Kayden DeShawn

SALGIN ÖNCESİ HAYAT & ŞEHİRDEKİ DÜZEN

2006 yılında Guatemala’nın Santa Cruz La Laguna kasabasında, İspanyol kökenli bir ailenin çocuğu olarak doğdum. Çocukluğum, kardeşim Mateo ve ailemle birlikte balıkçılık yapan babamın yanında, sakin bir göl kasabasında geçti. 2012’deki ekonomik krizle sarsıldık; babam Santiago finansal kurtuluşu Amerika’da aramak üzere yanımızdan ayrıldı. O yıllarda dedemin bisiklet dükkanında çalışıp eğitimime devam ederken en büyük derdimiz yalnızca geçim sıkıntısı ve babama duyduğumuz özlemdi. Babam San Francisco’daki işini Los Santos’a taşıyınca 2019 yılında, 14 yaşımdayken biz de Los Santos’a yerleştik. Mahalledeki İspanyol nüfusu sayesinde uyum sağlamam zor olmadı; İngilizceyi hızla öğrenip ULSA High School’a başladım. 2025’e kadar tek gailesi lise mezuniyeti, arkadaşlarıyla forumlarda takılmak ve geleceğini kurmak olan sıradan bir gençtim.

İLK ENFEKSİYON DALGASI

Şüphe tohumları henüz lise son sınıftayken atılmıştı. Okulda bir arkadaşımın gösterdiği canlı yayın videosunda dünyaca ünlü Latin trap sanatçısının bir anda donakalıp kameraya ve menajerine bir yamyam gibi saldırdığını görmüş, PR çalışması sanıp gülüp geçmiştik. Mezuniyet sonrası internet kafelerde kulaktan kulağa yayılan "333" kodları ve "The Ashen" söylentileri, 2026 yılına gelindiğinde kanlı bir gerçeğe dönüştü. Siren sesleri şehri inletti, hastaneler kilitlendi ve ordu caddeleri barikatlarla kapattı. Televizyondaki panik anonsları kesildiğinde felaket kapımıza dayanmıştı; mahallemizin ortasında insanlığın çürüyüşüne ve o ilk enfekte dalgasının üzerimize çöküşüne tanık olduk.

AİLE KAYBI VE GERİDE BIRAKMA SUÇLULUĞU

Sokaklar kaosa teslim olduğunda annem gözlerimizin önünde kontrolden çıkan o ilk kargaşanın ortasında kaldı. Onu kurtaramadan kaybetmek, babam, ben ve Mateo için ilk ağır kırılma oldu. Çaresiz kalabalıkla kuzeye kaçıp Mirror Park’taki Sığınak H-12’ye sığındık. Ancak kâbus bitmedi; sığınaktaki zorlu şartlar ve yetersizlikler yüzünden babam da 2029 yılında hastalığa yenik düşerek ellerimin arasında can verdi. 2031’de sığınağa sızan enfekteler yüzünden H-12 çöktüğünde, geride bıraktığım kayıpların ve koruyamadığım canların suçluluğu zihnime kazınan o son çaresiz bakışlarla birlikte ruhuma mühürlendi.

Babamı ve annemi kaybettikten sonra beni bu cehennemde ayakta tutan tek şey kardeşim Mateo’ydu. Cebimde taşıdığım, Guatemala’daki o huzurlu günlerden kalma yıpranmış aile fotoğrafı ve yıkıntılar arasında bulduğum eski bir kaset çalarla dinlediğim müzikler, insanlığımı kaybetmememi sağlayan ve bana geçmişimi hatırlatan tek bağım.