James Nolan

Çocukluk

James Nolan, 21 Şubat 2010 tarihinde Chicago’da Sophia ve Ethan Nolan’ın ilk çocuğu olarak dünyaya geldi. Çocukluğu, babasının motor ve mekanik işleriyle uğraştığı dükkânın içinde geçti. Diğer çocuklar dışarıda oyun oynarken James çoğu zaman babasının yanında durup bozulan parçaların nasıl söküldüğünü, motorların nasıl çalıştığını izlerdi. Başlarda yalnızca meraktan yaptığı bu şeyler zamanla onun en iyi bildiği alana dönüştü.

Kardeşi Theodore doğduğunda James’in hayatındaki yeri de değişti. Theodore’a karşı her zaman koruyucu bir abi oldu. Onu insanların içinde zor durumda bırakmaz, yaptığı hatalarda arkasında dururdu. Fakat aralarındaki bağın yanında James’in içinde sakladığı bir eksiklik hissi de vardı. Theodore, babasının gözünde daha düzenli ve başarılı bir çocuktu. James ise yerinde duramayan, farklı şeyler denemek isteyen ve geleceğini net olarak planlamayan biriydi. Babasının kardeşine duyduğu hayranlığı gördükçe kendisini onunla kıyaslamaya başladı.

Yaş ilerledikçe James motorlara daha fazla bağlandı. Babasının dükkânında öğrendiklerini kendi başına geliştirdi, farklı motorlarla uğraştı ve zamanla mekanik konusunda oldukça becerikli hale geldi. Yetişkinliğe yaklaşırken motoruna atlayıp eyaletler arasında dolaşmak onun için sıradan bir alışkanlığa dönüşmüştü. Nereye gittiğinden çok yolda olmak hoşuna gidiyordu.

Bu dönemde Maggie Trafford hayatına girdi. Maggie, James’in sürekli hareket halinde olan hayatında kendisini gerçekten durup düşündüren insanlardan biriydi. Birlikte geçirdikleri zamanlarda James geleceği hakkında ilk kez daha ciddi düşünmeye başlamıştı. Yine de özgürlüğünden vazgeçmek istemiyordu. Motoru, ilişkisi, ailesi ve kendi kurduğu küçük hayat ona o dönem için yeterli geliyordu.

Salgın ve Kriz Anı

Her şeyin değiştiği gün James ve Maggie, Chicago yakınlarındaki Aurora’da bulunan Chicago Premium Outlets’ta birlikteydi. Maggie kısa süreliğine tuvalete gittiğinde James dışarıda telefonuyla uğraşarak onu beklemeye başladı.

Bir süre sonra içeriden garip sesler duydu. İlk başta ne olduğunu anlayamadı. Seslerin Maggie’nin bulunduğu taraftan geldiğini fark ettiğinde ise içeriye yöneldi. Maggie’yi yerde kıvranırken gördüğünde birkaç saniyeliğine ne yapacağını bilemedi. Etrafta başlayan panik ve insanların davranışlarındaki değişim, bunun sıradan bir sağlık problemi olmadığını anlamasına yetti.

James geri çekildi. O an Maggie’ye yardım etmek yerine kaçmayı seçti.

Motoruna ulaşıp olay yerinden uzaklaşırken arkasında bıraktığı kişiyi düşünüyordu. Bir süre sonra yaşananların yalnızca orada olmadığını, çevrenin de aynı şekilde karışmaya başladığını fark etti. O gün James için salgının başlamasından daha ağır olan şey, sevdiği birini kurtaramadan oradan ayrılmış olmasıydı.

Maggie’yi geride bırakmak, James’in kendisi hakkındaki düşüncelerini değiştirdi. Daha önce kendisini gerektiğinde insanları koruyabilecek biri olarak görüyordu. O günden sonra ise kendisine güvenmekte zorlanmaya başladı. Özellikle bir başkasının yardıma ihtiyacı olduğunda düşünmeden harekete geçmesi biraz da bu yüzden oldu. Bir daha aynı çaresizliği yaşamamak için bazen kendi hayatını gereğinden fazla riske atıyordu.

Salgın Sonrası

Salgının ilk döneminde James tek başına hayatta kalmaya çalıştı. Bir süre motoru onun için hem ulaşım aracı hem de eski hayatından kalan son bağdı. Fakat zamanla onu da kaybetti. Motorunu kaybetmek James’in sandığından daha ağır geldi; çünkü artık salgından önceki hayatına ait tutunabileceği çok az şey kalmıştı.

Hayatta kaldığı yıllar boyunca farklı insanlarla karşılaştı ancak hiçbir grubun içerisinde uzun süre kalmadı. İnsanlara tamamen güvenmekte zorlanıyor, bir yandan da yalnızlığın giderek ağırlaştığını hissediyordu. Gözlem yeteneği bu dönemde daha da gelişti. İnsanların söylediklerinden çok davranışlarına dikkat etmeye, tehlikeyi ortaya çıkmadan önce fark etmeye alıştı.

Mekanik bilgisi ise hayatta kalırken en çok işine yarayan özelliklerinden biri oldu. Bozulan araçlar, motorlar ve çeşitli mekanik sistemlerle uğraşmak onun için yalnızca eski hayatından kalan bir alışkanlık değildi; aynı zamanda çevresindeki insanlara fayda sağlayabildiği nadir alanlardan biriydi.

Fakat James’in en büyük problemi öfkesi ve kendisine olan güveninin sürekli değişmesiydi. Bazen fazla sahiplenici davranıyor, bazen de karar vermesi gereken anlarda geçmişte yaşadıklarını düşünmekten tereddüt ediyordu. Geceleri yalnız kaldığında ise Maggie’nin sesini duyduğunu düşündüğü anlar oluyordu. Bunun gerçek olmadığını biliyordu fakat o gün yaşananları tamamen geride bırakmayı da başaramamıştı.

Yıllar geçtikçe Zentrum hakkında çeşitli insanlardan haber almaya başladı. İnsanların bir arada yaşamaya çalıştığı, düzen kurulduğu ve herkesin yalnızca kendi başına hayatta kalmak zorunda olmadığı bir yer fikri James’in ilgisini çekti. Uzun süre tek başına yaşadıktan sonra bunun ne kadar önemli olduğunu anlamıştı.

Günümüz

2035 yılında James, Zentrum’a ulaştığında yanında geçmişinden çok az şey taşıyordu. Motoru yoktu, eski hayatı yoktu ve Maggie’nin başına gelenleri değiştirebilecek bir şansı da yoktu. Buna rağmen tamamen tükenmiş değildi.

Zentrum’da kendisine yeni bir hayat kurmak istiyor. Mekanik bilgisini kullanarak insanlara fayda sağlamayı, yeniden bir topluluğun parçası olmayı ve yıllardır kaybettiği aidiyet duygusunu geri kazanmayı amaçlıyor.

Theodore konusunda ise içinde hâlâ kapanmamış bir sayfa var. Salgın başladığında kardeşiyle birlikte değildi ve onun başına ne geldiğini hiçbir zaman öğrenemedi. Bu yüzden Theodore’un hâlâ hayatta olabileceği ihtimalini tamamen bırakmış değil. Bir gün onun izine rastlamak ve kardeşiyle yeniden karşılaşmak James’in hâlâ taşıdığı en büyük umutlardan biri.

James artık geçmişini unutmaya çalışmıyor. Onunla yaşamayı öğrenmeye çalışıyor. Maggie’yi kurtaramadığı o gün, kendisine dair düşündüğü birçok şeyi değiştirdi. Şimdi yanında bulunan insanları korumak isterken bazen gereğinden fazla ileri gitmesinin sebebi de bu. Kendisini kanıtlamak için değil, bir daha birini geride bırakmak zorunda kalmamak için mücadele ediyor.

“Bir daha kimseyi geride bırakmayacağım.”

I Outran Death Once. I Won’t Run Again.