Joe Diaz

Joe Diaz, 14 Ocak 2003 tarihinde, motor yağı kokusunun ve gıcırdayan marş seslerinin eksik olmadığı mütevazı bir sanayi mahallesinde dünyaya gözlerini açtı. Annesi, evdeki her köşeyi düzene sokmaya çalışan, sessiz ama evi ayakta tutan fedakâr bir ev hanımıydı. Babası ise ellerinden gres yağı lekesi hiç eksik olmayan, mahallenin en dürüst, en çalışkan oto tamircilerinden biriydi. Joe’nun çocukluğu, lüks oyuncaklarla değil; babasının dükkânında cıvataları düzenlemekle, paslı somunları gevşetmeye çalışmakla ve motorların o ritmik sesini dinleyerek geçti. Babasından öğrendiği en önemli şey şuydu: Cıvatayı fazla sıkarsan yalama olur, gevşek bırakırsan yolda kalırsın. Yaşam da böyledir; dengeyi koruyacaksın. Okulda ortalama bir öğrenciydi, kalabalık gruplar yerine sadece babasının tamirhanesine gelen birkaç sadık müşteriyle ve güvendiği iki çocukluk arkadaşıyla yakınlık kurardı. Liseden sonra babasının yanında tam zamanlı çalışmaya başladı. Kabloları birleştirmek, hurdaya çıkmış jeneratörleri çalıştırmak ve motor bloğundaki arızayı sesinden tanımak onun en büyük yeteneği hâline gelmişti.

2026 yılında salgının başladığı gün Joe, babasıyla dükkânda bir kamyonetin şanzımanını söküyordu. Sabah boyunca sirenler durmak bilmemiş, radyoda ve internette saldırı, kayıp haberleri dolaşmaya başlamıştı. Başta bunları münferit suç olayları sandılar. Parça almak için sanayinin girişindeki yedek parçacıya çıktıklarında, caddenin ortasında yüzü solgun, hareketleri dengesiz ve gözleri kan çanağına dönmüş saldırgan bir adam gördüler. Adam yere yığıldıktan sonra kendisine yardım etmek için yaklaşan bir esnafa vahşice saldırdı. İnsanların çığlıklarla kaçışmasıyla sokak bir anda cehenneme döndü. Joe ve babasının tamirhaneye geri kaçıp kepenkleri indirmesi, Joe’nun hayatında yaşadığı ilk gerçek dehşetti.

Sonraki günlerde hastanelerin dolup taştığını, polislerin çağrılara cevap veremediğini ve şehir düzeninin gözlerinin önünde çöktüğünü gördü. Annesi evde mahsur kalmıştı. İletişim hatları tamamen kopunca ne annesinden ne de şehrin diğer ucundaki akrabalarından haber alabildiler. Joe, her şeyin mekanik bir düzenle çözülebileceğine inanırdı; ancak günlük hayatın birkaç gün içinde dağılması bu inancını tamamen yıktı. Joe, salgının arkasındaki gizli güçleri veya gerçek sorumluları bilmiyordu. Sadece televizyonlarda ve sokakta konuşulanları duymuştu: Bazı zenginlerin ve ünlülerin yıllardır hiç yaşlanmadığı milletin dikkatini çekmiş, olaylar patlak verince halk bu felakete "Zenginler Vebası" demeye başlamıştı. Zenginlerin gizli bir aşı yaptırdığına dair dedikodular dönse de Joe bunların detayını, aşının ne olduğunu veya arkasındaki isimleri bilmiyordu.

Zentrum.

Joe ve babası bir süre dükkânda barınıp erzaklarını dikkatli kullandı. Ancak Asil denilen o yaratıkların sayısı artıp dükkânın kapısına dayanınca oradan ayrılmak zorunda kaldılar. Çıkan arbedede babasını kaybeden Joe, tek başına hayatta kalma mücadelesiyle yüzleşti. Geçen süre boyunca tek başına harabelerin arasında saklanarak ilerleyen Joe, eski bir telsizde parazitlerin arasından yankılanan o yayını duydu: Zentrum’un yüksek duvarlarının sağlam olduğu, yaralılar ve siviller için kontrollü kabul yapıldığı söyleniyordu. Joe özel eğitimli bir asker değildi; elindeki ağır İngiliz anahtarı, sırtındaki tamir çantası ve yaşadığı kayıpların korkusuyla, mümkün olduğunca çatışmadan kaçarak tek başına yola koyuldu.

Günler süren zorlu ve tehlikeli yolculuğun ardından Joe, Zentrum’un yüksek beton duvarlarına ulaşmayı başardı. Dışarıdaki kaostan tek başına sıyrılıp içeri kabul edilen Joe, bugün hâlâ babasının tamirhanesinden kalan disiplinli ve temkinli yapısını korumaktadır. Mekanik yeteneği ve hayatta kalma arzusuyla, yaşadığı büyük kayıplara rağmen yoluna devam eden, insanlığın bu son sığınağında jeneratörlerin ve savunma hatlarının bakımıyla yeniden bir hayat kurmaya çalışan sıradan bir tamircidir.