KARAKTER DOSYASI: NICOLAS "CANNABIS"

KİMLİK BİLGİLERİ

• Gerçek Adı: Nicolas

• Bilinen Adı: Cannabis

• Doğum Yılı: 2011

• Doğum Yeri: Manhattan, New York

• Mevcut Yaş (2035 İtibarıyla): 24

• Durumu: Hayatta / Gezgin / Lojistik & Erzak Sorumlusu

GENEL BAKIŞ & KİŞİLİK

Nicolas, çocukluğun henüz bitmediği, sokak lambalarının sıcak bir sarıyla parladığı 2011 yılının o huzurlu dünyasında doğdu. Ancak kader, onu 2035’in acımasız, küllerle kaplı ve tekinsiz dünyasında "Cannabis" adında bir gölgeye dönüştürdü. Yaşadığı ağır kayıplar ve sırtından yediği o soğuk ihanetler, onun içindeki çocuksu saflığı adeta etini koparır gibi söküp aldı.

Artık insanların ağzından çıkan süslü, vaat dolu kelimelere inanmıyor; o kelimelerin arkasındaki titreyen ellere, gizli niyetlere bakıyor. Az konuşuyor, çünkü kelimelerin bu dünyada hiçbir şeyi kurtarmadığını biliyor. Gözleri, bir gece vakti her şeyini çalabilecek bir düşmanı arar gibi hep tetikte. Verdiği her kararı, atacağı her adımı eski bir satranç ustası gibi, sessizce ve ince ince hesaplıyor. Çünkü Cannabis çok iyi biliyor ki; bu yeni, acımasız dünyada yapılan tek bir hatanın bedeli, bir daha asla uyanamayacağın o derin uykudur.

GEÇMİŞ HİKAYESİ (BACKSTORY)

Kıyamet Öncesi ve Deponun Karanlığı

Nicolas’ın hayat hikayesi hiçbir zaman ışıklı caddelerde yazılmadı. Kıyamet kopmadan iki yıl önce, henüz hayatın ne olduğunu yeni yeni anlamaya başlayan gencecik bir delikanlıyken babasını kaybetti. Evin aniden çöken çatısını omuzlamak zorunda kaldı; parlak kariyerlerin, üniversite sıralarının ya da süslü hayallerin peşinden koşacak vakti yoktu. Ailesini, annesini ve canından çok sevdiği küçük kardeşini geçindirmek için Manhattan’ın izbe, kör karanlık bir deposunda, ağır yüklerin arasında çalışmaya başladı.

Günlerini tozlu kolileri sırtlayıp istifleyerek, gençliğini o soğuk beton duvarlar arasında harcayarak geçirdi. O zamanlar lanet ettiği bu yorucu iş, farkında olmadan ona ileride, o cehennem günlerinde hayatını kurtaracak iki büyük miras bırakıyordu: Çelik gibi bir fiziksel kondisyon ve yokluktan varlık yaratabilen kusursuz bir lojistik zekası.

2032: Kızıl Düşüş ve İlk Kanın Soğukluğu

Hayat, 2032 yılının o lanetli gününe kadar sıradan bir zorlukta, kendi halinde akıyordu. Nicolas depoda, elindeki listeye bakarak son malları istiflerken, ansızın gökyüzünü yırtan, insanın ruhunu donduran o dehşet verici uğultu duyuldu. Sokaktaki tüm insanların aynı anda gökyüzüne baktığı, telefonların ekranlarındaki sinyallerin tek tek söndüğü ve internetin saniyeler içinde çöktüğü o an... Kızıl Düşüş başlamıştı. Gökyüzü sanki yukarılarda bir yerlerde cehennemin kapıları açılmış gibi kan kırmızısına bürünürken, Nicolas’ın aklına düşen tek şey evdeki annesi ve küçük kardeşi oldu.

Şehir saniyeler içinde vahşi, yırtıcı bir kaosa teslim olmuştu. İnsanlar birbirini çiğniyor, tanıdık yüzler birer canavara dönüşüyordu. Yağmacıların, çığlıkların arasından sıyrılıp eve doğru deliler gibi koşarken, ara sokakta bir polis ile yağmacının kanlı arbedesine denk geldi. Yere düşen ve çamurun içinde ona doğru kayan o beylik tabancası, Nicolas’ın hayatındaki kırılma noktasıydı. Silahı tereddütle, elleri titreyerek eline aldı. Eve vardığında gördüğü manzara ise tam bir kabustu: Annesi, kapının önünde sokak serserileri tarafından hırpalanıyor, çığlıkları boş sokakta yankılanıyordu.

Dizleri titreyerek, gözlerinde dünyanın en saf korkusuyla silahı doğrulttu. Önce havaya ateş etti, gitmediler; aksine üzerine yürüdüler. O an, beyninin içindeki tüm sesler sustu. Panikle tetiği çekti. Barut kokusu yağmur kokusuna karışırken, ilk kanını dökmüştü. Adrenalin ve dehşet yüzünden yaptığı şeyin ağırlığını o an hissedemedi; tek amacı annesini o cehennemden çekip çıkarmaktı. Ama ödedikleri bedel çok ağır olacaktı.

Kayıplar ve Parçalanan Güven

Annesini kurtarmıştı ama eve döndüklerinde içerisi darmadağındı. Küçük kardeşinden geriye kalan tek şey, odasındaki yatağın üzerinde duran, Nicolas'ın ona doğum gününde aldığı ve kardeşinin iç karalamalar yaptığı notalı küçük bir günlüktü. Kardeşi yoktu, kaçırılmış mıydı yoksa korkuyla kaçmış mıydı, meçhuldü. Günlerce, küllerin ve kurşunların arasında süren aramalar sonuçsuz kaldı. Şehir artık çürüyen cesetlerin koktuğu bir mezarlığa dönüştüğünde, Nicolas elinde kardeşinin günlüğü, yanında çökmüş annesiyle birlikte yollara düştü. Eski depo günlerinden kalan o takıntılı alışkanlığıyla, buldukları kısıtlı erzakları milimetrik olarak hesaplıyor, çorba kaşıklarını bile sayıyor, asla israf etmiyordu.

Fakat kader ona acımadı. Birkaç ay sonra patlak veren o lanetli ilaç kıtlığı yüzünden annesi, bir gece vakti eski bir sığınağın köşesinde, Nicolas’ın çaresiz kolları arasında son nefesini verdi. Nicolas, annesinin gözleri yavaşça kapanırken sabaha kadar onun soğuyan elini tuttu.

Tamamen yapayalnız, ruhu paramparça kaldığı o dönemde, yollarda üç kişilik küçük bir grupla karşılaştı. İçindeki o son insani kırıntıyla, açlıktan ölmek üzere olan bu insanlara elindeki tüm yiyeceği ve suyunu paylaştı, yaralarını sardı. Ancak insanlığın bittiği bu çağda iyilik, sadece arkandan vurulman için bir davetiyeydi. Bir gece yarısı, yağmur eski çatıya vururken ve Nicolas günlerin yorgunluğuyla uykunun en derin anındayken, güvendiği o insanlar babasından kalan tek hatıra olan köstekli saati, tüm erzaklarını ve hayati ekipmanlarını çalarak onu kurşuni bir soğukta ölüme terk etti. Nicolas sabaha karşı uyandığında hem soyulmuş hem de ruhundan bir parça daha kaybetmişti. İstasyon şefinin odasında bulduğu köstekli saatin zinciri kırılmış, durmuştu. O saatle birlikte Nicolas’ın içindeki "iyi çocuk" da durdu. Bu ihanet, Nicolas isminin de kesin sonu oldu.

Cannabis'in çantasının en dibinde, nemden kenarları birbirine yapışmış eski bir defter sayfasından...

EK 1: O GECEYE DAİR BİR GÜNLÜK YAZISI (İHANETİN ANISI)

2035: "Cannabis" Doğuyor

2033 ve 2034 yılları Nicolas için tam bir hayalet yürüyüşüydü. Sürekli yer değiştirdi, bazen geçici kampların köşesinde sığıntı gibi yaşadı, bazen aylarca tek başına vahşi doğada, çamurun ve sisin içinde barındı. Eski hayatına, o sıcak Manhattan akşamlarına dair ne varsa zihninden silip atmak için adını bir daha hiç ağzına almadı. Yeni tanıştığı, merhametini kaybetmiş bu tekinsiz dünyaya kendisini tek bir kelimeyle tanıttı: "Cannabis."

Yıl 2035. Cannabis artık 24 yaşında, gözlerinde eski dünyadan hiçbir parlaklık taşımayan, yüz hatları rüzgar ve fırtınayla sertleşmiş bir adam. Şu anki tek amacı; kuralları olan, kelimelerle değil eylemlerle konuşan, gerçekten güvenebileceği insanlarla yeniden bir yaşam kurmak ve sadece hayatta kalmak. İçindeki o karanlık, kimseye göstermediği gizli odada; kardeşinin hâlâ bir yerlerde o notalı günlüğe benzer mırıldanmalarla nefes alıyor olabileceğine dair çok zayıf, can çekişen bir umut taşıyor. Ama artık o tetiği çekerken dizleri titreyen, gözleri yaşaran o çocuk değil. O çocuk, o depoda ve o yağmurlu gecede öldü.

YETENEKLER & GÜÇLÜ YÖNLER

• Lojistik ve Erzak Yönetimi: Depoculuk geçmişi sayesinde eldeki yiyecek, mühimmat ve tıbbi malzemeyi en verimli şekilde saklar, listeler ve çürümesini/bozulmasını engeller. Bir kampın kaynak yönetimi için biçilmiş kaftandır.

• Fiziksel Dayanıklılık: Yıllarca ağır kolileri ve malları istiflemenin verdiği kas hafızası ve güç, yakın dövüşte ve ağır yük taşımada ona büyük avantaj sağlar.

• Temkinli Strateji: Yaşadığı ihanet yüzünden insan sarrafı olmuştur. Karşısındakinin hamlelerini önceden sezer ve asla fevri karar vermez.

ZAYIF YÖNLER & FOBİLER

• Aşırı Güvensizlik: Yeni insanlara karşı o kadar mesafelidir ki bu durum bazen potansiyel dostlukları veya ittifakları başlamadan bitirmesine neden olur.

• Uyku Problemi (Paranoya): Uykusunda soyulduğu için geceleri derin uyuyamaz. En ufak bir çıtırtıda silahına davranarak uyanır. Bu durum kronik yorgunluğa sebep olur.
  

EK 2: KIZIL DÜŞÜŞ'TE NİCOLAS VE KARDEŞİNİN ÇEKİLDİĞİ SON FOTOĞRAF..

Manhattan'daki o kargaşada yatağın üzerinde kalan, üzeri kurumuş kan lekesi ve karalamalarla dolu o kutsal sayfa...

EK 3: KARDEŞİNİN NOTALI GÜNLÜĞÜNDEN YIRTILMIŞ SAYFA

Geceleri sığınak köşelerinde, tütün dumanını tavana doğru üflerken, dudaklarının arasından dökülen o hüzünlü melodi...

EK 4: CANNABIS'İN YOLDA MIRILDANDIĞI LO-FI ŞARKI SÖZÜ