Lewis Rose

Lewis Rose aslında güvenli, sıradan ve fazlasıyla sıkıcı bir orta sınıf ailenin tek çocuğuydu. Babası saygın bir bankacı, annesi lise öğretmeniydi. Şehrin o düzgün çimli, birbirinin aynısı Mirror park evlerinden birinde büyüdü. İnsanlarla vıcık vıcık ilişkilere girmekten pek hoşlanmazdı. Yalnızlığı bir tercih değil, kalkan gibi kullandı. Kafasını derslere gömüp tıp fakültesini kazandı. Hayatında kimse yoktu, kimseyi de istemiyordu. Mezun olup insanlardan uzak bir laboratuvara kapanmanın hayaliyle yaşıyordu.

2023

Tıp fakültesinin ilk senesinde zor bir gündü. Kampüs kafeteryasında, duvardaki televizyonda saçma sapan bir magazin programı yankılanıyordu. Sunucu, "Bugünkü konuğumuz yıllara meydan okuyan güzelliğiyle Seraphine sırrın ne?" diye sordu, Seraphine "Rutin şeyler, bol su içmek, stresten uzak durmak" diyerek lafı geveledi. Lewis mırıldandı kendi kendine. "Sence bu karının sırrı su içmek mi, yoksa el altından vurdurduğu milyarlık kök hücreler mi? yüzündeki ip askıları buradan bile görebiliyorum."

2024

Eyaletin kuzeyindeki ufak bir kasabaya, stajı için gitmişti. oradaki hemşireler; ''Ortadan kaybolan burjuvalar aynı sağlık merkezine gitmişler!"  İçinden "Amına kodumun zenginleri, yine hangi yasadışı anti-aging deneyinde denek oluyorlar kim bilir" diye geçirip formu doldurmaya devam etti

2025-26

Her şeyin çığırından çıktığı o gün, Lewis stajdan banliyödeki evine dönüyordu. Radyoda kesilen yayınlar, yollarda ters yöne giden paniklemiş araçlar. Neler olduğunu anlaması uzun sürmedi. Gaza basıp ailesinin o anda bulunduğu teyzesinin Vinewood'daki  mahallesine ulaştığında her şey için çok geçti. Evin dış kapısı ardına kadar açıktı. İçeri adımı attığı an duyduğu o hırıltılar, kulaklarından hiç silinmedi. Salona girdiğinde, babası ve öğretmen annesi, teyzesinin bağırsaklarını deşiyordu. Yerdeki kan gölüne bakarken Lewis donup kaldı. Tıp kitaplarında yazan hiçbir şeyin, bu asil sürüsüne dönüşmüş insanları kurtaramayacağını o saniye anladı. Kurtaracak bir ailesi kalmamıştı. Arkasını döndü, kapıyı dışarıdan kilitledi ve arabasına bindi. Arkasına bile bakmadan gaza bastı. O gün Lewis, içindeki son insanlık kırıntısını da o evde bıraktı.

Salgın sonrası yıllar cehennem gibiydi. Tıp eğitimi yarım kalmıştı 3.sınıftı. ama anatomi bilgisi, derin kesiklere dikiş atabilmesi ve ilaçları iyi tanıması onu hayatta tuttu. Kimseye bağlanmadı, kimseye güvenmedi. Zaten ailesinin evinin bulunduğu alanda kurulan H-12 de sadece hayatta kalmaya çalıştı. Dışarı çıkan ekiplerle birlikte loot yapmaya gidip herhangi bir problem yaşanırsa o kısıtlı ama o zamanlar için nimet olan tıp bilgisiyle elinden geldiğince yardım etmeye çalışıyordu.

2031

H-12 de her şey harika gidiyor gibi görünüyordu. Ama lewis bölgenin altından gelen sesleri önemsiyor ve yönetimin yalan söylediğini düşünüyordu. O kara gün geldiğinde yani; yer altına sızan asillerin h-12 yi bastığı gün lewis loot yapmaya çıkmıştı. geri döndüklerinde, gördükleri manzara sonrasında arkadaşları sevdikleri ve ailelerini kurtarma amacıyla h-12 ye doğru koştu her giden bir asilin saldırısına uğrayıp dönüşüyordu. Zaten kimsesi olmayan Lewis arkasını döndü ve aldıkları lootlarla birlikte yola koyuldu. Yapayalnızdı. Zaten hep yalnızdı ama artık dünyanın sonundaki tek insanmış gibi hissediyordu. Kafayı yememek için şehre doğru sürdü bisikletini. Aşırı temkinli, gölgelerde saklanarak yıkıntıların arasında erzak ararken, paslı bir elektrik direğinde sallanan o afişi gördü. Zentrum... "Belki dikiş atabilen, kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir öğrenci arıyorlardır" diye mırıldandı. Yola koyuldu. İçeri alındığında detaylı bir sağlık taramasından geçirildi, saatlerce soğuk bir odada sorguya çekildi. Günün sonunda o metalik ses "Zentrum'a hoşgeldiniz" dediğinde, Lewis yorgunluktan dizlerinin üstüne yığılmak üzereydi. Kimsesizdi. Geçmişi olmayan, geleceği umursamayan, ruhu çoktan ölmüş yapayalnız bir adamdı.