Tobias Rosenthal

Geçmişin izlerinden...

Salgından önce Tobias'ın hayatı zaten bir enkazdı. Yıllar önce LSPD'de Teğmen rütbesine kadar yükselmiş, ancak departman içindeki politik çürümüşlüğe ve yozlaşmaya dayanamayarak rütbe tenzilini verip Cinayet Masasına sıradan bir dedektif olarak dönmüştü. 32 yaşındaki Tobias Reinhart sahip olduğu ailenin tek çocuğuydu. Erken yaşta babasını kaybettiği yetmezmiş gibi 21. yaşının ilk döneminde annesini de kaybetmişti. Hayatını kötü anlamda etkileyen olaylar babasını kaybettiği günden itibaren başlamıştı. Çocuk yaştan annesine bakmak zorunda kalmak, eve yiyecek getirme düşüncesi onun özgür bir hayat yaşamasına engel olmuştu. Polis olmayı istemiyordu ama bir ev geçindirmek zorunda olduğunu bildiği için genç yaşta akademiye girip polis memuru olmuştu. İçindeki bu özgür olma isteği ve mecburiyetlerden dolayı polislik onun hayatı haline gelmişti. Başarılı bir polis memuru olarak hem evini geçindirmek hem de annesini gururlandırmak istiyordu. 21 yaşının başlarında annesinin anlık bir kalp krizi ile ölmesiyle hayatında yaşayabileceği en büyük travmalardan birini yaşamıştı. Normalde böyle bir durumda insanlar çöker, sahip olduğu her şeyi yarıda bırakabilirdi. Tobias bunun tam tersini yaptı. Mesleğine körü körüne bağlandı, rütbeleri hızlı hızlı çıktı ve teğmen rütbesine kadar yükseldi. Bunu yaparken sosyal hayatından ödün verdi, insanlarla yakınlık kurmadı sadece mesleğine önem verdi. Bunun en büyük sebeplerinden biri hayatına birilerini alıp değer verirse onları tekrar kaybedeceğini düşünmekti. Bu yüzden aşkı hiç tatmadı, dostluğun ne demek olduğunu öğrenemedi.

Tobias mesleğinin getirisi olan özellikleri kısa sürede kaptı. Tanıklarla ve şüphelilerle saygı çerçevesinde konuşup objektif kararlar alabiliyordu. Muhakeme yeteneği onun en güçlü yönlerinden biriydi. Bu sayede departman içerisinde sessiz ama sevilen biri olmuştu. Yine de kendini asla açabilen biri olmadı. İş arkadaşları onun polis departmanında yatıp kalktığı konusunda dalga geçiyordu. İnsanları işi dışında yanına yaklaştırmaya karşıydı. Ki bu zamanı geldiğinde iş arkadaşlarına bile sarkmıştı. Departman içerisinde yaşanan yolsuzluklar, üstlerinin adaletsizliği ve emir komuta zincirinin zedelenmesi onun rütbe tenzili isteyip teğmenliği bırakmasına, ardından büroda sıradan bir dedektif olmasına sebebiyet vermişti. Adaletsizlik onun katlanamadığı bir şeydi. Bu dünya cehenneme dönerken bu tarz sınırları onun hayatta kalmasının önündeki en büyük engeldi.

Dünya uçurumun kenarına sürüklenirken, Tobias bu olaya mesai sonrası evinde televizyon karşısında otururken şahit olmuştu. Haberlerin ötesinde Los Santos'un sokaklarında yayılan çığlıklar Tobias'ı korkutmuştu. Kaybedecek hiçbir şeyinin olmaması bu durumda canından endişe etmeyeceği anlamına gelmiyordu. Oturduğu evin camından dışarı baktığında ortamın dönüştüğü kaos onu dehşete düşürmüştü. Perdeyi çektikten sonra yavaşça odasına gidip kapıyı kilitlemiş ve beylik tabancasını doldurup beline yerleştirmişti. Üstüne giydiği ceket ile yatağın kenarına geçip beklemeye başladı. Sabaha kadar gözlerini kırpmamış ve çığlıkların gitmesini beklemişti. Sabaha karşı çığlıklar dindikten sonra bir çantaya erzaklar toplamaya başladı. Yeteri kadar erzak ve eşya topladıktan sonra dışarı çıkıp sessizce yola koyulmuştu. Şehrin gürültüsünden uzak kasaba bölgelerine gitmeyi amaçlıyordu. Ne kadar az insan nüfusu varsa o kadar güvenilir bir yer olabilirdi.

Salgın sonrası;
Salgının kaçıncı günü olduğunu bilmiyordu. Artık günleri ve saatleri saymayı bırakmıştı. Tek bildiği gece ve gündüz döngüsü ve ölü insanların çıkardığı korkutucu hırıltılardı. Saçları ve sakalları birbirine karışmış, beylik tabancasını bir kaçış sırasında kaybetmişti. Koskoca dünyada tek başına kalmış gibi hissediyordu. Aylardır yapmış olduğu tek etkileşim bir ölünün yüzüne nefes kadar yaklaşıp çıkardığı hırıltıydı. Erzağı bitmek üzereydi ve hala bir yerleri yağlama konusunda etik ikilemler içerisindeydi. Haksızlığa karşı gelemeyen Tobias etik kurallarını mı yıkacaktı? Yoksa açlıktan yalnız başına ölmeyi kabullenecek miydi? Bunun için önünde sadece birkaç günü kalmıştı.