IC ISIM

Kate Kingston, 2000'de Edmonton, Alberta’da doğdu. Babası Richard petrol sahası bakım şirketinde makine teknisyeniydi; sert görünümlü ama içi yumuşak bir adamdı ve Kate’e motor tamiri, ateş yakmayı ve kışta hayatta kalmayı öğretti. Annesi Margaret devlet hastanesinde hemşireydi; sakin ve her krizde soğukkanlıydı. Dört yaş küçük kardeşi Ethan şakacı, hayalperest ve gitar tutkunuydu. Kate annesinden şefkati ve tıbbi bilgiyi, babasından dayanıklılığı aldı. Edmonton’un uzun, dondurucu kışları onu inatçı ve sabırlı biri yaptı. Lisede hokey kalecisiydi ve baskı altında sakin kalmayı orada öğrendi. University of Alberta’da hemşirelik okuyup annesinin hastanesinde acil serviste çalışmaya başladı. Yakın arkadaşı Dana ile aynı vardiyalardaydı, nöbet sonrası sabaha kadar kahve içip konuşurlardı. Sevgilisi Marcus Hale itfaiyeciydi; mizahı yüksek, güven veren biriydi ve nişan konuşmaları yeni başlamıştı. Kate dışarıdan sakin görünse de herkesi kurtarma isteği taşırdı. En büyük zayıflığı buydu: kendi sınırlarını unuturdu. 2026'nın başında ünlülerin canlı yayında donakalması ve bir sporcunun maçta saldırması haber oldu; hastane personeli bunları skandal sanıyordu. Bir gece acile uyumamış ama yorgun görünmeyen, titreyen, boş gözlerle tavana bakan bir adam getirildi. Adam aniden bir hemşireye saldırdı. Kate onu durdurmaya çalışırken sol kolundan ısırıldı. Yarayı yıkadı, kendini kayda geçirip izolasyona girdi. Dana kapıdan “Abartıyorsun, küçük bir yara” dedi ama Kate tereddüt etmedi. Günlerce hiçbir belirti görülmedi. Bir hafta içinde hastane çığlıklarla ve kanla doldu. Dana saldırıya uğradı, Kate onu kurtaramadı. Ordu şehri kapatınca Kate o gece ailesine ulaşmak için hastaneden çıktı. Babasının kamyonetiyle aile evine gitti. Margaret hastaneden çıkamamıştı. Richard kapıları barikatlamış, Ethan’ı bodrumda tutuyordu. Kate ısırığını anlattı ve karantina önerdi; Richard reddetti. Kate günlerce kilitli odada kendini gözlemledi, belirti çıkmadı. Bunun mucize mi, gecikmiş bir ölüm mü olduğunu bilemedi. Üçüncü haftada sürüler evi buldu. Richard, çocukları kaçabilsin diye kapıda kaldı. Son sözü şuydu: “Ethan’ı bırakma.” Kamyonetle kaçtılar ama Marcus’a ulaşamadılar; itfaiye istasyonu alevler içindeydi. Akıbetini hâlâ bilmiyor. Kate ve Ethan yıllarca kamp kamp dolaştı. Hemşirelik bilgisi her yerde işe yaradı: yara sardı, ateş düşürdü, doğum yaptırdı. Ama güven lüks kaldı. Bir yerleşimde ısırık izi fark edilince onu bir hafta kafese kapattılar; belirti çıkmayınca bıraktılar. O günden sonra izi hep sakladı. Bir dönem Sinek Yuvası’nda çalıştı ve Kara Sinek’in zulmünü yakından gördü; hasta bir çocuğu tedavi etmesine izin verilmedi. İsyan çıkınca Ethan’la birlikte yanan teknelerden birine atlayıp kaçtı. Sığınak H-12'nin son günlerinde bir ticaret kervanıyla yoldaydı ve “Duvarlara ateş etmeyin” yayınını telsizden dinledi. Güvenli sanılan yerlerin bile çökebileceğini o an anladı. Kate ve Ethan yıllarca kamp kamp dolaştı. Hemşirelik bilgisi her yerde işe yaradı: yara sardı, ateş düşürdü, doğum yaptırdı. Ama güven lüks kaldı. Bir yerleşimde ısırık izi fark edilince onu bir hafta kafese kapattılar; belirti çıkmayınca bıraktılar. O günden sonra izi hep sakladı. Bir dönem Sinek Yuvası’nda çalıştı ve Kara Sinek’in zulmünü yakından gördü; hasta bir çocuğu tedavi etmesine izin verilmedi. İsyan çıkınca Ethan’la birlikte yanan teknelerden birine atlayıp kaçtı. Sığınak H-12'nin son günlerinde bir ticaret kervanıyla yoldaydı ve “Duvarlara ateş etmeyin” yayınını telsizden dinledi. Güvenli sanılan yerlerin bile çökebileceğini o an anladı. Bugün Kate 26 yaşında ama yüzünde çok daha yaşlı bir yorgunluk var. Isırık izini hâlâ saklıyor ve neden hastalanmadığını hâlâ bilmiyor. Cebinde babasının eski pusulası, Marcus’un fotoğrafı ve not defterleri var; duygularını konuşmak yerine onlara yazıyor. Ethan’ın bir gün o ateşlerden çıkıp geleceği umudunu hiç tamamen yitirmedi. Dana’yı, babasını, Marcus’u ve Ethan’ı kaybettikçe “herkes kurtarılmayı hak eder” inancını yitirdi; yine yardım ediyor ama artık temkinli, yalnız ve kimseye tam güvenmiyor. Kate artık sadece hayatta kalmıyor. Biliyor ki kimse için yeterince erken ya da geç değil; sadece biraz daha dayanmak gerek.