Gustavo Chester

Gustavo, 2005 yılında Amerika’da doğdu. Ailesi İtalyan kökenliydi ve özellikle babası aile kültürüne oldukça bağlıydı. Evde hem İngilizce hem de İtalyanca konuşulduğu için Gustavo’nun konuşmasında zamanla hafif bir İtalyan-Amerikan aksanı oluştu. Normalde Amerikan İngilizcesi konuşsa da öfkelendiğinde, korktuğunda veya strese girdiğinde aksanı belirginleşir ve farkında olmadan cümlelerinin arasına İtalyanca kelimeler karıştırır.

Babası eski bir askerdi. Sert, disiplinli ve oğlunun da kendisi gibi asker olmasını isteyen bir adamdı. Gustavo daha küçük yaşlarda silah kullanmayı, nişan almayı ve temel askeri disiplinleri öğrenmeye zorlandı. Ancak baskı altında kolayca panikleyen, emirleri karıştıran ve silah kullanımında başarısız olan Gustavo hiçbir zaman babasının istediği asker olamadı. Bunun üzerine babası onu çiftlikte çalışmaya yönlendirdi. Gustavo için çiftçilik, askerlikten çok daha huzurlu bir hayattı. Toprak ve hayvanlarla uğraşırken kendisini ilk kez bir şeyleri başarabiliyormuş gibi hissediyordu.

Hayatı, 2026 yılında başlayan salgınla tamamen değişti. Babası enfekte olduğunda Gustavo, onun dönüşmesini beklemek yerine kendi elleriyle hayatına son vermek zorunda kaldı. Hayatı boyunca babasının emirlerini doğru düzgün yerine getiremeyen Gustavo, onun son emrini yerine getirmişti. Bu olay Gustavo’nun üzerinde kalıcı bir iz bıraktı. Geceleri babasını rüyalarında görmeye, stresli anlarda sesini duymaya ve geçmişteki emirleri yeniden yaşamaya başladı.

Los Santos’a geldiğinde elinde neredeyse hiçbir şey yoktu. Hayatta kalmak için babasından öğrendiği sınırlı bilgilerden, şansından ve inadından yararlandı. Bir süre sonra Zentrum’a sığındı ve burada gündelik işler yaparak yaşamını sürdürmeye başladı.

2032 yılının sonlarına doğru geçim sıkıntısı ağırlaşınca birkaç arkadaşıyla birlikte izinsiz şekilde Kızıl Bölge’ye loot yapmaya gitti. Terk edilmiş bir binada yaptıkları arama sırasında buldukları bir tüp patladı. Patlama sonucunda iki arkadaşı hayatını kaybetti, Gustavo ise vücudunun çeşitli bölgelerinde ağır yanıklar aldı. Hayatta kalmayı başarsa da yüzünde ve bedeninde kalıcı izler kaldı.

2035 yılına gelindiğinde Gustavo otuz yaşındadır. Zentrum’da yevmiyeci olarak çalışır ve düzenli bir geliri yoktur. Yüzündeki yanık izlerini çoğu zaman eski, koyu renkli bir maskeyle gizler. Üzerinde genellikle yıpranmış kıyafetler taşır ve sade bir hayat sürer.

Dışarıdan bakıldığında sessiz, içine kapanık ve yorgun bir adam gibi görünür. Ancak geçmişi hâlâ onun peşini bırakmamıştır. Yoğun stres altında babasının sesini duyabilir, elleri titreyebilir ve bir süreliğine ne yapacağını unutabilir. Böyle anlarda aksanı ağırlaşır, İtalyanca kelimeler kullanmaya başlar ve çevresinden kopabilir.

Gustavo hiçbir zaman kahraman olmadı. Hayatta kalmasını sağlayan şey çoğu zaman yeteneği değil; şansı, inadı ve ertesi günü görebilmek için gösterdiği çabadır.