Loris Bellandi

I. Henüz Her Şey Yerli Yerindeyken

Loris Bellandi, 2007 yılında Los Santos’ta doğdu. İtalyan kökenli ailesiyle La Mesa’da yaşıyordu. Babası Nando belediyede ruhsat işleriyle ilgilenen bir memurdu. Annesi Mirella da bir devlet okulunda idari personel olarak çalışıyordu. Kendisinden üç yaş küçük Giada adında bir kız kardeşi vardı. Evde öyle büyük sorunları yoktu. Anne ve babasının maaşıyla geçiniyor, yazları fırsat bulurlarsa birkaç günlüğüne şehirden uzaklaşıyorlardı. Bab

asının senelerdir kullandığı arabası, annesinin değiştirmek istediği koltuklar, ay sonuna bırakılan alışverişler vardı. Loris’in çocukluğu böyle bir evde geçti.

Babası onun da okuyup düzenli bir işe girmesini istiyordu. Loris ise ne yapmak istediğine bir türlü karar veremiyordu. Okulda çok başarılı değildi ama dersleri anlayamadığından değil, çoğu zaman uğraşmadığından. Arkadaşları çağırdığında elindeki işi bırakıp çıkıyor, sonrasında yetiştiremediği şeylere bahane buluyordu. Babasıyla tartışmalarının çoğu da buradan çıkıyordu. Loris her konuşmanın sonunda kendisine çocuk muamelesi yapıldığını söylerdi. Oysa ertesi sabah işe kalkabilmek için hâlâ annesinin kapısını çalmasını bekliyordu.

Kuzeni Lavinia, çocukluğundan beri en yakın olduğu insanlardan biriydi. Aile ziyaretlerinde bir araya gelir, büyükler konuşurken dışarı çıkmanın yolunu ararlardı. Büyüdüklerinde de görüşmeye devam ettiler. Loris’in evde anlatmadığı şeyleri çoğunlukla Lavinia bilirdi. Bazen önemsiz bir mesele yüzünden tartışıp birkaç gün konuşmadıkları olurdu. Sonra biri diğerine mesaj atar, konu kapanırdı. Birbirlerine karşı fazla resmiyetleri yoktu. Lavinia, Loris’in sinirlendiğinde söylediği her sözü ciddiye almaması gerektiğini öğrenmişti. Loris de kuzeninin yanında kendisini olduğundan farklı göstermeye uğraşmazdı.

Liseyi bitirdikten sonra üniversiteye başlamadı. Mahalleye yakın bir markette işe girdi. Mal kabul ediyor, depoyu düzenliyor, yoğunluk olduğunda raflara ürün taşıyordu. Bazen kasaya da bakıyordu ama bütün gün müşterilerle uğraşmak hoşuna gitmiyordu. Kazandığının bir kısmını eve veriyor, kalanını arkadaşlarıyla dışarıda harcıyordu. Bu işi geçici görüyordu. Daha iyi bir şey bulacağını söylüyor ama bunun için pek bir şey yapmıyordu.

Loris’in çevresi Lavinia, okuldan görüştüğü birkaç arkadaşı ve iş yerindekilerden ibaretti. İlk tanışmada biraz ters biri sanılabilirdi. Özellikle kendisiyle alay edildiğini düşündüğünde hemen savunmaya geçerdi. Yakınlarına karşı daha rahattı; şakalaşır, laf atar, bir iş olduğunda yardım ederdi. Yalnız, yaptığı yardımın ardından söylenmeyi de ihmal etmezdi. Haksız olduğunu kabul etmekte zorlanıyordu. Bir tartışmadan sonra özür dilemek yerine karşısındakine yiyecek bir şey alıp uzatması daha olasıydı.

II. Dünyanın Çatlamaya Başladığı Gün — 2026

2026’da hastalıkla ilgili haberler çoğalmaya başladığında on dokuz yaşındaydı. Televizyonda “Zenginlerin Vebası” denildiğini hatırlıyordu. Önceleri ailesiyle yemek yerken izleyip geçtikleri haberlerden biriydi. Kimlerin hastalandığı konuşuluyor, farklı iddialar ortaya atılıyordu. Loris neye inanacağını bilmiyordu. Annesi endişelenirken babası daha net bir açıklama yapılmasını bekliyordu.

Bir süre sonra marketteki alışverişler değişti. İnsanlar normalde alacaklarının birkaç katını almaya başladı. Su kolileri geldiği gibi bitiyor, boşalan rafların önünde çalışanlarla tartışılıyordu. Loris o günlerde vardiyasını bitirdiğinde kollarını kaldıramayacak kadar yoruluyordu. Yine de birkaç haftaya her şeyin düzeleceğini düşünüyordu.

Sokaklardaki saldırılar arttığında işteydi. Marketin önünde çıkan bir kargaşada önce kavga olduğunu sandılar. İnsanlar bağırarak içeri girince kepengi indirdiler. İçeridekiler aynı anda telefonlarına sarıldı. Loris annesine ulaştı; evde olduğunu, babasıyla Giada’nın henüz gelmediğini öğrendi. Bir süre sonra arka taraftan çıkıp eve gitti. Yolda gördüklerini annesine anlatırken kendisi de toparlayamıyordu. Bildiği birkaç sokak kapanmıştı. Uzaktan silah sesleri geliyordu.

Babası o akşam eve dönebildi. Giada’yı da yanında getirmişti. Ertesi gün Lavinia onlara ulaştı. O şartlarda ayrı ayrı kalmaktansa bir arada durmanın daha iyi olacağını düşündüler. Kapıyı kilitlediler, evdeki yiyecekleri çıkardılar ve haberleri takip etmeye başladılar. Loris’in babası, karantina uygulanıyorsa buna uymaları gerektiğini söylüyordu. Yıllarca devlet kurumunda çalışmış biri olarak, dışarıda birilerinin durumu kontrol etmeye uğraştığına inanmak istiyordu.

Bekledikleri yardım gelmedi. Yayınlar kesildi, telefonla ulaşabildikleri insanların sayısı azaldı. Binada kapısı açık kalan daireler vardı. Geceleri duydukları seslerin nereden geldiğini anlamak için ışıkları kapatıp dinliyorlardı. Loris babasıyla bu kez evden çıkıp çıkmamak konusunda tartıştı. Kalırlarsa sıkışıp kalacaklarını düşünüyordu ama dışarıda nereye gidecekleri sorulduğunda verecek bir cevabı yoktu.

III. Bir Daha Açılmayan Kapı

Sonunda, bulundukları sokakta kalmak mümkün olmayınca birkaç çanta hazırlayıp çıktılar. Amaçları önce kalabalıktan uzaklaşmak, sonra güvenli olduğunu duydukları bir yere ulaşmaktı. Yanlarına her şeyi alamadılar. Annesi kapıyı kilitlerken Loris acele etmesini söyledi. Kadın bir gün geri döneceklerini düşünüyordu.

Ailelerini o çıkış sırasında kaybettiler. Ana yola yaklaşırken ilerideki kalabalık bir anda ters yöne koşmaya başladı. Terk edilmiş araçların arasında birbirlerini göremez oldular. Loris, Lavinia’yla birlikte park hâlindeki bir minibüsün arkasına çekildi. Babasını son kez Giada’nın kolundan tutarken gördü. Annesi de onların yanındaydı. Aralarındaki mesafe çok değildi ama geçmeye çalıştığı yer birkaç saniyede insanlarla doldu. Lavinia kolundan çekmese kalabalığın içine girecekti.

Saklandıkları yerden çıkabildiklerinde ailesi ortada yoktu. Geldikleri yola döndüler, seslendiler, ara sokaklara baktılar. O gece eve de gittiler. Kimse dönmemişti. Sonraki günlerde birkaç kez daha uğradılar. Loris mutfak masasına bir not bıraktı.

Lavinia’yla birlikte olduğunu, tekrar geleceğini yazdı. Bir süre sonra mahalleye yaklaşmak bile tehlikeli hâle geldi. Son gittiklerinde evin kapısı açıktı, içerideki eşyaların bir kısmı alınmıştı. Bıraktığı kâğıt yerdeydi.

Loris ailesinin başına tam olarak ne geldiğini öğrenemedi. İlk zamanlarda onları bulmanın an meselesi olduğunu düşünüyordu. Bu yüzden uzaklaşmak istemedi. Lavi

nia’yla en çok bunun yüzünden tartıştılar. Loris her seferinde bir gün daha kalmayı istiyor, Lavinia ise ellerindeki yiyeceğin ve suyun bittiğini hatırlatıyordu. Sonunda şehirden uzaklaşmayı kabul etti ama ailesini geride bıraktığı düşüncesinden kurtulamadı.

IV. Hayatta Kalmayı Öğrenmek — 2026–2030

Salgının ilk aylarında ikisi de hayatta kalmayı bilmiyordu. Sessiz sandıkları bir binaya girip içeride mahsur kaldıkları da oldu, taşıyabileceklerinden fazla eşya alıp yarısını yolda bıraktıkları da. Bir geceyi uyumadan geçirdiklerinde ertesi gün doğru düzgün düşünemediklerini gördüler. Açlık yüzünden birbirlerine çıkıştıkları zamanlar oldu. Loris bir keresinde yiyecek bulma umuduyla tek başına dışarı çıktı ve saatlerce dönemedi. Geri geldiğinde Lavinia’yla ciddi bir kavga ettiler. Bundan sonra nereye gittiklerini söylemeden ayrılmamak konusunda anlaştılar.

Loris’in depoda çalışmış olmasının faydası küçük işlerde görüldü. Ellerindekileri sayıp neyin önce tüketileceğini ayırıyor, çantalara gereksiz yük doldurmamaya çalışıyordu. Bunun dışında özel bir becerisi yoktu. Yaralandıklarında ne yapacaklarını çoğu zaman deneyerek ya da karşılaştıkları insanlara sorarak öğrendiler. Silah kullanmayı da önceden bilmiyordu. İlk kez eline aldığında kendisini güvende hissetmekten çok yanlışlıkla birine zarar vermekten korkmuştu.

Sonraki yıllarda farklı insanlarla kaldılar. Bazen birkaç haftalığına bir grubun yanına katıldılar, bazen aylarca aynı yerde barındılar. Kalacak yer karşılığında yük taşıdılar, temizlik yaptılar, nöbet tuttular. Her karşılaştıkları insan onları kandırmadı. Zor durumda yardım edenler de oldu. Yine de bir defasında ortak erzaklarının bir kısmı çalındıktan sonra Loris, eşyalarını başkasına emanet etmek istememeye başladı.

Lavinia’yla aralarındaki bağ bu yıllarda değişti. Çocukken anlaşamadıklarında eve dönüp birbirlerinden uzaklaşabiliyorlardı. Artık öyle bir imkânları yoktu. Loris’in öfkesi, Lavinia’nın da yorgunluğu vardı; bazen gün boyu yalnızca gerekli şeyleri konuştular. Buna rağmen ayrılmayı ciddi olarak düşünmediler. Birinin hastalandığı günlerde diğeri yiyecek aradı. Loris birkaç gün ateşler içinde yattığında başında Lavinia vardı. İyileştikten sonra bunun hakkında uzun bir konuşma yapmadılar. Ama Loris, kuzeninin yanında kalmasının bir mecbu

riyetten ibaret olmadığını o günlerde daha iyi anladı.

V. Güvenli Yerlerin Çöküşü — 2031

2031’de Sığınak H-12 ve Sinek Yuvası’nın çöktüğü, sağ kalanların bir kısmının Zentrum’a yöneldiği haberleri onlara da ulaştı. Loris’le Lavinia bu sığınakların hiçbirinde yaşamamıştı. Bildikleri, yolda karşılaştıkları insanların anlattıklarından ibaretti. Duydukları her habere inanacak hâlleri kalmamıştı. Zentrum’un adı akıllarında kaldı ama yerini tam olarak bilmiyorlardı. O yıl da dışarıda kalmaya, güvenli bir gece geçirmek için bir yerden diğerine gitmeye devam ettiler.

VI. Kuzeyden Gelen Karanlık — 2032

2032’nin sonlarında kuzeye düşen meteoru da uzaktan duydukları haberlerle öğrendiler. Çarpmanın olduğu yerde değillerdi; neler yaşandığını kendi gözleriyle görmediler. Daha sonra Kızıl Bölge’den, geri dönmeyen birlikten ve ateşten etkilenmediği söylenen Asillerden söz edilmeye başlandı. Loris anlatılanların ne kadarının doğru olduğunu bilmiyordu. Lavinia’yla birlikte kuzeye gitmemeyi tercih ettiler. Zaten ellerindeki yiyeceği birkaç gün daha nasıl idare ettireceklerini düşünmekle yeterince uğraşıyorlardı.

VII. Adını Duydukları Bir Yer — 2033–2034

2033 ve 2034 boyunca geçici barınaklarda kaldılar, bazen küçük gruplarla hareket ettiler. Zentrum hakkında yeni şeyler duydukça oraya gitmeyi daha ciddi düşünmeye başladılar. Yine de ellerinde kesin bir adres veya güvenebilecekleri bir harita yoktu. Birinin tarif ettiği yol, başka birinin söyledikleriyle uyuşmayabiliyordu. Loris yanlış bir yola sapıp Lavinia’yı tehlikeye atmak istemiyordu. Bir yandan da aynı yerleri durmadan değiştirmekten yorulmuştu. Zamanla topladıkları bilgileri karşılaştırıp Zentrum’a ulaşabilecekleri bir güzergâh oluşturmaya çalıştılar.

VIII. Dokuz Yılın Sonundaki Kapı — 2035

2035’te sonunda Zentrum’a ulaştılar. Loris yirmi sekiz yaşındaydı. Yıllardır adını duydukları yerin gerçekten karşılarında durması, hemen rahatlamasını sağlamadı. İçeri alınıp alınmayacaklarını bilmiyorlardı. Girişte sağlık kontrolünden geçirildiler, ardından karantina sürecini tamamladılar.

Loris sorulan sorulara kısa cevaplar veriyor, Lavinia’nın da yanında olduğundan emin olmaya çalışıyordu. İkisi de kabul edilene kadar kendilerini güvende hissedemediler.

IX. Duvarların Ardındaki Hayat

Zentrum’a girdikten sonra uyulması gereken kurallarla ve belirli bir düzenle karşılaştılar. Loris gençliğinde babasının evindeki düzenden yakınmıştı; şimdi ise bir geceyi nerede geçireceğini bilmek bile iyi geliyordu. Depoda çalışırken öğrendiği şeylerin burada da işe yarayabileceğini düşündü. Taşıma, temizlik veya erzak düzenleme gibi işlerde yardımcı olmaya hazırdı. Henüz yeni geldikleri için buradaki insanları ve düzeni tanımaları zaman alacaktı. Yine de ilk kez uzun zamandır ertesi sabah nereye gideceklerini düşünmek zorunda değillerdi.

X. Geride Kalanların Gölgesi

Aradan geçen dokuz yılda Loris ailesinin başına ne geldiğini öğrenememişti. Artık her karşılaştığı insana aynı soruları sormuyor ama La Mesa’dan ya da eski mahallesinden bahseden biri olursa konuşmayı dinliyordu. Bir ihtimal varsa kaçırmak istemiyordu. Yanında kalan en yakın insan Lavinia’ydı.

Bunu sık sık söylemezdi ama aldığı kararların çoğunda kuzenini de düşünürdü. Kaybolmasından korktuğu için bazen fazla karışıyor, nerede olduğunu gereğinden fazla soruyordu. Bunun aralarında sorun çıkardığının farkındaydı. Yine de birinden haber alamamanın ne demek olduğunu bildiği için kendisini her zaman durduramıyordu.

Loris hâlâ sabırsız, bazen gereksiz yere sert konuşan biriydi. Tanımadığı insanlara hemen güvenmiyordu fakat güvenebileceği kimse yokmuş gibi davranmanın da onları yıllarca yorduğunu biliyordu. Zentrum’da bir topluluğun parçası olmayı yeni yeni öğrenecekti. İşe yarayabildiği yerde çalışmak, elindekini korumak ve Lavinia’yla birlikte hayatta kalmak istiyordu. Şimdilik önünde duran hayat buydu. Bir gün ailesiyle ilgili gerçek bir haber alırsa ne yapacağını o zaman düşünecekti.

Loris' in şuandaki tek gayesi hayatta kalmak ve kuzeni Lavinia' yı güvende tutmak. Yolunun sonunu kimse öngeremiyor.