Nathan James Stone

Nathan James Stone 2005 yılında New York Brooklyn’de doğdu. Babası Daniel Stone, annesi Elizabeth’ti. Küçüklüğünden beri bir işi bitirmeden başka bir işe atlayan, her şeyi merak eden ama hiçbirine tam bağlanamayan bir çocuktu. Çocukluk arkadaşı Zack Russel ise tam tersiydi; bir şeye başladı mı sonuna kadar götürürdü. İkisinin arasında hem kardeşlik hem de bitmek bilmeyen bir rekabet vardı.

18 yaşındayken ailesiyle Long Island’daki sahile gittiler. Orada boğulmak üzere olan birini kurtarmaya çalışırken Nathan’ın kendisi de boğulmaya başladı. Annesi onu kurtarmak için suya atladı ama kıyıya çıkamadı. Geriye sadece kumda iki ayakkabısı kaldı. Nathan bunu hiç atlatamadı. Birkaç ay sonra askere yazıldı. Gitmeden önce babasına “Dönerim” dedi.

2023’te Fort Benning’de eğitim aldı, sonra yurt dışına gönderildi. Konvoy güvenliği ve devriye işlerinde çalıştı. Bir operasyonda telsiz kesilmişti, herkes ne yapacağını şaşırmışken Nathan emir beklemeden hareket edip işi bitirdi. Komutanı da ona “wildcard” dedi ve bu lakap üstünde kaldı. 2024’te terhis oldu ama sivil hayata alışamadı. Bir süre tamirhanelerde, inşaatlarda çalıştı, sonra özel bir güvenlik şirketiyle yurt dışında koruma işlerine girdi. 2025’te bir görevde ayağına şarapnel yedi; o günden beri yürüyüşü biraz aksıyor ve sözleşmeler azaldı. Yıllar boyunca nereye gitse bir şekilde New York’a dönüp babasını garajında buldu, sözünü hep tuttu.

Daniel eskiden bir motosiklet kulübünün üyesiydi. Nathan 2025’te oraya prospect olarak girdi, sonra gezgin üye olarak kendi yoluna çıktı. Çenesinin sağındaki yara izi o zamanlardan kalma. Kulübe tam olarak hiç kök salmadı; zaten hiçbir yere salmamıştı.

2025’in sonuna doğru haberler garipleşmeye başladı. Ünlü insanlar birer birer ortadan kayboluyor, sağlık merkezleriyle ilgili bir sürü söylenti çıkıyordu. Nathan o sırada Avrupa’da, bir sanayi bölgesinde gece güvenliği işi yapıyordu. Sözleşmesi bitmek üzereydi, eve dönmeyi planlıyordu. Salgın yayılırken babasını ve Zack’i defalarca aradı ama kimse açmadı. New York’a yetişmeye çalıştı ama geç kaldı. Babası şehir düşerken evinde ölmüştü. Kulüp dağılmış, Zack’e ve diğerlerine de ulaşamadı. İlk defa “dönerim” sözünü tutamadı.

Ondan sonra bir yere bağlanmadı. Eski motosikleti ve sırt çantasıyla yollara düştü. Kalabalık gruplara girmedi, yalnız dolaşan bir hayatta kalan oldu. Terk edilmiş benzinliklerde, çatılarda, kamyon duraklarında kaldı ve aynı yerde iki geceden fazla durmamaya çalıştı. Motoru sessizce bırakıp yürümeyi, ses çıkarmamayı, bozulmuş araçlardan ve boş evlerden parça toplamayı yolda öğrendi. Yanındaki küçük aletlerle motoru ve başkalarının araçlarını çalışır tuttu. Bazen bir grubun yanında birkaç hafta kalıp yiyecek ya da yakıt karşılığı tamir işi yaptı, sonra tekrar yola çıktı.

Bir gün motoru yine bozuldu. Terk edilmiş bir benzinlikte durmuş, kaputu açmış uğraşıyordu. İki kişi yaklaştı: biri Solomon, diğeri Alexander Wons. Alexander motorlardan anlıyordu. Hiç gereksiz soru sormadan, aletlerini çıkarıp Nathan’ın yanına çöktü. Birlikte parçaları söküp yeniden taktılar. Nathan temkinliydi, konuşmayı minimumda tutuyordu. Yıllardır kimseye omuz vermemişti. Ama Alexander’ın eli iş biliyordu ve Solomon da sessizce nöbet tutuyordu. Akşam olduğunda Nathan, “Bir süre aynı yolu paylaşabiliriz” dedi. Alexander da kabul etti, ama gözlerinde tam bir güven yoktu. Nathan bunu fark etti. Yine de o gece ateşin başında üçü bir arada oturdu. Nathan yıllardır ilk kez birinin yanında gözünü kapatırken biraz daha az tetikteydi.

Birlikte günlerce yürüdüler. Nathan motoru sessizce kullanmayı, Alexander ise bozulmuş araçlardan parça çıkarmayı karşılıklı öğretti. Nathan hâlâ kimseye kök salmıyordu ama Alexander’ın yanında durmak, en azından birkaç günlüğüne yalnızlığın ağırlığını hafifletti. Sonra yolları yine ayrıldı. Nathan tek başına devam etti.

Aylarca süren yolculuktan sonra bu şehre geldi. Güvenli bölgeyi duymuştu ama içeri girmeye hemen karar veremedi. Hâlâ hiçbir yere kök salmak istemiyor ama geceleri tek başına geçirmek de artık yoruyor. Tek amacı hayatta kalmak ve geride bıraktığı birkaç kişiden haber almak.

SIFIRINCI GÜN (DAY ZERO) KAOSU

Salgın başladığında Nathan Avrupa’da bir sanayi bölgesinde, bir depoda gece güvenliği yapıyordu. Vardiya arkadaşı o gün sabahtan beri terliyor, sinirliydi. Gece yarısı depo girişinde yere çöktü, nefesi yoktu. Nathan yanına gittiğinde adam birden kolundan yakalayıp ısırmaya çalıştı. Ayağındaki yara yüzünden dengesini kaybedip düştü, el fenerini adamın ağzına vurup üstünden itebildi. Dışarıdan bağırışlar ve kesilmeyen siren sesleri geliyordu. Babasını ve Zack’i aradı, ikisi de açmadı. Depodaki tamir atölyesinden aletleri, biraz su ve yiyeceği çantasına doldurdu, depo sahibinin eski motosikletine atlayıp kaçtı. İlk geceyi şehir dışındaki bir kamyon durağında uyumadan geçirdi.

BÜYÜK KIRILMA & YAŞANAN TRAVMA

Nathan’ın iki büyük kırılması var. 18 yaşında annesini denizde kaybetti. Annesi onu kurtarmak için suya atladı ve kıyıya çıkamadı, geriye kumda iki ayakkabısı kaldı. İkincisi salgında babasını kaybetmesi. Askere giderken ona “Dönerim” demişti ve yıllarca sözünü tuttu. Salgında eve yetişemedi, babası şehir düşerken evinde ölmüştü. O gün ilk defa sözünü tutamadı ve “geç kalmak” onun için en büyük suçluluk oldu.

FOBİLER, TETİKLEYİCİLER & HASSASİYETLER

Fobisi su ve boğulma. Dibini göremediği derin sulardan, nehirlerden ve göl kenarlarından uzak durur, suya girmek zorunda kalırsa gerilir. Tetikleyicileri şunlar: biri nefes almak için çırpınırken görmek, çalan ama açılmayan telefon ve bir çift boş ayakkabı. Yetişememe duygusunu da tetikler, böyle anlarda sessizleşir ve konuyu değiştirir.

BAŞA ÇIKMA MEKANİZMASI & SIĞINAKLAR

Sigara içiyor ve sürekli bir işle uğraşıyor. Motoru, aletleri, bozuk araçları onarırken zihni susuyor. Duygularını konuşmuyor, sorulunca geçiştiriyor. Bir yerde uzun kalmıyor, hareket halinde olmak ona iyi geliyor. Eline geçen her telsizi ya da telefonu babasından haber alabilir diye deniyor.

« “Kök salanlar yanıyor bazen.”
“Dönmek için hep vakit olduğunu sanmıştım.”
“Sonuna kadar götürmek zorunda mıyım?” »