MARTIN DARWIN

I. HER ŞEYDEN ÖNCE BİR DEFTER

Martin Darvin, çocukluğundan beri insanların anlattıklarından çok, anlatırken sakladıklarıyla ilgilenirdi. Birinin cümlesini yarıda kesmesi, aynı soruya her seferinde başka cevap vermesi ya da masada unutulmuş bir kâğıt… Martin bunları fark ederdi. Önce yalnızca merakını gidermek için not tutmaya başladı. Zamanla küçük defterleri onun hafızasına, gazetecilik ise geçimini sağlamaya çalıştığı mesleğe dönüştü.

Martin hiçbir zaman büyük bir gazetenin yıldız muhabiri olmadı. İşleri düzensizdi, kazancı çoğu zaman masraflarına yetmiyordu. Kimi zaman küçük haberler yazıyor, kimi zaman başkalarının önemsemediği ayrıntıları bir araya getirerek kendine iş çıkarıyordu. Meteliksizliği onu kolay pes eden biri yapmadı; aksine, her fırsatı değerlendirmeyi öğrendi. Bir kapının nereden açılacağını, kime ne söylemesi gerektiğini ve ne zaman susmanın daha akıllıca olduğunu sezebiliyordu.

Onu gazeteci yapan şey idealizm değildi. Martin, gerçeğin insanları kurtaracağına ya da dünyanın daha iyi bir yer olacağına inanmıyordu. Sadece olup bitenlerin kayda geçirilmesi gerektiğini düşünüyordu. İnsanlar korktuklarında yalan söyler, güç kazandıklarında geçmişi değiştirir, suçlandıklarında hiçbir şey hatırlamazlardı. Martin’in defterleri ise gördüklerini olduğu gibi tutuyordu.

II. CLAIN VAKFI’NIN KAPALI KAPILARI

Martin’in annesi, 12 Aile’den birinin kontrolündeki Clain Vakfı’nda temizlikçi olarak çalışıyordu. Annesi işinden pek söz etmezdi. Uzun vardiyalardan yorgun döner, vakıfla ilgili sorular geldiğinde konuyu değiştirirdi. Martin onun suskunluğunu fark ediyordu; fakat annesini daha fazla sıkıştırmak yerine küçük ayrıntıları biriktiriyordu: hangi gün işe gittiğini, ne zaman eve geç döndüğünü ve bazı isimleri duyunca yüzünün nasıl değiştiğini.

Başlangıçta bu, Martin’in alışkanlığından ibaretti. Sonra gazeteci merakı ağır bastı. Clain Vakfı’nın 12 Aile içindeki yerini, orada çalışan insanların neler gördüğünü ve vakfın çevresinde neden bu kadar çok söylenti dolaştığını araştırmaya başladı. Elinde yayımlamaya yetecek kesin kanıtlar yoktu. Yine de duyduklarını bir araya getiriyor, tanıştığı kişilere sorular soruyor ve her küçük bilgiyi defterine ekliyordu.

Annesi, Clain Vakfı’ndaki işi sırasında enfekte oldu. Martin için dünya o gün ikiye ayrıldı: annesinin kaybından önce ve sonra. O ana kadar peşinde olduğu şey bir haberdi; artık cevap aradığı konu kendi ailesiydi. Annesi nasıl enfekte olmuştu? Vakıfta o gün ne yaşanmıştı? Clain Vakfı bir şeyleri biliyor muydu? Martin’in bu sorulara yanıtı yoktu, ama şüpheleri vardı. Şüphelerini kanıt gibi sunmadı. Onları yazdı, tarih attı ve araştırmaya devam etti.

III. KARDEŞİNİN PEŞİNDEN GELEN ÇOCUK

Martin’in küçük kardeşi Chris, annelerini kaybettiklerinde henüz çok gençti. Chris için annesinin yokluğu, açıklaması olmayan bir boşluk ve geceleri peşini bırakmayan kâbuslar demekti. Martin ise acısını içine gömüp Clain Vakfı’nın izini sürmeye başladı. Chris, abisinin bu araştırmalarla kendisini tehlikeye attığından korkuyordu. Yine de Martin’in peşinden ayrılmadı; çünkü geride kalmak ve bir kez daha ailesinden birini kaybetmek, onun için daha korkutucuydu.

Geceleri gördüğü kâbuslardan sonra Chris çoğu zaman Martin’in yanına gider, onun yanında uyurdu. Martin kardeşini geri çevirmezdi. Sevgisini büyük sözlerle göstermeyi bilmezdi; ama Chris’in korktuğunu anladığında yanında kalır, sabaha kadar uyumasa bile bunu belli etmezdi. Martin, dünyada canından çok sevdiği hiçbir şey olmadığını söylerdi. Chris’in varlığıysa bu sözün içindeki en büyük istisnaydı; bunu kendine bile kolay kolay itiraf etmezdi.

Martin ne kadar kurnaz ve çıkarcı davranırsa davransın, kardeşini korumak onun hesaplarının dışına çıkıyordu. Chris’i yanında tutmak bazen işlerini zorlaştırıyor, alması gereken riskleri değiştiriyordu. Buna rağmen onu geride bırakmayı hiç düşünmedi. Chris de abisinin sorularını ve bitmek bilmeyen notlarını anlamasa bile onun yanında yürümeye devam etti.

IV. SIĞINAKLAR ARASINDA TUTULAN KAYITLAR

Martin ve Chris, hayatta kalmaya çalışırken farklı yerler ve insanlarla karşılaştı. Bu yolculukta Sinek Vadisi de hayatlarının bir parçası oldu. Martin, buradaki balıkçı kampının nasıl büyüdüğünü, Kara Sinek’in yönetiminin nasıl baskıcılaştığını ve halkın sonunda nasıl ayaklandığını öğrendi. Duyduklarını ve gözlemlediklerini defterine kaydetti.

Martin için bulunduğu her yer yeni bir gözlem alanıydı. Kim ne söyledi, kim sustu, kim bir başkasının adını duyunca bakışlarını kaçırdı… Bir balıkçının anlattığıyla bir muhafızın söylediğini yan yana koydu; aradaki farkları işaretledi. Herkese güvenmedi. Bilgilerini gerektiğinde sakladı, işine yarayacağı zaman paylaştı. Bazen bir söylenti ona yiyecek ya da güvenli bir yer kazandırdı; bazen de duyduğu bir şey yüzünden başını belaya soktu.

Martin’in amacı tek başına bir sığınağı kurtarmak ya da bir yönetimi kahramanca devirmek değildi. O, yaşamak istiyordu. Karnını doyurmak, kardeşini yanında tutmak ve kendini tehlikeden uzaklaştıracak bir yol bulmak istiyordu. Fakat annesinin Clain Vakfı’nda enfekte oluşuyla başlayan sorular peşini bırakmadı. 12 Aile’yi, vakfı ve kıyametin insanların hayatında bıraktığı izleri araştırmayı sürdürdü.

Martin hâlâ her şeyi not ediyor. Defterindeki her satır hem hatıra hem de ileride işe yarayabilecek bir bilgi. Belki bir gün annesinin başına ne geldiğini öğrenecek; belki öğrendikleri ona yalnızca yeni düşmanlar kazandıracak. Martin yine de yazmayı bırakmıyor. Çünkü dünya unutmaya başladığında, geride kalanların gördüklerini hatırlayan birinin olması gerektiğine inanıyor.