KARAKTER HİKÂYESİ & BİYOGRAFİSİ

Geçmişi ve Çocukluğu

Karakterim İspanya'da doğup büyümüş bir İspanyol. Anne ve babasını küçük yaşta kaybettiği için çocukluğunu kardeşleriyle birlikte bir yetimhanede geçirmek zorunda kaldı. Aynı ortamda büyüdüler, aynı zorlukları yaşadılar ve zamanla birbirlerinden başka kimseleri olmadığını öğrendiler. Karakterim için kardeşleri yalnızca ailesi değil, aynı zamanda hayatta tutunabildiği tek insanlardı.

Yetimhanede büyümek ona küçük yaşlardan itibaren kendi ayakları üzerinde durmayı öğretti. Her istediğine ulaşamıyor, çoğu zaman elindekilerle yetinmek zorunda kalıyordu. Bu yüzden eşyaların değerini bilmeyi, bozuk şeyleri tamir etmeyi ve az imkânla işini halletmeyi öğrendi. Özellikle motorlara ve mekanik sistemlere ilgisi vardı. Zamanla bu ilgi mesleğe dönüştü ve mekanik işlerinde kendisini geliştirmeye başladı.

Büyüdüklerinde kardeşleriyle daha düzgün bir hayat kurmak istiyordu. Fakat İspanya'da kazandığı para, hayal ettikleri hayat için yeterli değildi. Daha iyi kazanç elde etmek ve geleceğini güvence altına almak amacıyla Los Santos'a taşınmaya karar verdi. Bu karar onun için kolay değildi ancak kardeşlerine ileride daha rahat bir yaşam sunabileceğini düşünüyordu.

Los Santos'taki Hayatı

Los Santos'a geldiğinde arkasında güçlü bir çevre ya da kendisini bekleyen büyük fırsatlar yoktu. Mesleğini kullanarak iş buldu ve zamanla şehirde kendisine bir düzen kurdu. Mekanik olarak çalışıyor, araç tamir ediyor ve geçimini bu şekilde sağlıyordu. İşini biliyor, elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyordu.

İnsanlarla iletişim kurmakta zorlanan biri değildi. Aksine, oldukça sosyal ve samimiydi. Tamirhaneye gelen müşterilerle sohbet eder, gerektiğinde şakalaşır ve insanlarla kolayca anlaşırdı. Bu sayede çevresinde tanınan bir yüz hâline geldi. İnsanlar onu yalnızca işini yapan bir mekanik olarak değil, sohbet edebilecekleri biri olarak da görüyordu.

Dışarıdan bakıldığında hayatı yolunda gibiydi. Çalışıyor, para kazanıyor ve kardeşleriyle aynı evde yaşıyordu. Geçmişte yaşadıkları bütün zorluklara rağmen en azından artık birlikteydiler. Onun için asıl önemli olan da buydu. Büyük bir serveti ya da gösterişli bir hayatı yoktu fakat ailesinin yanında olması kendisini güvende hissetmesine yetiyordu.

Sıfırıncı Gün — Salgının Başlangıcı

Salgının başladığı gün Los Santos'ta bir Amerikan futbolu maçını stadyumda izliyordu. Maçın ortalarında oyunculardan biri aniden kendi takım arkadaşına saldırdı. İlk başta yaşananları anlamlandıramadı, ancak oyuncunun adamın boğazını kopardığını görünce bunun sıradan bir kavga olmadığını fark etti. Onu en çok etkileyen şey ise saldırganın gözlerindeki ifadeydi. Sanki karşısındaki insanı tanımıyor, yalnızca saldırmak istiyordu.

Stadyumda panik başladığında oradan ayrıldı ve hemen kardeşlerinin yanına gitti. Gördüklerini onlara anlattı. İlk başlarda yaşananların geçici bir olay olabileceğini düşündüler. Ancak haberlerde benzer saldırılar gösterilmeye, şehirdeki durum giderek kötüleşmeye başladı. İnsanlar marketlere akın ediyor, erzak bulabilmek için birbirleriyle kavga ediyor ve sokaklarda kontrol giderek kayboluyordu.

Kardeşleriyle birlikte mümkün olduğunca fazla erzak toplamaya çalıştılar. Zar zor yaklaşık bir ay yetecek kadar yiyecek alabildiler ve eve kapanmaya karar verdiler. Fakat ortanca kardeşinin kız arkadaşını da eve getirmesiyle erzak beklediklerinden daha hızlı tükenmeye başladı. Yaklaşık üç hafta sonra yeniden dışarı çıkmaları gerekecekti.

Tam bu sırada karakterim hastalandı. Kendini iyi hissetmediği için kardeşleriyle birlikte erzak aramaya gidemedi. Ortanca ve küçük kardeşi, gerekli malzemeleri bulmak amacıyla evden ayrıldı. Onlara dikkatli olmalarını söyledi ve mümkün olan en kısa sürede dönmelerini bekledi. Fakat saatler geçti, ardından günler geldi ve kardeşleri bir daha geri dönmedi.

Büyük Kırılma — Kardeşlerini Kaybetmesi

Kardeşlerinin dönmemesi karakterimin hayatındaki en ağır olaylardan biri oldu. Başlangıçta başlarına kötü bir şey geldiğini düşünmek istemedi. Belki bir yerde saklanıyorlardı, belki yollar kapanmıştı ya da belki de eve dönmek için güvenli bir fırsat bekliyorlardı. Kendisine farklı ihtimaller sunarak umut etmeye devam etti.

Ancak onlardan hiçbir haber alamaması, her geçen gün endişesini artırıyordu. Hastalığı yüzünden dışarı çıkıp onları arayamamak da kendisini çaresiz hissetmesine neden oluyordu. Hayatının büyük bölümünü birlikte geçirdiği iki insan bir anda ortadan kaybolmuştu ve ne yaparsa yapsın onlara ulaşamıyordu.

Evde kalan ortanca kardeşinin kız arkadaşı da yaşananların ağırlığına dayanamadı. Kardeşinin kaybolması, dışarıdaki korku ve geleceğe dair hiçbir şeyin belli olmaması onu psikolojik olarak yıpratmıştı. Bir gün kendisini bulundukları dairenin penceresinden aşağıya bırakarak intihar etti.

Bütün bunlar çok kısa bir süre içerisinde yaşandı. Karakterim bir yandan hastalığından kurtulmaya çalışıyor, diğer yandan evdeki son insanın da hayatını kaybetmesine şahit oluyordu. Çocukluğundan beri ailesini kaybetmenin ne demek olduğunu biliyordu fakat bu kez yaşadıkları çok daha ağırdı. Kardeşlerinin nerede olduğunu, yaşayıp yaşamadıklarını ve başlarına ne geldiğini hâlâ bilmiyordu.

Yavaş yavaş iyileşmeye başladığında evdeki erzakların ve sağlık malzemelerinin tükenmek üzere olduğunu fark etti. Daha fazla beklerse kendisinin de hayatta kalamayacağını biliyordu. Kalan yiyecekleri, kıyafetlerini, işe yarayabilecek birkaç mekanik aletini ve sağlık malzemelerini çantasına koydu. Son kez eve baktıktan sonra dışarı çıkmaya karar verdi.

Artık onu bekleyen bir iş yeri, güvenli bir ev ya da geri döneceği normal bir hayat yoktu. Yine de kardeşlerini bulma düşüncesinden vazgeçmedi. Hayatta kalması gerektiğini biliyordu çünkü onların başına ne geldiğini öğrenmeden bu hikâyeyi bitirmek istemiyordu.

İnanç Kaybı

Karakterim çocukken yetimhanede Tanrı'nın insanları koruduğu, iyiliği gözettiği ve zor zamanlarda insanları yalnız bırakmadığı anlatılarak büyütüldü. Uzun süre bu düşünceye inandı. Hayatında birçok zorluk yaşamış olsa da bir gün her şeyin daha iyi olabileceğini düşünüyordu.

Fakat salgın başladığında inandığı şeylerle gördükleri arasında büyük bir fark oluştu. Masum insanlar öldürülüyor, insanlar hayatta kalabilmek için birbirlerine saldırıyor ve kendi kardeşleri ortadan kayboluyordu. Bütün bunlar yaşanırken kimse onları kurtarmaya gelmedi.

Zamanla Tanrı'ya olan inancını kaybetti. Ona göre gerçekten insanları koruyan bir güç olsaydı dünyanın bu hâle gelmesine izin vermezdi. Artık dua etmenin ya da birilerinin onları kurtarmasını beklemenin anlamı olmadığını düşünüyordu. Bu değişimle birlikte hayata bakışı da farklılaştı. İnsanların kendi kararlarının sonuçlarına katlanmak zorunda olduğuna ve hayatta kalmak için başkalarından çok kendilerine güvenmeleri gerektiğine inanmaya başladı.

Fobiler ve Tetikleyiciler

Karakterimin en büyük korkusu kardeşlerini bir daha görememek ve başlarına ne geldiğini hiçbir zaman öğrenememek. Onların ölmüş olabileceğini düşünmek istemese de bu ihtimalin farkında. Özellikle birinin aniden ortadan kaybolması, kendisine haber verilmeden bir yere gitmesi veya yardım beklediği birinden uzun süre haber alamaması eski günleri hatırlamasına neden oluyor.

Salgının ilk günü stadyumda gördüğü saldırı da hafızasında yer etmiş durumda. Kontrolünü kaybeden insanların aniden saldırganlaşması onu tedirgin ediyor. Böyle durumlarda eskisi kadar rahat davranamıyor ve çevresini daha dikkatli gözlemlemeye başlıyor.

Bunun yanında kapalı ve güvenli sandığı bir yerde sevdiklerini kaybetmiş olması, herhangi bir yerin tamamen güvenli olduğuna inanmasını zorlaştırıyor. Bir yerde ne kadar uzun süre kalırsa kalsın, her zaman bir çıkış yolu ve gerektiğinde kullanabileceği bir plan bulundurmaya çalışıyor.

Başa Çıkma Mekanizması ve Kötü Alışkanlıkları

Karakterim yaşadığı sıkıntıları başkalarına anlatmak yerine kendi içinde çözmeye çalışıyor. Bir sorunla karşılaştığında oturup uzun uzun düşünmektense yapabileceği bir şey bulmayı tercih ediyor. Bu bazen araç tamir etmek, bazen erzakları düzenlemek, bazen de bulunduğu yerin eksiklerini gidermek oluyor.

Mekanik bilgisi salgın sonrasında da en büyük avantajlarından biri. Araçlardaki sorunları anlayabiliyor, kullanılabilir parçaları ayırabiliyor ve elindeki malzemeleri dikkatli kullanabiliyor. İspanya'da ve sonrasında yaşadığı ekonomik zorluklar sayesinde israf etmemeyi öğrendi. Ne kadar yiyeceği kaldığını, hangi malzemelerin işe yarayabileceğini ve elindekileri nasıl daha uzun süre kullanabileceğini hesaplamaya alışkın.

Bununla birlikte, her şeyi tek başına halletmeye çalışması ciddi bir dezavantaj. Yardıma ihtiyacı olduğunda bunu dile getirmekte zorlanabiliyor. İnsanlarla kolay iletişim kurmasına rağmen birine gerçekten güvenmesi zaman alıyor. Ayrıca değer verdiği biri tehlikeye girdiğinde düşünmeden hareket edebiliyor. Bu durum, normal şartlarda kaçınabileceği riskleri almasına neden olabiliyor.

Günümüzdeki Amacı

Karakterimin önceliği hayatta kalmak ve kendisine güvenli bir yaşam alanı bulmak. Diğer hayatta kalanlarla iletişim kurmayı, gerektiğinde iş birliği yapmayı ve mesleğini kullanarak kendisine bir yer edinmeyi amaçlıyor. Herkese düşman gözüyle bakmıyor ancak artık insanlara eskisi kadar kolay güvenmiyor.

Uzun vadede ise kardeşlerini bulmak istiyor. Onların başına ne geldiğini öğrenmek, izlerini takip etmek ve eğer hayatlarını kaybettilerse bedenlerini bulup uygun şekilde defnetmek istiyor. Bunun için hayatta kalması, çevresini tanıması ve doğru insanlarla bağlantı kurması gerekiyor.

Geçmişte ailesini kaybetmiş bir çocuk olarak başlayan hayatı, şimdi aynı kaybı yeniden yaşama ihtimaliyle devam ediyor. Los Santos'ta artık eskisi gibi bir hayat kurmanın mümkün olmadığını biliyor. Buna rağmen kendisine bir amaç bulmuş durumda. Kardeşleri hakkında gerçeği öğrenene kadar aramaktan vazgeçmeyecek.

Karakter Mottosu

"Kimse gelip seni kurtarmayacak. Ya kendi yolunu bulursun ya da burada kaybolup gidersin."