Maya Carter

MAYA CARTER KARAKTER HİKAYESİ

Maya Carter, 2007 yılında orta gelirli, kendi hâlinde ve birbirine oldukça bağlı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Çocukluğu boyunca maddi açıdan büyük sıkıntılar yaşamasa da ailesi hiçbir zaman zengin bir hayat sürmedi. Babası düzenli olarak çalışan, ailesinin ihtiyaçlarını karşılamak için elinden geleni yapan sakin, anlayışlı ve ailesine bağlı bir adamdı. Annesi ise Maya'nın çocukluğundan itibaren onunla yakından ilgilenen, sevgi dolu ve korumacı bir kadındı. Maya'nın büyüdüğü evde sevgi, saygı ve aile bağları her şeyin önünde tutulurdu. Anne ve babası Maya'ya karşı her zaman sevgi dolu davranmış, onun kendisini güvende ve değerli hissetmesini sağlamışlardı. Bu nedenle Maya, ailesine ve özellikle sevdiklerine karşı oldukça güçlü bağlar kurarak büyüdü.

Maya küçük yaşlardan itibaren fiziksel sporlara ve özellikle boksa ilgi duymaya başladı. Çocukken bu ilgisini yalnızca bir hobi olarak bırakmadı ve bir dönem profesyonel olarak boks eğitimi aldı. Ringde geçirdiği yıllar ona disiplinli olmayı, yorulduğunda devam etmeyi ve baskı altında kendisini kontrol etmeyi öğretti. Ancak ilerleyen yıllarda profesyonel boksu bırakma kararı aldı. Buna rağmen bokstan tamamen kopmadı. Evinde kendi başına antrenman yapmaya devam etti. Özellikle stresli veya öfkeli olduğu zamanlarda antrenman yapmak onun için bir rahatlama yöntemi hâline geldi. Boks, hayatının ilerleyen dönemlerinde profesyonel bir kariyer olmaktan çıkıp kendisini toparlamasını sağlayan kişisel bir alışkanlığa dönüştü.

Maya'nın bir diğer tutkusu ise doğaydı. Küçük yaşlardan itibaren kamp yapmayı ve doğada zaman geçirmeyi seviyordu. Zaman içerisinde kamp kurma konusunda kendisini oldukça geliştirdi. Bir kamp alanının nasıl seçileceğini, temel ihtiyaçların nasıl düzenleneceğini ve doğada uzun süre vakit geçirirken nelere dikkat edilmesi gerektiğini öğrenerek bu konuda oldukça deneyimli hâle geldi. Doğada olmak onun için yalnızca eğlence değil, aynı zamanda kafasını toparlayabildiği ve kendisini huzurlu hissettiği bir alan hâline geldi. İlerleyen yıllarda kamp kurma konusunda neredeyse profesyonel seviyeye gelecek kadar deneyim kazanması, yaşanacak felaket sonrasında onun için önemli bir avantaj hâline gelecekti.

2024 — Annesinin Kaybı

Maya'nın hayatındaki en büyük kırılmalardan biri 2024 yılında yaşandı. Annesi uzun süredir mücadele ettiği kanser nedeniyle hastanede tedavi görüyordu. Maya, annesinin hastalığı boyunca elinden geldiğince yanında olmaya çalıştı. Annesiyle arasındaki bağ oldukça güçlüydü ve onun hastalığı Maya'nın hayatındaki en zor dönemlerden birini oluşturdu. Ailesinin daha önce birbirine bağlı ve sevgi dolu yapısı düşünüldüğünde, annesinin hastalığı Maya ve babası için büyük bir yıkım olmuştu.

Annesinin hastanede bulunduğu dönemde Maya yine hastanede olduğu sırada televizyonda dikkat çeken bir haberle karşılaştı. Charles Clain başta olmak üzere birçok ünlü ismin kaybolduğu, yapılan araştırmalar sonucunda bu kişilerin tamamının aynı sağlık programına katıldığının ortaya çıkarıldığı ve konunun medya tarafından gündeme getirildiği anlatılıyordu. Maya bu haberi gördü ancak o dönem yaşananları önemli bir durum olarak değerlendirmedi. Ona göre bu, televizyonda çıkan diğer haberlerden farklı olmayan sıradan bir haberdi. Annesinin hastalığıyla ve içinde bulunduğu durumla daha fazla ilgilendiği için haberin üzerinde fazla durmadı.

Aynı hastanede Maya'nın hayatını değiştirecek başka bir karşılaşma da yaşandı. Noah isimli genç bir adam, mekanik işlerle uğraştığı sırada elini yaraladığı için tedavi olmak üzere hastaneye gelmişti. Maya ise annesinin durumundan dolayı oldukça kötü bir hâldeydi ve gözyaşları içerisindeydi. Noah onu fark ettiğinde yanında bulunarak destek olmaya çalıştı. Maya'nın yaşadığı acıyı gördüğünde ona destek verdi ve bu sayede aralarında ilk kez bir iletişim kuruldu. Bu karşılaşma, zaman içerisinde ikisinin birbirini tanımasına neden oldu.

Hastanedeki karşılaşmalarının ardından Noah, Maya'yı sosyal medya üzerinden buldu. Maya'nın annesinin vefatından sonra da onun yanında olmaya devam etti. Yaşadığı kaybın ardından Maya'nın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri kendisini yalnız hissetmemekti ve Noah bu dönemde onun yanında oldu. Zaman içerisinde birbirlerini daha yakından tanımaya başladılar ve aralarındaki bağ giderek güçlendi. Noah zaman zaman Maya'nın babasının yanına da gidiyordu. Mekanik işlerinden anladığı için Maya'nın babasının araçlarıyla ilgili işlerde yardımcı oluyor, bu sayede aileyle daha fazla vakit geçiriyordu. Maya da Noah ile daha fazla zaman geçirmeye başladı. Birbirlerini tanıdıkça aralarındaki ilişki arkadaşlıktan daha farklı bir hâle geldi ve sonunda sevgili oldular.

2025 — Her Şeyin Başlangıcı

2025 yılına gelindiğinde dünya henüz normal görünüyordu. İnsanlar günlük hayatlarına devam ediyor, yaşanan bazı garip olaylar ise henüz büyük bir tehdit olarak görülmüyordu. Bu dönemde Akira Nakamura isimli kişi, medya aracılığıyla insanlarda görülmeye başlayan bazı değişiklikler hakkında bilgiler aktarmaya başladı. İnsanlarda uyku bozuklukları, gereksiz agresif tavırlar ve fiziksel saldırganlıklar görülüyordu. Başlangıçta bu durumların ne olduğu tam olarak anlaşılamadı.

Maya da bu haberleri zaman zaman televizyondan ve medya aracılığıyla takip ediyordu. Fakat yaşananların kendi hayatıyla bağlantılı olabileceğini düşünmüyordu. Özellikle babasında son zamanlarda bazı gariplikler fark etmeye başlamıştı. Babası eskisi gibi uyumuyor, geceleri uzun süre uyanık kalıyor ve bazı zamanlarda gereksiz yere öfkeleniyordu. Normalde sakin ve anlayışlı bir insan olan babasının bu değişimleri Maya'nın dikkatini çekse de bunları fazla önemsemedi. Annesini kısa süre önce kaybetmiş olmaları nedeniyle babasının yaşadığı kaybın onu bu hâle getirdiğini düşündü. Ona göre babası annesinin ölümünden sonra toparlanmaya çalışıyor, bu nedenle geceleri uyuyamıyor ve zaman zaman öfkesini kontrol etmekte zorlanıyordu. Bu yüzden babasında gördüğü değişiklikleri salgınla veya medyada bahsedilen olaylarla ilişkilendirmedi.

Yaşanan olaylar kısa süre içerisinde yalnızca belirli insanlarla sınırlı kalmadı. Gözle görülür şekilde halka ve diğer ülkelere doğru zincirleme biçimde yayılmaya başladı. İnsanların davranışlarındaki değişimler giderek daha fazla dikkat çekiyor, saldırganlık vakaları artıyordu. Ancak ilk başlarda bütün bunlar psikolojik krizler olarak değerlendirildi. İnsanların stres, korku, travma veya çeşitli psikolojik problemler nedeniyle bu davranışları sergiledikleri düşünüldü. Yaşananlar bir süre bu şekilde geçiştirildi. Maya da babasında gördüğü uyku bozukluklarını ve gereksiz öfkelenmeleri bu düşüncenin bir parçası olarak görmeye devam etti. Annesinin kaybının ardından babasının psikolojik olarak zorlandığını düşünüyor, bu nedenle davranışlarındaki değişikliklerin üzerinde fazla durmuyordu. Fakat olaylar kısa sürede kontrol edilemeyecek bir noktaya ulaştı.

2026 — Zenginlerin Vebası

2026 yılına gelindiğinde artık yaşananların sıradan psikolojik krizlerden ibaret olmadığı açıkça görülüyordu. Salgın giderek büyümüş, insanlar birbirlerine saldırmaya ve birbirlerini parçalamaya başlamıştı. Dünya üzerindeki düzen tamamen bozulmaya yüz tutmuş, hastaneler birbirine girmiş ve sağlık sistemi kontrolünü kaybetmeye başlamıştı. Polis telsizlerinde ise daha önce duyulan hareketlilik artık yoktu. Telsizler çoğu zaman sessiz kalıyor, yapılan çağrılara sakin ve düzenli bir şekilde cevap veren kimse bulunmuyordu. İnsanlar şehirlerden ve tehlikeli bölgelerden kaçmaya çalışıyor ancak kaçmaya çalışanların önemli bir kısmı saldırgan insanlar tarafından yakalanıyordu. Yaşanan bu büyük felakete zaman içerisinde "Zenginlerin Vebası" adı verildi.

Maya ise tüm bunların yaşandığı sırada kendi evindeydi. O gece uyuyordu. Bir süre sonra susadığını hissederek uyandı. Ev sessizdi. Su içmek için yatağından kalktı ve aşağı kata indi. Salona yaklaştığında içeriden hırıltılı bir ses duydu. İlk başta babasının kalktığını düşündü. Salona girdiğinde babasını arkası kendisine dönük şekilde ayakta dururken gördü.

"Baba, ne yapıyorsun? Ayakta uyku tutmadı mı?"

Babası cevap vermedi. Maya birkaç saniye bekledi ancak herhangi bir cevap alamayınca ona doğru yaklaştı ve elini babasının omzuna koyarak onu kendisine çevirdi. Gördüğü şey karşısında olduğu yerde kaldı. Babasının gözlerinde adeta hiçbir şey yoktu. Bakışları boştu, yüzü kızarmıştı ve karşısında duran kişi Maya'nın bildiği babası gibi görünmüyordu. Birkaç saniye boyunca ne yapacağını bilemeden ona baktıktan sonra endişeli bir şekilde konuştu.

"Baba... iyi misin?"

Maya'nın sorusu yine cevapsız kaldı. Bir anda babası kızına saldırmaya başladı. Maya ne olduğunu anlamadan kendisini savunmaya çalıştı. Şok içerisindeydi. Salonda bir anda ikisi arasında bir kaçış ve kovalamaca başladı. Maya köşelere sıkışıyor, babasından uzaklaşmaya çalışıyor, bir yandan da ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Fakat babası artık onu tanımıyor gibiydi. Maya'nın korkusu giderek büyüdü ve sonunda kendisini savunmak zorunda kaldı. Elinin altında bulunan gece lambasını aldı ve babası yeniden üzerine geldiğinde bütün gücüyle gece lambasını babasının kafasına vurdu. Babası yere yığıldı.

Maya birkaç saniye boyunca olduğu yerde donup kaldı. Ardından yavaşça babasına doğru yaklaştı. Karşısında yerde yatan adama bakarken hâlâ yaşananları anlamlandırmaya çalışıyordu.

"Baba... kalk."

Cevap yoktu.

"Baba, kalk."

Yine cevap yoktu. Maya'nın karşısında yere yığılmış olan kişi onun babasıydı fakat artık karşısındaki adamın gerçekten babası olup olmadığını bile hissedemiyordu. Geriye doğru çekilerek duvara yaslandı. Nefes almakta zorlanıyor, birkaç dakika önce yaşananları anlamlandırmaya çalışıyordu. Fakat dışarıdan gelen sesler düşünmesine izin vermedi. İnsanların yardım çığlıkları duyuluyor, araçların kornaları, alarmlar ve sokaklardaki koşuşturmalar birbirine karışıyordu. Maya hızla ayağa kalktı. O anda aklına gelen ilk kişi Noah oldu. Telefonunu çıkardı ve onu aramaya çalıştı ancak hatlar tamamen kapanmıştı. Telefon çalışmıyordu. Maya babasını o şekilde bırakmak istemiyordu fakat dışarıda yaşananların ne olduğunu da bilmiyordu. Yapabileceği başka bir şey olmadığını düşünerek gerekli eşyalarını toplamaya başladı. Yanına bir sopa aldı, ardından evden çıktı. Arabasına binerek Noah ile birlikte zaman geçirdikleri ve kendilerine ait özel bir yer hâline gelen ormana doğru yola çıktı. Aklında yalnızca Noah vardı. Belki ona hiçbir şey olmamıştı, belki de orada onu bekliyordu.

Maya ormana ulaştığında kamp yaptıkları yere doğru ilerledi. Noah oradaydı. Fakat onun da yüzünden yaşananların etkisi açıkça belli oluyordu. Noah üzgün ve şok içerisindeydi. Maya onu gördüğü anda yanına koştu ve sarıldı.

"Sana bir şey olmamış... Tanrım, seni bana bağışladı."

İkisi bir süre birbirlerine sarıldıktan sonra oturdular ve yaşananları birbirlerine anlatmaya başladılar. Noah da yaşadıkları hakkında konuştu ve babasının canice öldüğünü söyledi. Maya ise kendi evinde yaşananları anlattı. Babasının kendisine saldırdığını, kendisini korumak için onu yere düşürmek zorunda kaldığını ve ardından babasını evde o şekilde bıraktığını söyledi. Babasının yaşayıp yaşamadığını bilmiyordu. İkisinin de gidebileceği güvenli bir yer yoktu. Bu nedenle sabaha kadar ormanda, arabanın içerisinde sığındılar.

Sabah olduğunda Maya'nın aklındaki ilk şey babasıydı. Noah ile birlikte yeniden eve gitmeye karar verdiler. Eve ulaştıklarında içeriye dikkatlice girdiler. Evin içerisinde kan izleri vardı ancak babası yerde değildi. Maya'nın ilk tepkisi şaşkınlık oldu. Babası yoktu. Bir anlığına içinde yeniden umut oluştu. Belki babası ölmemişti, belki ayağa kalkıp evden çıkmıştı. Maya bu düşünceyle birlikte babasının hâlâ hayatta olabileceğine dair umutlandı fakat onun nerede olduğunu bilmiyordu. Maya ve Noah vakit kaybetmeden evde bulunan tüm erzakları ve gerekli eşyaları toplamaya başladılar. İşlerine yarayabilecek ne varsa arabaya yerleştirdiler ve sonrasında oradan uzaklaştılar. Maya'nın aklında ise tek bir soru kaldı: Babası gerçekten ölmüş müydü, yoksa hâlâ bir yerlerde yaşıyor muydu? Bunun cevabını bilmiyordu.

Maya ve Noah bir süre sonra yalnızca bir insan sesi duyabilmek, birilerinden yardım çağrısı alabilmek ve çevrelerinde hâlâ düzenli bir yaşamın bulunup bulunmadığını öğrenebilmek amacıyla teknolojik bir mağazaya girdiler. Mağaza tamamen yağmalanmıştı. Her yerde kırılmış camlar ve dağıtılmış eşyalar vardı. İçeride yaptıkları arama sırasında iki adet telsiz buldular. Telsizleri yanlarına alıp tekrar arabaya bindiler. Tam o sırada telsizlerden birinden parazitli ve kesik kesik bir ses gelmeye başladı.

"Burası Zentrum... Burada duvarlar sağlam... Siviller ve yaralılar kontrollü şekilde tedavi ediliyor..."

Ses parazitliydi ve zaman zaman kesiliyordu fakat söyledikleri anlaşılabiliyordu. Maya ve Noah bu mesajdan sonra Zentrum'un bölge koordinatlarını bulmaya çalıştılar. Artık gidebilecekleri bir yer vardı. Zentrum'a doğru yola çıktılar. Bölgeye ulaştıklarında karşılarında büyük duvarlar gördüler. Duvarlar bölgeyi tamamen çevreliyordu. Kapıların önünde ise askeri personele benzeyen, sert bakışlara sahip insanlar bulunuyordu ve ellerinde ağır silahlar vardı. Maya ve Noah bölgeye yaklaştıklarında buraya neden geldiklerini anlattılar. Ardından sağlık kontrollerinden geçirildiler ve kontrollerin ardından içeri alınmalarına izin verildi.

Maya için burası artık yeni bir başlangıçtı. Zentrum, onun için artık ev olacaktı. Fakat bu yerin anlamı onun için hiçbir zaman eski evinin anlamıyla aynı olmayacaktı. Burası onun için yalnızca hayatta kalmak ve can sağlığını korumak için yaşayacağı güvenli bir bölgeydi. Annesini kaybetmişti. Babasının yaşayıp yaşamadığını bilmiyordu. Dünyanın eski hâli artık yoktu. Maya, sevdiği Noah ile birlikte 2026 yılında başlayan bu yeni dünyanın içerisinde hayatta kalmak zorundaydı. 2035 yılına gelindiğinde 28 yaşında olacak olan Maya'nın önünde artık eski hayatından tamamen farklı bir dünya vardı. Geçmişinde yaşadığı kayıplar, ailesiyle geçirdiği yıllar, Noah ile kurduğu bağ, boks sayesinde kazandığı disiplin ve doğada geçirdiği yıllar boyunca edindiği kampçılık tecrübesi, onun bu yeni dünyada kim olduğunu belirleyen en önemli parçalar hâline gelecekti.