Victor Hayes

Victor Hayes 2011 yılında Amerikada doğan orta gelirli sıradan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Annesi hemşire babası ise güvenlik görevlisiydi. Çok zengin değillerdi ama Victor hiçbir zaman sevgisiz bir evde büyümemişti. Annesi yoğun saatlerde çalışsa bile eve geldiğinde onunla ilgilenirdi babası ise izinli olduğu günlerde elinden geldiğince Victor’la zaman geçirirdi.

Victor eğitim hayatına devam ederken hafta sonları küçük bir depoda çalışıyordu. Buradan kazandığı günlük yevmiyeyle maket malzemeleri alıyor küçük inşaatlar ve evler tasarlıyordu. Bir şeyleri kendi elleriyle kurmak hoşuna gidiyordu. İleride gerçekten evler tasarlayabileceğini düşünüyordu ama o yaşlarda bunun yalnızca bir hobi mi yoksa geleceği mi olacağını bilmiyordu.

Bir yandan da avcılığa meraklıydı. Babasının tatil zamanlarında bazen bir gün bazen iki gün boyunca beraber dağa ava çıkarlardı. Babası ona iz sürmeyi sessiz hareket etmeyi ve doğada yönünü nasıl bulacağını öğretiyordu. Ateş yakmak güvenli bir yer seçmek ve sahip oldukları erzağı dikkatli kullanmak gibi o zamanlar sıradan gelen şeyleri de bu gezilerde öğrenmişti.

Victor için bunların hepsi babasıyla geçirdiği güzel zamanlardan ibaretti. Bir gün hayatını kurtarabilecek bilgiler olduğunu henüz bilmiyordu.

Lise yıllarına geldiğinde dersleri ağırlaşmaya başladı. Okuldan yorgun dönüyor hafta sonları da ödevleriyle uğraşıyordu. Depoda daha az çalışmaya başlamış maketleriyle ve avcılık dergileriyle eskisi kadar ilgilenemez olmuştu. Hayatı yavaş yavaş sıradan bir lise öğrencisinin hayatına dönüşüyordu.

Arkadaşlarıyla şehirde dolaşıyor okul çıkışlarında buluşuyor ve gelecekleri hakkında konuşuyorlardı. Victor’un o zamanlardaki en büyük derdi sınavlar ve ailesinin ondan beklediği şeylerdi.

Bir gün okuldan eve geldiğinde televizyonda garip haberler gördü. Bazı insanların sokaklarda öfke nöbetleri geçirdiği kendi kendine konuştuğu ve çevresindeki insanlara saldırdığı söyleniyordu. Görüntüler tam olarak gösterilmiyor haber kanalları olayların psikolojik rahatsızlıklardan kaynaklandığını söylüyordu.

Victor izlediği görüntülerden rahatsız olmuştu. Haberlerdeki insanların hareketleri normal görünmüyordu. Babasına durumu sorduğunda babası fazla düşünmeden cevap verdi.

“Normal insanlar oğlum pek sorun değildir”

Victor bu cevaptan pek tatmin olmadı ama daha fazla da üstelemedi. Odasına çıktı ve eski avcılık dergilerini karıştırmaya başladı. İnternetten olaylar hakkında araştırmalar yaptı fakat karşısına birbirinden farklı söylentiler çıkıyordu. Bazıları bunun yeni bir uyuşturucu olduğunu söylüyor bazıları ise gizli bir hastalıktan bahsediyordu.

Sonraki günlerde Victor gündelik hayatına devam etti. Okula gidiyor arkadaşlarıyla zaman geçiriyordu. Aralarında şehirde insanlara saldıran kişiler hakkında konuşuyorlardı ama kimse ne olduğunu anlayamıyordu. Hepsi daha çocuktu ve yaşananların nereye gidebileceğini düşünecek kadar tecrübeli değillerdi.

Bir süre sonra olaylar saklanamayacak kadar büyüdü.

Bütün haber kanalları “Zenginler Vebası” adı verilen bir salgından bahsetmeye başladı. Victor ne olduğunu anlamıyordu. Haberlerde insanlar kayboluyor insanlar garip davranışlar sergiliyor ve bazı kişiler çevresindekilere saldırıyordu. Ardından yayınlar birer birer kesilmeye başladı.

O gece dışarıdan bağırışlar yükseldi.

Victor pencereden bakmaya çalıştığında sokakta koşan insanları gördü. Bazıları yardım istiyor bazılarıysa önüne çıkan herkese saldırıyordu. Babası delicesine evin kapılarını ve pencerelerini kapatmaya çalışıyordu. Annesi perdeleri çekiyor ışıkları söndürüyordu.

Bir süre sonra evin kapısına bir kadın geldi. Kadın çığlık atarak kapıya vuruyor içeri girmeye çalışıyordu. Sesi acı çekiyor gibi geliyordu ama aynı zamanda öfkeli ve garipti.

Annesi Victor’un yanına gelerek odasına çıkmasını ve ne olursa olsun kapısını açmamasını söyledi.

Victor odasına koştu ve kapıyı kilitledi.

Aşağıdan gelen sesleri dinliyordu. Önce kapıya vurulma sesi duyuldu ardından annesiyle babasının bağırışları yükseldi. Dışarıdaki çığlıklar giderek artıyordu. Victor ne olduğunu bilmiyor sesini bile çıkaramıyordu. Annesine veya babasına bir şey olduğunu düşünmek onu delirtiyordu ama aşağı inmeye de cesaret edemiyordu.

Odasının bir köşesine oturdu sessizce ağlamaya başladı.

Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Yorgunluktan olduğu yerde uyuyakaldı.

Uyandığında ev tamamen sessizdi.

Kapının altından dışarıya bakmaya çalıştı ama hiçbir şey göremedi. Bir süre bekledikten sonra çok hafif bir sesle anne ve baba diye seslendi. Kimse cevap vermedi.

Victor kapıyı yavaşça araladı ve merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Her adımında birinin karşısına çıkmasını bekliyordu ama evde hiç kimse yoktu. Aşağıya ulaştığında yerde ve duvarlarda kan olduğunu gördü.

Gözleri doldu. Ne olduğunu anlayamıyordu.

Annesi ve babası evde değildi. Onlara ne olduğunu gösteren hiçbir şey bulamadı.

Tekrar odasına koştu ve kapısını kilitledi. Ya onu terk etmişlerdi ya da dışarıdaki insanlar tarafından götürülmüşlerdi. Öldüklerini düşünmek istemiyordu. Belki kaçmayı başarmışlardı belki onu korumak için evden uzaklaşmışlardı.

Victor bütün gece ağlayarak bunları düşündü.

Ertesi gün artık kimsenin gelmeyeceğini kabul etmeye başladı. Evde kalırsa sonunda yiyeceğinin biteceğini biliyordu. Odasından sırt çantasını aldı. İçine birkaç kıyafet avcılık dergilerinden birini su ve bulabildiği kadar yiyecek koydu. Babasının ona öğrettiği şeyleri hatırlamaya çalışıyordu.

Ailesinin ölmediğini ve bir gün tekrar karşılaşacaklarını düşünmek istiyordu ama hayatta kalmak için o evden ayrılması gerekiyordu.

Şehir içinde kalmanın tehlikeli olduğuna karar verdi. Evlerinden yaklaşık iki kilometre uzakta bulunan dağlık araziye doğru sessizce ilerledi. Sokaklardan mümkün olduğunca uzak durdu ve ses duyduğu zaman saklandı.

Dağa ulaştığında babasıyla ava çıktıkları günleri hatırladı. Nerede yürümesi gerektiğini ve geceyi geçirmek için nasıl bir yer seçebileceğini biliyordu. Yine de çok korkuyordu. O gece neredeyse hiç uyumadı. En küçük dal sesinde yerinden sıçrıyor karanlığın içinde bir şeylerin kendisini izlediğini düşünüyordu.

Sabah olduğunda yürümeye devam etti.

Bir süre sonra küçük bir kasabaya ulaştı. Kasaba tamamen sessizdi. Sokaklarda kimse yoktu ve bazı evlerin kapıları açık bırakılmıştı. Victor terk edilmiş bir dükkânda birkaç konserve buldu. Nereye gideceğini bilmeden yeniden yola çıktı.

Kasabadan uzaklaşırken arkasından birinin seslendiğini duydu.

Hemen durup geri döndü. Karşısında orta yaşlarında bir adam vardı. Victor önce ondan uzak durmaya çalıştı. Adam ellerini göstererek zarar vermek istemediğini söyledi. Victor’a nereden geldiğini ve nereye gittiğini sordu.

“Nereye gittiğimi bilmiyorum. Her şeyimi kaybettim”

Adamla biraz konuştuktan sonra onun da tek başına olduğunu öğrendi. Yakınlarda kurduğu küçük bir sığınağı vardı. Victor başta güvenmese de geceyi dışarıda geçirmektense onunla gitmeye karar verdi.

Sığınakta otururlarken adamın eski telsizinden kesik kesik bir yayın gelmeye başladı. “Burası Zentrum. Duvarlar hâlâ sağlam.” Ses aynı cümleyi durmadan tekrar ediyordu.

Başta yayının eski bir kayıt olabileceğini düşündüler fakat başka seçenekleri yoktu. İkisinden başka kimse kalmamıştı ve yiyecekleri de sınırlıydı. Ellerindeki eşyaları yanlarına alarak Zentrum’a ulaşmak için uzun bir yolculuğa çıktılar.

Günler süren yolculuğun ardından Zentrum’un duvarlarını gördüler.

Victor karşısındaki kalın ve uzun duvarlara bakarken şaşkınlığını gizleyemedi. Dışarıdaki yıkılmış dünyanın ortasında tamamen farklı bir şehir kurulmuş gibiydi. Gözetleme kuleleri askerler ve büyük giriş kapıları vardı.

Kapıya yaklaştıklarında bir görevli onları durdurdu.

“Zentrum’a hoş geldiniz. Çantalarınızı masanın üzerine koyun ve köşede bekleyin”

Görevliler bütün eşyalarını kontrol etti. Ardından ikisini sağlık kontrolüne yönlendirdiler.

Victor uzun bir aradan sonra ilk kez kendisini güvende hissetti.

Fakat ailesini kaybettiği gece onun içinde hiç kapanmayan bir yara bıraktı. Zentrum’daki yeni hayatına alışmaya çalışırken giderek daha sessiz ve içine kapanık biri oldu. Her gün annesini ve babasını düşünüyor onların ölmediğini ve bir gün Zentrum’un kapısından içeri gireceklerini umut ediyordu. Yıllar geçti.

Victor artık korkmuş on beş yaşındaki çocuk değildi. Zentrum’da hayatta kalmayı öğrendi. Çocukken yaptığı inşaat maketleri ve babasından öğrendiği avcılık bilgileri burada işe yaradı. Yapıların onarılmasına yardım etti dış görev ekiplerine katıldı.

Dışarıdan bakıldığında güçlü ve sakin görünüyordu ama geçmişinden kimseye bahsetmiyordu. Ailesinin başına ne geldiğini hâlâ bilmiyordu ve bu belirsizlik onu içten içe tüketmeye devam ediyordu.

Birkaç ay önce Zentrum’a Claire isminde bir kız gelmişti.

Victor başlarda onunla yalnızca görevler sırasında konuşuyordu. Zamanla beraber daha fazla iş yapmaya ve boş zamanlarını birlikte geçirmeye başladılar. Claire da dışarıda büyük sorunlar yaşamıştı. İkisi dertlerini birbirlerine anlatmaya başladıkça yakınlaştılar.

Victor yıllar sonra ilk kez birine gerçekten güvenebileceğini hissediyordu.

Claire geçmişini unutturmuyordu ama o geçmişin ağırlığını tek başına taşımak zorunda olmadığını hissettiriyordu. Birlikte dış görevlere çıkıyor Zentrum’daki işlere yardım ediyor ve bazen duvarların üzerine oturarak eski dünyanın nasıl bir yer olduğunu konuşuyorlardı.

Victor ailesini bulma umudundan hiçbir zaman vazgeçmedi.

Ama artık hayatta kalmasının tek nedeni onları yeniden görebilme ihtimali değildi. Çünkü uzun zamandır ilk defa geleceğinde başka birine de yer açmaya başlamıştı.