcus'u ve Sarah'yı aradı ancak telefonlardan hiçbirine cevap gelmedi. Şehirde iletişim büyük ölçüde kesilmişti.

Televizyondaki yayınlar da sürekli kesiliyor, hastanelerin dolduğu ve bazı bölgelerde güvenlik güçlerinin kontrolü kaybettiği bildiriliyordu. Eddie artık arkadaşlarından ne haber alabiliyor ne de onların nerede olduğunu biliordu. Hayatta olup olmadıklarını bile öğrenememişti.

Rita'nın ölümüyle birlikte Eddie'nin hayatındaki son güvenli bağ da kopmuştu. Bir süre evde tek başına kaldıktan sonra şehirden ayrılmak zorunda olduğunu anladı.

VIII. H12'YE ULAŞMA

Eddie şehirden ayrılıp tek başına ilerlerken eski bir telsiz üzerinden güvenli bölgeler hakkında yapılan yayınları dinlemeye başladı. Bir süre sonra telsizde H12 adının geçtiğini duydu ve yayınlardan bölgenin yaklaşık konumunu öğrenerek oraya ulaştı.

H12'de bir süre yaşamayı başardı. Ancak göz ardı edilen ve zamanla çöken eski bir kanalizasyon ve yağmur suyu hattı, sığınağın yapısına zarar vermeye başladı. Tehlikenin daha önce fark edilmesine rağmen yönetim tarafından gizlenmesi ve gerekli önlemlerin alınmaması, çöküşü kaçınılmaz hale getirdi. Sonunda hat çöktü ve H12 birkaç saniye içinde yıkıldı.

IX. ZENTRUM (2035)

Eddie enkazdan kurtulduktan sonra Zentrum'a ilerledi ve burada yaşamaya başladı. 2026'daki ilk yıkımdan bu yana geçen 9 yılın ardından, 2035 yılında artık geçmişinden geriye kalanlarla tek başına yaşamayı öğrenmiş erişkin bir survivor'dı.

Rita'yı kaybetmiş, ailesinden yıllar önce kopmuş ve arkadaşlarının akıbetini öğrenememişti. Daniel, Marcus ve Sarah'nın nerede olduğu Eddie için hâlâ bilinmiyordu. Onlardan bir daha haber alamamış olsa da öldüklerini kabul etmek istemiyordu.

Zentrum'da yaşam savaşı verirken Rita'nın son anı zihninden hiç silinmedi. Bazen gözlerini kapattığında o sabahı, odadaki sessizliği, Rita'nın titreyen elini ve son kez yüzüne bakışını hatırlıyordu.

Rita'nın son sözleri hâlâ kulaklarında yankılanıyordu:

"Seni seviyorum... yaşa."