Nelly Rhona D'Arcy

Nelly Rhona D'Arcy

Nelly Rhona D'Arcy, 2006 yılında New York'un Manhattan bölgesinde dünyaya geldi. Babası Amerikalı, annesi ise Sicilya doğumlu bir İtalyandı. Kendisinden üç yaş küçük bir kız kardeşi vardı. Ailesi Manhattan'da uzun yıllardır faaliyet gösteren başarılı bir iç mimarlık şirketinin sahibiydi. Maddi olarak rahat bir hayat yaşamalarına rağmen çocuklarını disiplinli, saygılı ve çalışkan bireyler olarak yetiştirdiler.Nelly çocukluğunu oldukça huzurlu geçirdi. Her yaz annesinin memleketi Sicilya'ya gider, deniz kenarında yürüyüş yapar, zeytinliklerde saatlerce dolaşırdı. Şehrin kalabalığından çok doğayı seviyordu. Sessiz, sakin ve gözlem yapmayı seven bir çocuktu. En yakın arkadaşı ise her zaman kız kardeşiydi. Birlikte büyümüş, her sırlarını paylaşmışlardı. Nelly, kardeşini korumayı kendine görev edinmişti.
Okul yıllarında derslerinde başarılıydı ve küçük yaşlardan itibaren ne yapmak istediğini biliyordu: sağlıkçı olmak istiyordu. İnsanlara yardım edebilmek, özellikle de en savunmasız oldukları anlarda onların yanında bulunabilmek ona anlamlı geliyordu. Bu yüzden lise yıllarında özellikle biyoloji ve kimya derslerine ağırlık verdi. Üniversite zamanı geldiğinde ailesinin şirketini devam ettirmesi yönünde bir baskı görmesine rağmen kendi yolunu seçerek tıp okumaya başladı. Tıp eğitiminin ilk yılları beklediğinden çok daha ağırdı. Uzun çalışma saatleri, uykusuz geceler ve sürekli artan sorumluluklarına rağmen vazgeçmedi. Hastane ortamına girdikçe doğru mesleği seçtiğine daha fazla inanıyordu. İnsanlarla iletişim kurmakta çok başarılı olmasa bile sakin kalabilmesi ve detayları fark edebilmesi özellikle uygulamalarda işine yarıyordu.
Yıllar boyunca eğitimine devam etti ve son senesine kadar geldi. Ancak son yılında hayatında üst üste yaşanan kişisel sorunlar, eğitim hayatındaki yoğun baskı ve giderek ağırlaşan tükenmişlik hissi Nelly'yi zorlamaya başladı. Uzun süre devam etmek için kendisini zorladı fakat sonunda artık aynı şekilde sürdüremeyeceğini kabul etmek zorunda kaldı. Mezuniyetine bu kadar yaklaşmışken tıp eğitimini bırakmak hayatında verdiği en ağır kararlardan biri oldu. Uzun süre bunu bir başarısızlık olarak gördü. Yıllarını verdiği mesleği tamamlayamamak ve sağlıkçı olma hayalinden vazgeçmek onu derinden etkiledi. Buna rağmen tıp eğitimi boyunca öğrendiği temel tıbbi bilgiler, ilk yardım uygulamaları ve acil durumlarda nasıl hareket edilmesi gerektiğine dair deneyimleri hiçbir zaman tamamen unutmadı.Babası hiçbir zaman ona baskı yapmasa da aile şirketinde kendisine her zaman bir yer olduğunu söyledi. Nelly bir süre ne yapmak istediğini bilmeden yaşadıktan sonra ailesinin yanında çalışmayı kabul etti. Resmî olarak iç mimarlık eğitimi almamış olsa da çocukluğundan beri bu işin içerisinde büyümüş olması ve ailesinden öğrendikleri sayesinde zamanla şirkette daha fazla sorumluluk almaya başladı. Başlangıçta yalnızca hayatını yeniden düzene sokmak için yaptığı bu iş zamanla hoşuna gitmeye başladı. İnsanların yaşayacağı alanların ortaya çıkışını görmek ve eski yapıların yeniden hayata döndürülmesine katkıda bulunmak ona beklemediği bir huzur veriyordu.
Bu dönemde Dean ile tanıştı. Dean, Nelly'nin tam tersiydi; neşeli, konuşkan ve insanlarla kolay iletişim kurabilen biriydi. Birbirlerini tamamlıyorlardı. Yıllar içinde mutlu bir ilişki kurdular ve gelecek planları yapmaya başladılar. Aile şirketinin Los Santos'ta üstlenmeyi planladığı büyük bir proje için kış aylarında iş görüşmesine gitmesi gerekti. Dean de bunu kısa bir tatile çevirmek istedi ve birlikte Los Santos'a geldiler. İlk günler her şey normaldi. Şehri gezdiler, sahilde vakit geçirdiler ve yeni hayatları hakkında konuştular. Fakat birkaç gün sonra şehirde tuhaf saldırılar başladı. Önce bunun sıradan olaylar olduğu düşünüldü. Ardından vakalar hızla arttı. Hükümet şehri karantinaya aldı, uçuşlar durduruldu ve tüm çıkışlar kapatıldı. Telefon hatları kısa süre içinde tamamen kesildi. Nelly, New York'taki ailesine ulaşmaya çalıştı ancak hiçbir cevap alamadı. O günden sonra ailesinin yaşayıp yaşamadığını bir daha hiç öğrenemedi. Dean ile birlikte hayatta kalmaya karar verdiler. İlk zamanlarda terk edilmiş marketlerden yiyecek topluyor, geceleri farklı binalarda saklanıyorlardı. Yol boyunca başka hayatta kalan insanlarla tanıştılar. Bazıları dost oldu, bazıları ise yiyecek uğruna birbirini sırtından vurdu. Güvendikleri küçük kampların bir kısmı enfekte saldırılarıyla yok olurken, bazı insanlar korkudan arkadaşlarını geride bırakıp kaçtı. Nelly, insanların sadece enfektelerden değil, birbirlerinden de korkulması gerektiğini ilk kez o zaman öğrendi. Tıp eğitimi yarıda kalmış olsa da yıllarca aldığı eğitim artık hayatta kalmalarına yardımcı oluyordu. Küçük yaraları temizleyebiliyor, kanamaları kontrol altına alabiliyor, enfeksiyon belirtilerini fark edebiliyor ve acil durumlarda diğer insanlara göre daha soğukkanlı davranabiliyordu. Yanlarında bulunan sınırlı tıbbi malzemeleri mümkün olduğunca dikkatli kullanıyordu. Zamanında yarım bıraktığı için kendisini başarısız hissettiği eğitimin bir gün insanların hayatını kurtarmasına yardımcı olacağını hiç düşünmemişti.
Aylar geçtikçe Dean ve Nelly hayatta kalmayı öğrendi. Sessiz hareket ediyor, yalnızca ihtiyaçları olduğunda dışarı çıkıyor ve mümkün olduğunca insanlardan uzak duruyorlardı. Tanıştıkları küçük gruplardan bazıları zamanla aileleri gibi olmuştu. Aynı ateşin başında yemek yiyor, nöbet tutuyor ve birbirlerine umut veriyorlardı. Nelly çoğu zaman grubun yaralanan üyeleriyle ilgileniyor, elindeki imkânlarla yapabileceği kadarını yapıyordu. Fakat bu umut uzun sürmedi. Kimi gruplar enfekte saldırılarında yok oldu, kimi insanlar ise yiyecek ve mühimmat uğruna arkadaşlarını yarı yolda bıraktı. Nelly, insanların çaresiz kaldığında ne kadar acımasız olabileceğini yaşayarak öğrendi. Bir gün güvenli olduğunu düşündükleri bir bölgeden geçerken büyük bir enfekte sürüsü tarafından kuşatıldılar. Dean, Nelly'nin kaçabilmesi için dikkatlerini üzerine çekti. İkisi birlikte kaçmaya çalışırken Dean ayağından yakalandı. Nelly onu kurtarmak için defalarca geri dönmek istese de Dean buna izin vermedi. Son kez ona bakarak kaçmasını söyledi. Nelly, sevdiği adamın gözlerinin önünde enfekteler tarafından parçalanışını izlemek zorunda kaldı. O an hayatındaki her şeyi kaybettiğini hissetti. Günlerce tek başına dolaştı. Aç, susuz ve bitkin hâlde terk edilmiş binalarda saklanıyor, geceleri uyuyamıyor, en ufak seste irkilerek uyanıyordu. Kimseye güvenmiyordu. İnsan görmek bile onu korkutuyordu. Bir gün yıkık bir binanın içinde sessizce ağlarken iki genç adam tarafından bulundu. Luka ve Kairo...

Nelly ilk anda onları da yağmacı sandı. Eline geçirdiği küçük bir bıçağı onlara doğrulttu ve yaklaşmamalarını söyledi. Fakat ayakta duracak hâli bile kalmamıştı. Luka sakin bir ses tonuyla sadece yardım etmek istediklerini söyledi. Kairo ise çantasından çıkardığı suyu yere bırakarak geri çekildi. Nelly uzun süre ikisine de güvenmedi. Yine de açlık ve susuzluk yüzünden başka seçeneği olmadığını biliyordu. Mecburen onların yardımını kabul etti. lk günler neredeyse hiç konuşmadı. Her gece nöbet tutuyor, uyurken bile elini bıçağından ayırmıyordu. Luka'nın sessiz ve sakin tavrı, Kairo'nun ise sürekli moral vermeye çalışması zamanla üzerindeki korkunun biraz olsun azalmasını sağladı. Güvenmek istemese de artık tek başına yaşayamayacağını kabul etmişti. Bir süre sonra yolculukları sırasında Lyla ve Emilio adında genç bir çiftle karşılaştılar. Birbirlerine olan bağlılıklarını gördükçe Nelly'nin aklına sürekli Dean geliyordu. Geceleri onların konuşmalarını duydukça sessizce bulunduğu yerden uzaklaşıyor, tek başına oturuyordu. Dean'le kurduğu hayalleri hatırladıkça bunu kabullenmekte zorlanıyordu. Lyla bunu fark etse de üzerine gitmedi; yalnızca ihtiyaç duyduğunda yanında olduğunu hissettirdi. Beşi birlikte güvenli olduğu söylenen Zentrum'a ulaşmaya karar verdi. Yolculuk kolay olmadı. Günlerce yürüdüler, terk edilmiş kasabalardan geçtiler, enfektelerden kaçtılar ve açlıkla mücadele ettiler. Nelly'nin tıp eğitimi yolculuk boyunca grubun en büyük avantajlarından biri hâline geldi. Profesyonel bir doktor değildi ve hiçbir zaman kendisini öyle tanıtmadı ancak sahip olduğu bilgi, kısıtlı şartlarda bile grubun yaralanmalarla ve hastalıklarla başa çıkmasına yardımcı oluyordu.
Sonunda Zentrum'un yüksek duvarlarını gördüklerinde Nelly uzun zamandır ilk kez kendini güvende hissetti. Fakat o duvarların içine giren kişi, yıllar önce Manhattan'da insanları iyileştirmeyi hayal eden genç kadın değildi. Artık insanlara kolay kolay güvenmeyen, duygularını göstermeyen ve sürekli tetikte yaşayan soğuk bir kadındı. Enfektelere karşı derin bir korku geliştirmiş, kaybettiklerinin acısını içine gömmüştü. Yine de geçmişinden tamamen kopamamıştı. Bir zamanlar yarıda bıraktığı tıp eğitimi artık onun için bir başarısızlık değil, hayatta kalmasını ve başkalarını hayatta tutmasını sağlayan en değerli şeylerden biriydi. Belki hiçbir zaman diplomasını alamamıştı ama bildiklerini kullanmaktan vazgeçmemişti. Onu ayakta tutan en önemli şey ise hâlâ pes etmemesiydi. İçindeki hırs sayesinde hayatta kalmayı başarmıştı ve bir gün New York'taki ailesinden, özellikle de yıllarca korumaya çalıştığı kız kardeşinden geriye kalan birine ulaşabileceğine dair umudunu tamamen kaybetmemişti.