George Ross

Çocukluk ve Aile

George Ross, Los Santos’ta doğmuş, bugün 32 yaşında olan bir Amerikalıdır. Babası itfaiyede, annesi bir teknoloji şirketinde çalışıyordu. Orta gelirli ailesinin geç yaşta sahip olduğu çocuklarıydı; ikisiyle de iyi anlaşırdı. Okulda ortalama bir öğrenciydi. Spor yerine bilgisayar oyunlarıyla ve teknolojiyle ilgilenirdi ama asıl merakı kamyonlardı. Babasının çalıştığı günlerde okuldan sonra itfaiyeye gider, oradaki çalışanlarla vakit geçirirdi. İtfaiye kamyonlarını izleyerek büyümüş, küçük yaşlardan itibaren tırcı olacağını söylemişti.

George kurallara uyan, kimseyle sorun yaşamamaya çalışan biriydi. İnsanlarla iyi anlaşırdı fakat kendi sıkıntılarını kolayca anlatmazdı. Sevdiklerini üzmemek için iyi olduğunu söyler, çoğu sorunu kendi başına çözmeye çalışırdı.

Maria ve Salgın Öncesi Hayat

Maria’yla lisede tanıştı. Maria üniversitede aşçılık okurken evlendiler ve sakin bir hayat için Sandy Shores’a taşındılar. Maria mezun olunca küçük bir lokantada çalışmaya başladı. Çocukları olmamıştı. Kendilerini hazır hissetmediklerinden bunun nedenini araştırmamış, konuyu aralarında pek açmamışlardı. Maria, George’un zaman zaman içini açabildiği kişiydi. Birlikte büyümüş, yetişkin hayatlarını da birlikte kurmuşlardı.

George başlangıçta babasının izinden gidip itfaiye kamyonu kullanmak istemişti. O dönem artan astım şikâyetleri ve ailesinin endişeleri nedeniyle bundan kendisi vazgeçti. Şikâyetleri zamanla hafiflese de kararını değiştirmedi. Bir nakliye şirketinde uzun yol şoförlüğüne başladı. Şirketin kamyonunu kullanıyordu fakat hayalini kurduğu işin yorucu düzenine alışmakta zorlandı. Kamyonunun arızalandığı bir gün motorla ilgilenmesi, zamanla meslek değiştirmesine yol açtı. Şoförlüğü bırakıp aynı şirketin bakım atölyesine geçti; eğitim alarak ve ustaların yanında çalışarak kamyon motorlarını öğrenmeye başladı.

Anne ve babası bu geçişi görebildi. Salgından yaklaşık bir iki yıl önce, emekli babasını solunum sorunları nedeniyle kaybetti. Annesi de birkaç ay sonra vefat etti. Maria bütün bu dönemde yanındaydı. Salgın başladığında George bakım işlerinde deneyim kazanmıştı ama hâlâ öğreneceği çok şey vardı.

İlk Haberler ve Sığınak

2026’da saldırı haberleri George ile Maria’nın günlük hayatına ulaşmaya başladığında Maria evde yemek hazırlıyor, George işten dönüyordu. Yoldaki huzursuzluk ve radyodaki haberler onu endişelendirdi. Önce bildikleri türden bir salgın olduğunu düşündüler. Haberler ağırlaşınca aile dostlarıyla toplandılar. George birkaç kişiyle bilgi almak için sheriff departmanına gitti; tedbir olarak evden silahını da almıştı. Ara sıra poligona gider, avcılıkla ilgilenirdi. Silaha yabancı değildi ama o güne kadar yalnızca bir hayvan vurmuştu.

Departmanın önündeki kalabalık, yakından gelen silah sesleriyle birbirini ezerek içeri girmeye çalışınca George eve döndü. Sekiz kişi, arkadaşlarının evindeki dışarıdan girişli kilere sığındılar. Uzun süre çıkmadılar; zamanla dışarıdan haber de alamaz oldular. Erzak azalırken dışarıdaki sesler ve içerideki tartışmalar arttı. Bazıları çıkmak istiyor, bazıları kapının açılmasına bile karşı çıkıyordu. Sonunda kalmak da bir seçenek olmaktan çıktı.

Zentrum’a Giden Yol

Dışarı çıktıklarında çevreyi tanıyamadılar. Uzakta yatan insanlar, sürünen bedenler ve anlam veremedikleri sesler vardı. Yaya ilerlerken silahlı bir grup önlerini kesti. Giysileri dışında üzerlerindeki her şeyi aldılar. Arkadaşları itiraz ederken George ve Maria sessiz kaldı. Tartışmanın büyüdüğü sırada el ele kaçtılar; peşlerinden gelen kişiden araziye saparak kurtuldular. Diğer arkadaşlarının başına ne geldiğini öğrenemediler.

Bacaklarını kaybetmiş, sürünerek kendilerine ulaşmaya çalışan bir Asille yakından karşılaşmaları, tehlikeyi iyice anlamalarını sağladı. George avcılıktan bildikleriyle kalabalıktan uzak ilerlemeye çalıştı. 2026’nın son çeyreğinde eski Bolingbroke Hapishanesi’nde kurulan Zentrum çevresindeki hareketlilik dikkatlerini çekti. Sandy Shores’ın küçük havaalanı yakınlarında başka bir silahlı grupla karşılaştılar.

Maria’nın çıkardığı ses yerlerini belli edince George aceleyle öne çıktı. Arkadaşlarının kendisini beklediğini söyledi. Maria da fark edildiğinde grubun yaşça büyük bir üyesi ne yapmaya çalıştığını anladı. Bu kişiler Zentrum’a bağlıydı. İkisini yanlarına aldılar. Yolda George bakım işlerinde çalıştığını, Maria ise aşçı olduğunu anlattı. Sağlık kontrolü ve karantina sürecinin ardından yerleşime kabul edildiler.

Zentrum’da Yeni Düzen

George bir mekanik ustasının yanına verildi. Önce bakım işlerini öğrendi, ardından içeride parça taşıma görevleri aldı. Zamanla dışarı çıkan ekiplere katıldı. Muhafızlardan silah kullanmayı, tehlikeyi değerlendirmeyi ve dışarıda yaşamayı öğrendi. Deneyim kazandıkça kısa sevkiyatlarda görev almaya başladı. Asker değildi; yerleşimin çalışanlarından biriydi. Bildiği işleri yapabiliyordu ama baskı altında, özellikle sevdikleri tehlikedeyken, acele karar vermeye yatkındı.

Maria mutfakta çalışıyordu. George’un bir görevde saldırıya uğrayıp geç dönmesi, beklerken yaşadığı korkuyu büyüttü. Onun bir gün geri gelememesinden, nerede olduğunu bile öğrenememekten korkuyordu. Uzun süredir Zentrum’da kalmaktan da bunalmıştı. George’la dışarı çıkmak, eskiden birlikte oturdukları göl kıyısını yeniden görmek istiyordu.

George önce karşı çıktı. Sonunda, bildiği bir güzergâhta muhafızlara parça teslim edeceği kısa yolculuğa Maria’yı götürmeyi kabul etti. Teslimattan sonra eski oturdukları yere uğrayacaklardı.

Bir Günlük Gecikme

Teslimatın ardından erzak arayan silahlı kişilerle karşılaştılar. Saklandıklarında George, Maria’ya önceden belirledikleri, eski kafelerinin yakınındaki korunaklı buluşma yerine gitmesini söyledi. Orada bekleyecek, George da fırsat bulunca yanına gelecekti. Ardından dikkatleri üzerine çekmek için kendini gösterdi.

Yanında yalnızca bakım için geri götürdüğü arızalı bir parça olduğunu söyleyerek kendini önemsiz göstermeye çalıştı. Nereden geldiğini, parçayı nereden bulduğunu ve kimin için taşıdığını sorduklarında kaçamak cevaplar verdi. Dövüldü, eşyaları alındı ve bir süre alıkonuldu. Bırakıldıktan sonra buluşma noktasına ulaştığında tam bir gün geçmişti.

Maria yoktu.

George orada bekledi. Maria’nın yeri bildiğinden emindi; belki gecikmişti, belki saklanıyordu. Yanında yiyecek ve su olmadan beklemeyi sürdürdü. Açlık, susuzluk ve uğradığı şiddetin etkisiyle daha fazla dayanamayınca çaresizce Zentrum’a döndü.

Değişen Zentrum ve Maria’nın İzleri

Maria, H-12 ve Sinek Yuvası’nın 2031’deki çöküşünden yaklaşık altı yedi ay önce kaybolmuştu. George, Zentrum’a döndüğünde yetkililere olanları anlattı ve tedavi gördü. O dönemde bakım işlerini azaltıp teslimat görevlerine ağırlık verdi. Yolculukları sırasında Maria hakkında haber aradı.

İlk zamanlarda kendine bakmayı ihmal etti. Uykusu ve yemek düzeni bozuldu; işine odaklanmakta zorlandı. Onu yetiştiren ustası, yaşadıklarını paylaşabildiği insanlardan biriydi. Zamanla günlük hayatını sürdürebilmeyi öğrendi ama Maria’nın yokluğu onun için hâlâ kabullenmesi zor bir durumdu. Neşesini kaybetmiş, daha gergin bir insan olmuştu.

H-12 ve Sinek Yuvası çöktükten sonra kurtulanlar Zentrum’a gelmeye başladı. George, gelenlerden Maria hakkında haber alabileceğini düşündü. İnsanlarla konuştu, anlatılanları dinledi fakat aradığı cevabı bulamadı.

Yeni gelenlerle birlikte Zentrum’un günlük hayatı değişmeye başladı. George’un tanıdığı yüzlerin arasına yabancılar girdi; ortak alanlar daha kalabalık, insanların birbirleriyle ilişkileri daha farklı hâle geldi. Maria’yla birlikte hayat kurduğu yer artık ona eskisi kadar tanıdık gelmiyordu. Alıştığı çalışma düzeni de geride kaldı. Artık teslimat görevlerinde çalışmıyordu.

George insanlarla konuşmaya, çevresinde olanları takip etmeye ve Maria hakkında bir şey öğrenmeye çalışıyordu. Ancak bu değişen düzenin içinde kendisine nasıl bir yer bulacağını bilmiyordu. Maria’nın yanında olmadığını kabullenmişti; öldüğüne inanmıyordu. Bundan sonra hangi işi yapacağı, nereye gideceği ve arayışını nasıl sürdüreceği henüz belli değildi. Bildiği tek şey, Maria’yı bulmak istediğiydi.

Beni tanıştığımız geceye geri götür..