Zeus

Ethan Jason Pears, 27 Nisan 2000 doğumlu bir genç olarak hayatı boyunca kelimelerden çok mekanik çarkların ritmine inandı. Çocukluğunda motor parçalarını söküp takarak başlayan bu ilgisi, gençlik yıllarında hayatını şekillendiren ana unsur oldu. Ancak onun kaderini asıl çizen şey, Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri'ne katılmasıydı. Seçmelerde gösterdiği soğukkanlılık ve fiziksel dayanıklılık, onu ordunun en seçkin birliklerinden birine taşıdı: 101st Airborne Division – 506th Infantry Regiment.

1. Alay’da görev yaptığı süre boyunca Ethan, sadece bir paraşütçü piyade değil, birliğin vazgeçilmez bir mekanik uzmanı haline geldi. Ağır hava şartlarında, düşman ateşi altında bozulan nakliye araçlarını, paletli zırhlıları ve ağır makineli tüfek mekanizmalarını dakikalar içinde işler hale getirebiliyordu. Çatışmanın tam ortasında, mermiler tepesinden geçerken bile elindeki anahtarla motor bloklarına müdahale edebilecek kadar çelik gibi sinirlere sahipti. Arkadaşları arasında adı "Çelik Çocuğu"na çıkmıştı; çünkü Ethan ne kadar baskı altında olursa olsun, bir makine kadar soğuk ve kusursuz çalışırdı. Ancak savaş, en sert metalleri bile zamanla çürüten görünmez bir pas gibidir.

Hizmet süresi dolup terhis olduğunda, Ethan madalyaları ve üstün hizmet beratlarıyla sivil hayata döndü. Dışarıdan bakıldığında görevini başarıyla tamamlamış gururlu bir gaziydi. Karadaki mekanik uzmanlığını ve havaya olan tutkusunu sivil hayatta bir adım öteye taşımak istedi; hem zihnini meşgul etmek hem de gökyüzündeki o özgürlük hissini tekrar tatmak için özel helikopter pilotu lisansı (PPL-H) aldı. Bir helikopterin rotoru dönmeye başladığında, tribün motorunun o ritmik kükreyişinde ve karmaşık kokpit mekanizmasında aradığı huzuru buluyordu. Hatta ileride Sarah ile uzaklara uçabilmek, sivil havacılıkta bir hayat kurabilmek en büyük hayali haline gelmişti.

Ancak hiç kimsenin göremediği şey, Ethan’ın savaşı arkasında bırakamadığıydı. Sivil hayata uyum sağlamaya çalıştığı ilk aylarda, zihninde derin yaralar açılmaya başladı. Gece yarısı yataktan fırlamasına neden olan patlama sesleri, sokakta yürürken arkasını kollama güdüsü ve aniden gelen şiddetli paranoya krizleri neticesinde kendisine İleri Derece Post-Travmatik Stres Bozukluğu (PTSD) tanısı kondu. Bu karanlık tünelde Ethan’ın tutunduğu tek bir ışık vardı: Eşi Sarah. Sarah, Ethan’ın yaşadığı zihinsel cehennemi biliyor ve onu iyileştirmek için gece gündüz çabalıyordu. Ethan nöbet geçirdiğinde onun ellerini tutar, fısıltıyla ona evde olduğunu, güvende olduğunu söylerdi. Ethan, eşinin sevgisi, mekanik atölyesinde geçirdiği saatler ve helikopter pistinde kokpitte hissettiği o sahte kontrol duygusu sayesinde zihnindeki canavarları bastırmaya çalışıyordu. Fakat PTSD, kontrol edilmesi imkansız bir patlayıcı gibi zihninin alt katmanlarında pusuya yatmış bekliyordu.

O lanetli gece, kasabayı etkisi altına alan şiddetli bir fırtınayla başladı. Ethan atölyesinde çalışırken gökyüzünü yaran devasa bir şimşek çaktı ve ardından gelen gök gürültüsü kasabanın elektriğini kesti. Karanlık çöktüğü an, Ethan’ın zihnindeki son sigorta da attı. Gök gürültüsü, zihninde bir havan topunun patlamasına dönüştü. Şimşeğin çakan ışığı, gece görüş gözlüklerinin yeşil parıltısına; evinin koridoru ise düşman hattındaki pusulu bir siper sokağına dönüştü. Ethan artık evinde değildi. Kendini yeniden çatışmanın göbeğinde, kuşatılmış ve ölümle burun buruna sanıyordu. İleri derecede dissosiyatif bir nöbetin içine düşmüştü; gerçeklikle olan tüm bağı kopmuştu. Karanlık koridorda, elinde bir mumla ona doğru yaklaşan ve "Ethan, kalbim, benim... güvendesin" diye seslenen Sarah’yı gördü. Ama Ethan’ın zihni bu sesi tahrif etti. Onu kendisine yaklaşan, bıçak çekmiş bir düşman askeri olarak algıladı. Savaş refleksleri saniyeler içinde devreye girdi. Yıllarca aldığı askeri eğitim, acımasız bir kas hafızasıyla birleşti ve Ethan, tehdit olarak gördüğü hedefe doğru hamle yaptı.

Nöbetin etkisi geçmeye başladığında zihnindeki sis yavaşça dağıldı. Şimşek bir kez daha çaktı ve odayı aydınlattı. Ethan yerde yatıyordu; ancak altında can vermiş olan bir düşman askeri değil, birlikte kurdukları hayaller, paylaştıkları anılar ve parmağındaki alyansıyla Sarah’ydı. Ethan’ın elleri kan içindeydi. Kendi elleriyle, bu dünyada en çok sevdiği insanı, onu korumak için hayatını adadığı kadını katletmişti.

O geceden sonra Ethan Jason Pears öldü. Geride kalan şey ise sadece onun kabuğu ve vicdan azabıyla kavrulan bir ruh oldu. Olayın ardından yaşanan kaos ve kaçış süreci Ethan’ı bir hayalete dönüştürdü. Artık ne bir geçmişi vardı ne de gidecek bir evi. Kanlı ellerini ne kadar sabunlarsa sabunlasın, burnuna gelen o pas, yağ ve kan kokusu hiç silinmedi. Ethan, yaşadığı vicdan azabı ve derin psikolojik travmayla baş edebilmek için kendini tamamen yalnızlığa, mekanik işlere ve kaçışa gömdü. Bir motorun kükreyişi, bir helikopter palının havayı yarması ya da bir İngiliz anahtarının metale vururken çıkardığı ses, zihnindeki Sarah’nın son çığlıklarını bastırabilen tek şeydi.

Şimdi Ethan, geçmişinden kaçan, kimseye güvenmeyen ve yalnızlığı bir zırh gibi giyen kırılmış bir adam olarak bu tehlikeli dünyada sürükleniyor. 101st Airborne’dan kalma askeri disiplini, silahlara hakimiyeti, hurda parçalarından yürüyen bir araç yaratabilen üstün mekanik yetenekleri ve gökyüzünde her türlü helikopteri uçurabilme becerisi onu hayatta tutsa da, insanlarla derin bağlar kurmaktan ölesiye korkuyor. Yüksek sesler, gök gürültüleri veya aniden çakan ışıklar onu hâlâ zihnindeki o karanlık geceye döndürebiliyor. Boynundaki zincirde taşıdığı Sarah’nın alyansı ise ona hem yaşama nedenini hem de asla affedemeyeceği günahını hatırlatıyor. Ethan Jason Pears, bu dünyada bir kahraman olmak için değil; zihnindeki cehennemden kaçarken bir sonraki güne ulaşabilmek için yaşıyor.