MORVEN ATELIER VARISI

Rias Morven, tekstil dünyasının en güçlü isimlerinden biri olan Morven ailesinin içinde, sahip olduğu her şeyin doğal hakkı olduğuna inanarak büyümüştü. Morven Atelier’in baş tasarımcısı ve babasının ardından gelecek mirasçısıydı. Kıyamet öncesindeki hayatı; podyumlar, kusursuz kesim takımlar, pahalı kumaşlar, özel davetlerdi Bir kumaşın bedende nasıl durduğunu saatlerce inceleyebilir, tek bir dikiş hatası yüzünden bütün bir tasarımı çöpe atabilirdi. Güzellik ve düzen, Rias için yalnızca bir meslek değil, hayatın kendisiydi.

hastalığın ilk vurduğu kişiler zenginlerdi.

Bir gün babası zengin müşterilerinden birine özel kıyafetler satmak için düzenlenen toplantıya katılmak üzere atölyeden ayrıldı. Toplantının yapıldığı yerde bulunan kişilerden biri enfekteydi. Babası bunu bilmeden toplantıya katıldı, toplantıda yanlışlıkla yaralandı ve eve döndüğünde hastalığı çoktan kapmıştı. İlk günlerde yalnızca yorgun görünüyordu. Sonra öfke krizleri başladı. Önemsiz bir söz karşısında bağırıyor, birkaç dakika önce söylediği şeyleri hatırlamıyor, aynı soruyu tekrar tekrar soruyor ve aniden sinirleniyordu. Bazen odasına kapanıyor, bazen de evin içinde ne aradığını bilmeden dolaşıyordu. Rias, babasının davranışlarındaki değişimi önce stres ve korkuyla açıklamaya çalıştı. Fakat hafıza kayıpları, kontrol edilemeyen sinir atakları ve giderek artan saldırganlık onu endişelendirmeye başladı. Babası bir akşam Rias’a kim olduğunu sordu. Rias o anda ondan uzaklaşması gerektiğini anladı. Rias’ın salgının gerçek yüzünü ilk kez gördüğü an buydu. Tehlike dışarıda, haber ekranlarında veya sokaklardaki kalabalıklarda değildi. Tehlike, kendi evinin içinde nefes alıyordu. Birkaç gün sonra babası kontrolünü tamamen kaybetti. Rias kendisini korumak için atölyenin arka bölümüne çekildi ve kapıyı kilitledi. Dışarıdan gelen öfke dolu bağırışları, eşyaların kırılma seslerini ve babasının ne söylediğini anlamadan tekrarladığı cümleleri dinledi. O gece, babasının artık kurtarılabilecek durumda olup olmadığını bilmiyordu. Sabah olduğunda atölyenin güvenlik sistemi devre dışı kalmıştı. Babası ortadan kaybolmuştu. Rias onu aramak için dışarı çıkmadı. Korkak olduğu için değil; babasının davranışlarını gördükten sonra, karşılaşacağı kişinin artık tanıdığı adam olmayabileceğini bildiği için. Bu karar, hayatındaki en ağır kararlardan biri oldu. Fakat dışarıdaki dünya birkaç gün içinde değişti. Ambulans sesleri sustuğunda bile insanların çığlıkları devam etti. Rias, babasının ardından ailesinin diğer üyelerine ulaşmaya çalıştı. Fakat başaramadı En ağır gelen şey ise kardeşinin ölüp ölmediğini hiçbir zaman öğrenememekti. Bu kayıplardan sonra Rias'ın eski hayatından geriye yalnızca alışkanlıkları kaldı. İpek kumaşların yerini sert deri aldı. Zarif elbiseler, hareket etmeyi kolaylaştıran kıyafetlere dönüştü. Pahalı parfümlerin yerini barut, kan ve çamur kokusu aldı. Bir zamanlar görünüşü için taşıdığı makas artık yanında kendisini korumak için taşıdığı bir araca dönüştü. Rias hayatta kalmayı öğrenmek zorunda kaldı. İlk başlarda silah seslerinden korkuyor, kavga çıktığında geri çekiliyordu. Fakat zaman geçtikçe kaçmanın her zaman bir seçenek olmadığını anladı. İnsanları kaybetmenin verdiği çaresizlik, onda farklı bir öfke yarattı. Artık birinin kendisini veya yanında bulunan birini tehdit etmesi halinde sadece saklanıp beklemeyecekti. Dövüşmeyi sevmedi. Ama gerektiğinde dövüşmekten de kaçmamayı öğrendi. Kendi fiziksel sınırlarını bilerek hareket etmeyi, çevresindeki nesneleri avantaja çevirmeyi ve yakın mesafede kendisini savunmayı zamanla geliştirdi. Gücü hiçbir zaman iri bir savaşçınınki gibi olmadı; Rias daha çok hızına, reflekslerine, çevreyi okuma yeteneğine ve doğru anda hamle yapmaya güvenmeye başladı. Terzilik becerileri de artık başka bir anlam taşıyordu. Kıyafet dikmek yerine yırtılan ekipmanları onarıyor, çantaları güçlendiriyor, deri parçalarından koruyucu ekipmanlar hazırlıyor ve yaralanan insanların kıyafetlerini kesip müdahaleye uygun hale getiriyordu.

SON MİRAS

Rias, babasının başına gelenlerden sonra atölyelerinden birkaçını sığınağa çevirdi. Sağlıklı insanları topluyor ve temel ihtiyaçlarını karşılıyordu. Sığınak içerisinde doktorlarla anlaşmış, elinde kalan son parasını onlar için harcıyordu. Aynı zamanda onların yanında tıbbi bilgilerini de geliştiriyordu.

Ancak bu sığınağın ömrü uzun sürmedi. Rias’ın mirası, o kadar insana yetmedi ve bir yıl içerisinde ekonomik ve güvenlik sorunları ortaya çıktı. Rias, doktorla birlikte sığınaktan kaçıp başka sığınaklara doğru yola çıktı.

GÜVEN PROBLEMİ

• Rias’a saldıran ilk kişinin babası olması, onun insanlardan korkmasına, çekinmesine ve onlara yaklaşmaktan kaçınmasına neden oldu. Sığınaklarda kendi menfaatleri uğruna birbirlerini harcayan onca insanı gördükten sonra Rias, insanlarla arasına duvar örmeye başladı. Onlarla konuşmuyor, sosyalleşmiyor ve mümkün olduğunca insanlardan uzak duruyordu.

safe place

Rias, doktordan yalnızca tıbbi bilgiler öğrenmekle kalmıyor; ilaç hazırlamayı, hastalıkları teşhis etmeyi ve yaralı insanları tedavi etmeyi de öğreniyordu. İnsanlara karşı mesafeli olsa da birinin acı çektiğini gördüğünde görmezden gelmek hâlâ onun için mümkün değildi.

Bir gün sığınağın tenha bir köşesinden geçerken yerde tek başına yatan birini fark etti. Adamın kimse tarafından fark edilmediği belliydi. Yanına çömeldiğinde vücudunun ateşten titrediğini gördü. Ateşi yaklaşık 45 dereceydi.Rias, etraftakilere dönüp yardım istemek yerine kendi bildiklerini kullanmaya karar verdi. Adamı orada ölüme terk edemezdi.Saatler boyunca uğraşıp uygun bir ilaç hazırladı. İlacı içirdikten sonra adamın bilinci tamamen kapandı. Rias, başında beklemeye devam ederken adam bir anda elini tuttu. Parmakları güçsüzdü ama Rias'ın elini bırakmayacak kadar sıkıydı.Rias önce elini çekmeye çalıştı. Ancak adamın yüzündeki çaresiz ifadeyi görünce vazgeçti.

O gece, sığınağın soğuk ve sessiz bir köşesinde yan yana uyudular.

Sabaha karşı adam Rias'tan önce uyandı. Kendini biraz daha iyi hissediyordu. Başını çevirip yanında uyuyan Rias'a baktı. Gece boyunca elini tuttuğu kişinin, bütün gece onun başında beklediğini fark etti.Rias'ın üzerinin açıldığını görünce sessizce battaniyeyi üzerine örttü.Rias hâlâ uyurken sığınakta birkaç kişi yanlarına geldi. İçlerinden biri adama yaklaşarak Rias'ı gösterip küçümseyici bir şey söyledi. Adam, hâlâ Rias'ın elini bırakmadan karşılık verdi.Kısa sürede tartışma büyüdü.

Rias, sesleri duyup gözlerini açtığında karşısındaki adamın hâlâ elini tuttuğunu gördü. Birkaç saniye ne olduğunu anlamaya çalıştı.

"Sen... iyi misin?"

Adam Rias'a dönüp hafifçe gülümsedi.

"Senin sayende."

Rias ilk kez onun yüzünü doğru düzgün gördü. Günlerdir insanlardan uzak durmaya çalışan Rias, nedense bu adamın elini bırakmasını istemedi.O gün birbirlerini tanıdılar.Sonrasında ise yolları hiç ayrılmadı.Birlikte sığınaklardan çıktılar, yeni yerler keşfettiler, savaşlara girdiler ve salgının ardında bıraktığı izleri araştırdılar. Rias ona ilaçları ve tıbbi bilgilerini öğretirken, o da Rias'a insanların her zaman korkulacak varlıklar olmadığını gösterdi.Rias'ın insanlara ördüğü duvarları yıkan ilk kişi oydu.Ve belki de Rias'ın uzun zamandır ilk kez yanında kendini gerçekten güvende hissettiği kişi...

zentruma gidiş

Rias ve Adrian o günden sonra daha sistematik daha gelişmiş daha uygun bir sığınak bulmak için yola çıktılar ve kader karşılarına Zentrum'u çıkardı.