Estelle May Dawson

Estelle May Dawson, 27 Mayıs 2014'te Los Santos'ta dünyaya geldi. Salgın öncesinde sıradan bir çocukluk geçiriyordu. Okula gidiyor, arkadaşlarıyla vakit geçiriyor ve ailesinin yanında kendini güvende hissediyordu. Çocukluğundan beri müziğe, dansa ve kıyafetlere meraklıydı. Şarkılara eşlik eder, odasında dans eder ve ilgisini çeken kıyafetlerin renklerini, kesimlerini incelerdi. Gelecekte ne olmak istediğini henüz bilmiyordu; onun için önemli olan ailesiyle mutlu olmak ve hayatın hep böyle devam edeceğine inanmaktı.2026 yılında, Estelle on bir yaşındayken Los Santos'ta Zenginler Vebası ortaya çıktı. Başlangıçta yetişkinlerin telaşını ve haberlerdeki görüntüleri anlamakta zorlandı. Ancak hastalığın yayılması, insanların saldırganlaşması ve şehrin karantinaya alınmasıyla hayatının değiştiğini fark etti. Okul, arkadaşları ve özgürce dolaşabildiği sokaklar geçmişte kaldı. Ailesinin güvende olmasını istiyor, her şeyin düzeleceğine inanarak korkularını bastırmaya çalışıyordu. Zaman geçtikçe eski hayatına dönemeyeceğini kabullenmek zorunda kaldı.İlk yıllarda hayatta kalma konusunda pek bilgisi yoktu. Tehlike karşısında korktuğu, ne yapacağını bilemediği zamanlar yaşadı. Çevresindeki insanları gözlemleyerek yiyecekleri idareli kullanmayı, dikkat çekmemeyi ve yabancılara hemen güvenmemeyi öğrendi. Hatalarından ders çıkarsa da kusursuz değildi; bazen paniğe kapılıyor, bazen dikkatsiz davranıyordu. Yaşadıkları onu daha temkinli biri hâline getirdi.Salgın, insanlara bakışını da değiştirdi. Artık söylenenlerden çok yapılanlara önem veriyor, birine güvenmeden önce onu tanımaya çalışıyordu. Herkesin iyi niyetli olmadığını anlamış olsa da insanlardan tamamen uzaklaşmadı. Birini gerçekten benimsediğinde kolay kolay arkasını dönmüyordu. Dünyanın acımasızlığına rağmen insanların birbirine destek olabileceğine inanmak istiyordu.Eski kıyafetlere ve tasarıma duyduğu ilgi, zamanla önemli bir uğraşa dönüştü. Bulabildiği kumaşları ve kullanılmayan giysileri değerlendirerek yeni parçalar üretmeyi öğrendi. İlk denemelerinde hata yapsa da vazgeçmedi. Tasarım onun için yalnızca güzel görünmek değil, kısıtlı imkânlarla işe yarar şeyler yaratabilmekti. Dans etmek de zor zamanlarda kendisini rahatlatıyor, geçmişinden bir parçayı korumasına yardımcı oluyordu. Sevdiği müzikler eşliğinde kendi hareketlerini ve küçük koreografilerini oluşturuyordu.Zamanla temel ilk yardım ve yara bakımı konusunda da kendisini geliştirdi. Kanamayı kontrol altına almak, bandaj kullanmak ve yaralıların durumunu gözlemlemek gibi temel beceriler edindi. Ancak kendisini bir sağlık çalışanı olarak görmüyordu. Ciddi yaralanmalarda sınırlarını biliyor ve emin olmadığı müdahalelerden kaçınarak yardım aramayı tercih ediyordu. Bu beceriler ona zor anlarda sakin kalmayı ve elindeki malzemeleri dikkatli kullanmayı öğretti.2026'dan 2035'e uzanan yıllar boyunca Estelle birçok kayıp ve hayal kırıklığı yaşadı. Bazen yardım etmek istediği hâlde elinden bir şey gelmedi, bazen de yanlış kişilere güvendiği için pişman oldu. Buna rağmen tamamen içine kapanmadı. Daha dikkatli olmayı öğrense de başkalarının acılarını anlamaya ve gücü yettiğince yardım etmeye devam etti.2035 yılında yirmi bir yaşına gelen Estelle, çocukluğundaki kadar saf olmasa da neşesini ve merakını tamamen kaybetmemişti. Sevdiği bir şarkı duyduğunda mutlu olabiliyor, karşısındaki insanın derdini içtenlikle dinleyebiliyordu. Geçmişine dönemeyeceğini biliyor, ancak hayatının yalnızca hayatta kalma mücadelesinden ibaret olmasını istemiyordu.Estelle'in büyük planları yoktu. Güvenebileceği insanlarla karşılaşmak, kendi ayakları üzerinde durmak, tasarım yapmayı ve dans etmeyi sürdürmek istiyordu. Gerektiğinde bir yaralıya yardım edebilmek ve kendisine ait bir hayat kurabilmek onun için yeterliydi. İnsanlara hemen güvenmese de bir gün yeniden bir yere ait hissedebileceği umudunu koruyordu. Estelle May Dawson için hayatta kalmak yalnızca nefes almaya devam etmek değil, yaşadığı onca şeye rağmen kim olduğunu unutmadan yaşamayı sürdürmekti.