noplatekuroda

Geçmişi

Ethan Miller, Los Santos’un doğusunda, Mirror Park’a birkaç sokak uzaklıktaki küçük bir evde büyüdü. Babası David Miller, La Mesa’da yıllardır kendi halinde bir oto tamirhanesi işletiyordu. Ethan okuldan çıkınca eve değil direkt tamirhaneye giderdi. İlk zamanlar sadece alet taşıyor, yerleri süpürüyor, müşterilerin getirdiği parçaları raflara diziyordu. Yaşı büyüdükçe babası ona daha fazla iş öğretmeye başladı. Lastik değiştirmeyi, yağ kontrol etmeyi, akü bağlamayı ve motorun sesinden arızayı tahmin etmeyi ondan öğrendi.

Ethan için tamirhane sadece çalıştığı yer değildi. Babasıyla en çok konuşabildiği yer orasıydı. David az konuşan bir adamdı ama bir motorun başına geçtiklerinde anlatacak çok şeyi olurdu. Ethan’a sık sık aynı sözü söylerdi:

“Bir insanın arabasını değil, güvenini tamir etmek daha zordur.”

Ethan o zamanlar bu sözü pek önemsemezdi. Anlamını ancak her şey çöktükten sonra anlayacaktı.

Ailesi

Annesi Sarah, mahalledeki küçük bir bakkalda kasiyerlik yapıyordu. Aile zengin değildi ama eksikleri de yoktu. Ethan’ın kendisinden yedi yaş küçük bir kız kardeşi vardı: Emily. Emily sürekli konuşan, yerinde duramayan, her şeyi merak eden bir çocuktu. Ethan ise tam tersiydi, sakin ve içine kapanık.

Emily bazen tamirhaneye gelip abisinin aletlerini kurcalardı. Ethan her seferinde kızardı ama sonunda yanına oturup aleti ona zarar vermeden nasıl kullanacağını gösterirdi. Dışarıdan pek belli etmese de kardeşine karşı oldukça korumacıydı.

Ethan’ın geniş bir arkadaş çevresi yoktu. Kalabalığı sevmez, kimseyle hemen samimi olmazdı. Ama birine alıştığında onu kolay kolay yarı yolda bırakmazdı.

Salgından Önceki Planlar

2025 yılında haberlerde zenginler, ünlüler ve siyasetçiler hakkında garip söylentiler dönmeye başlamıştı. Bazı isimler ortadan kayboluyor, bazıları canlı yayınlarda tuhaf davranıyordu. Ethan bunları pek umursamadı. Onun gündemi çok daha sıradandı.

Babasıyla birlikte tamirhaneyi büyütmeyi, yeni ekipman almayı ve ileride işi tamamen Ethan’a devretmeyi planlıyorlardı. Ethan bunun için para biriktiriyordu. Büyük hayalleri yoktu. Sadece işini düzgün yapan ve ailesiyle aynı evde huzurlu yaşayan biri olmak istiyordu. O zamanlar bunun ne kadar değerli olduğunu bilmiyordu.

Sıfırıncı Gün (2026)

Zenginlerin Vebası malikanelerden sokaklara taştığı gün, Ethan babasıyla tamirhanede eski bir aracın motoruna bakıyordu. Önce siren sesleri duyuldu. Sonra sokaktan koşarak geçen insanlar görünmeye başladı.

Kolunda derin bir yara olan bir müşteri panikle içeri girip yardım istedi. Konuşurken bile zorlanıyordu. David ona yaklaştığı anda adam birden saldırganlaştı. Ethan babasını son anda geri çekti. Adam raflara çarpıp bağırmaya başladı, dışarıdan da benzer sesler geliyordu.

Kepengi indirip arka kapıdan çıktılar ve tamirhanenin eski çekicisini çalıştırıp eve sürdüler. Yol boyunca kazalar, terk edilmiş arabalar ve bağıran insanlar gördüler. Ethan ilk kez gerçekten korktuğunu o gün hissetti. Babası sakin görünmeye çalışıyordu ama Ethan direksiyonu tutan ellerinin titrediğini fark etmişti.

Eve vardıklarında annesi ve Emily yoktu. Ev aceleyle terk edilmiş gibiydi. Salondaki masada Sarah’nın bıraktığı kısa bir not vardı. Notta Emily’yi alıp daha güvenli bir yere gideceğini yazıyordu ama neresi olduğunu belirtmemişti. Telefonlar çalışmıyordu, mahalle karışmıştı. Babası gece olmadan evden çıkmaları gerektiğini söyledi.

Ethan notu katlayıp cebine koydu. O not, ailesinden elinde kalan son şey oldu.

Babasının Kaybı

İlk haftalarda Ethan ve babası birlikte hareket etti. Çekici sayesinde birkaç kez yer değiştirebildiler. Önce eski bir depoda, sonra birkaç yabancıyla birlikte sığındıkları küçük bir binada kaldılar. Ethan’ın araçlarla ilgili bilgisi işe yarıyordu ama onları her şeyden korumuyordu.

Babası yanındayken Ethan hâlâ her şeyin düzelebileceğine inanıyordu. David oğlunun korktuğunu biliyor, belli etmeden ona moral vermeye çalışıyordu.

Bir gece binanın çevresi Asillerle doldu. İçeridekiler panikledi. Ethan ve babası çekiciyle kaçmaya çalıştı ama araç çalışmadı. David, Ethan’a vakit kaybetmeden arka taraftan çıkmasını söyledi. Ethan onu orada bırakmak istemedi, babası onu zorla dışarı itti. Ethan geri dönmeye çalıştığında her yer çoktan karışmıştı.

David Miller’ı bir daha hiç görmedi.

Yalnız Geçen Yıllar (2026 – 2032)

Babasından sonra Ethan uzun süre tek başına kaldı. Açlık, susuzluk ve yalnızlık onu sonunda başka insanlarla hareket etmeye zorladı. Küçük gruplara katıldı. Araç çalıştırarak, jeneratör onararak ve kilitli kapıları açarak karşılığında yemek ve güvenli bir köşe buldu.

Ama bu grupların hiçbiri uzun sürmedi. Bazı insanlar bir konserve için birbirini kandırıyor, bazıları hayatta kalmak için her şeyi yapabileceklerini açıkça söylüyordu. Ethan yağmaya ve sebepsiz şiddete karışmayı reddettiği için birkaç kez grubundan ayrılmak zorunda kaldı.

2032'de gökyüzü Kızıl Düşüş ile yarıldığında Ethan dünyanın ikinci kez sona erdiğini uzaktan izledi. O güne kadar zaten insanlara kolay güvenmiyordu. O günden sonra iyice kapandı.

H-12 Söylentisi

Yolda karşılaştığı insanlar Mirror Park’ın yüksek duvarlarla çevrildiğini ve Sığınak H-12 adını aldığını anlatıyordu. Mirror Park, Miller ailesinin evine çok yakındı. Annesinin bahsettiği güvenli yerin orası olabileceği düşüncesi Ethan’ın aklından hiç çıkmadı.

Yıllarca H-12 hakkında bilgi toplamaya çalıştı. İçeride kimlerin yaşadığını, kimlerin kabul edildiğini öğrenmek istedi. Ama hiçbir zaman kesin bir cevap alamadı.

Sonra H-12'nin bir gecede düştüğünü duydu. Asiller rögarlardan taşmış, sığınak bir gece içinde yok olmuştu. Ethan bunun ailesi için ne anlama gelebileceğini düşünmek bile istemedi. Ne bir ceset görmüştü ne de kesin bir haber almıştı.

H-12'den sağ kurtulan bazı insanların Zentrum’a ulaştığını öğrendiğinde yönünü oraya çevirdi.

Bugün (2035)

Ethan bugün hâlâ babasından öğrendiği meslekle hayatta kalmaya çalışıyor. Araçlar, kapılar, jeneratörler ve küçük mekanik sorunlar onun işi. Kendini bir kahraman ya da savaşçı olarak görmüyor. Gereksiz çatışmadan uzak duruyor ve silahı son çare olarak görüyor.

Salgın onu değiştirdi. Eskiden insanlara daha kolay güvenen Ethan artık kimsenin söylediğine hemen inanmıyor. Tanımadığı birine sırtını dönmüyor, bildiklerini hemen paylaşmıyor. Yine de tamamen duygusuz biri olmadı. Yardıma ihtiyacı olan birini görmezden gelmekte zorlanıyor ve bu yüzden zaman zaman gereksiz riske girdiğini kendisi de biliyor.

Zentrum’da H-12'den gelen biriyle karşılaştığında hep aynı soruyu soruyor: Sarah ve Emily Miller adında bir kadınla küçük bir kız gördün mü? Cevap alamasa da aramayı bırakmıyor. Onun için aramayı bırakmak, onları gerçekten kaybetmek demek.

Zayıf Noktaları

Çalışmayan motor sesi: Marşa basıp tutmayan bir motorun sesi onu o geceye geri götürüyor. Arızayı bulana kadar aracın başından kalkamıyor.

Ailesine dair söylentiler: H-12, Mirror Park ya da “bir kadınla küçük bir kız” lafı geçtiğinde mantıklı düşünmekte zorlanıyor ve aceleci kararlar verebiliyor.

Yağma ve sebepsiz şiddet: Bunlara karşı sert duruyor. Bu yüzden gruplarla sık sık ters düşüyor.

Gelecek Hedefleri

Ethan’ın asıl amacı annesi ve Emily’den bir iz bulmak. Bunun ihtimali her geçen yıl azalsa da vazgeçmiyor. Bir gün güvenebileceği insanlarla, babasının hayalini kurduğu gibi küçük ama düzenli bir hayat kurmak istiyor. Belki yeniden çalışan bir tamirhane, belki sadece kapısını kilitleyebileceği bir yer.

Şimdilik elinde kalan üç şey var: annesinin notu, babasından öğrendiği meslek ve hâlâ kaybetmediği az miktardaki umudu.